KÜLLERİN ALTINDAKİ GERÇEK

Mira, Orven'in söylediklerini anlamlandırmaya çalışıyordu.
Babası...
Yıllardır öldüğüne inandığı adam...
Yaşıyordu.
Ve onu arıyordu.
"Hayır..." diye fısıldadı Mira. "Bu mümkün değil."
Orven başını kaldırdı. Yaşlı adamın yüzünde yıllardır taşıdığı bir sırrın ağırlığı vardı.
Keşke yanılıyor olsaydım, prensesim."
Mira bir adım geriledi.
"Bana yıllarca onun öldüğünü söylediler. Sarayda herkes aynı şeyi anlattı. Cenazesi bile..."
Sözleri yarıda kesildi.
Orven sessizce başını eğdi.
"Çünkü o cenaze gerçek değildi."
Mira'nın gözleri büyüdü.
"Ne demek istiyorsun?"
"Size anlatılan her şeyin bir sebebi vardı. Babanızın ortadan kaybolduğu gece, Aetheria'nın kaderi değişti. Saray kapıları kapatıldı. Sadık muhafızlar birer birer ortadan kayboldu. Ve ertesi sabah halka kralın öldüğü duyuruldu."
Mira'nın elleri titremeye başladı.
"Peki neden? Neden herkes böyle bir yalana inandırıldı?"
Orven cevap vermeden önce kapıya baktı.
Sanki koridorun diğer ucunda birinin onları dinlediğinden şüpheleniyordu.
"Çünkü bazı gerçekler, onları bilen herkesi tehlikeye atar."
Mira'nın sesi sertleşti.
"Ben artık çocuk değilim, Orven. Bana gerçeği söyle."
Yaşlı adam derin bir nefes aldı.
"Babanız kaybolmadan önce bana bir mektup bıraktı."
Mira hemen ona döndü.
"Bir mektup mu?"
Orven ceketinin iç cebine uzandı. Bir süre aradıktan sonra eski, kenarları yıpranmış küçük bir zarf çıkardı.
Zarfın üzerinde gümüş renkli bir mühür vardı.
Mira mührü görür görmez nefesini tuttu.
Bu işareti daha önce görmüştü.
Ama nerede olduğunu hatırlayamıyordu.
"Bu mektubu neden şimdiye kadar sakladın?"
"Çünkü üzerindeki talimat açıktı. Sadece doğru zaman geldiğinde size verecektim."
Mira zarfı eline aldı.
Parmakları mührün üzerinde gezindi.
Doğru zamanın geldiğine nasıl karar verdin?"
Orven'in yüzü bir anda ciddileşti.
"Çünkü bu gece sarayın kuzey kapısında bir haberci görüldü."
"Kimden haber getirmiş?"
Orven gözlerini Mira'ya dikti.
"Babanızdan."
Odanın içindeki sessizlik ağırlaştı.
Mira yavaşça zarfı açtı.
İçinden tek bir kâğıt çıktı.
Üzerinde yalnızca birkaç satır yazıyordu.
Sevgili kızım,
Eğer bu mektup sana ulaştıysa, artık saklanmam için bir neden kalmamış demektir.
Beni arama. Henüz değil.
Yedi krallığın kaderi, sandığından çok daha büyük bir tehlikenin içinde.
Ve sana güvenmeni söylediğim kişilere dikkat et.
Mira son satırı tekrar okudu.
Sonra başını kaldırdı.
"Orven..."
"Buyurun, prensesim."
Mira'nın gözleri mektubun üzerinde kaldı.
"Babam kimden saklanıyor?"
Orven cevap vermedi.
Çünkü bu kez vereceği cevap, yalnızca Mira'nın değil, bütün krallıkların kaderini değiştirebilirdi.
Dışarıda rüzgâr şiddetlendi.
Ve sarayın çok uzaklarında, karanlığın içinde bir atlı durdu.
Elindeki siyah mühürlü mektuba baktı.
Ardından başını kaldırıp fısıldadı:
"Onu bulmuşlar."