GECENİN GETİRDİĞİ HABER

Gece, yedi krallığın üzerine ağır ağır çökmüştü.
Kuzeyden esen soğuk rüzgâr, ağaçların dallarını savuruyor; uzaktaki dağların zirvelerinde biriken kar, ay ışığında gümüş gibi parlıyordu.
Sarayın koridorları sessizdi.
Ancak bu sessizlik, yaklaşan bir felaketin habercisiydi.

Kuzey Kapısı
Siyah pelerinli atlı, atından indiğinde nöbetçiler hemen silahlarına davrandı.
"Dur! Kim olduğunu söyle!"
Adam başını kaldırdı. Yüzünün büyük bir kısmı karanlıkta kalıyordu.
"Krala götürülmesi gereken bir haberim var."
"Bu saatte mi?"
Adam pelerininin içinden siyah bir mühür çıkardı.
Nöbetçiler mührü gördüklerinde birbirlerine baktılar.
Bu işaret, krallıkta yıllardır görülmemişti.
"Kapıları açın," dedi nöbetçilerden biri.
Atlı, içeri girmeden önce arkasına döndü.
Ormanın karanlığına baktı.
Sanki kendisini takip eden birinin orada olduğunu biliyordu.
Sonra sessizce fısıldadı:
"Geç kaldık..."

Mira'nın Odası
Mira, babasından gelen mektubu hâlâ elinde tutuyordu.
Bir türlü uyuyamıyordu.
Aklında yüzlerce soru vardı.
Babası neredeydi?
Neden onu arıyordu?
Ve en önemlisi, neden yıllarca kendisinden uzak kalmıştı?
Kapı hafifçe çalındı.
"İçeri gir."
Orven içeri girdi. Bu kez yüzünde alışılmış sakinlik yoktu.
"Prensesim, gitmemiz gerekiyor."
Mira ayağa kalktı.
"Nereye?"
Bu sarayda artık güvende değilsiniz."
Mira şaşkınlıkla ona baktı.
"Az önce buranın güvenli olduğunu söyleyen de sendin."
Orven cevap vermedi.
"Bir haber geldi," dedi sonunda.
"Kimden?"
"Kim olduğunu bilmiyorum. Ama haberin içeriğini biliyorum."
Mira ona yaklaştı.
"Ne yazıyordu?"
Orven bir an duraksadı.
"Aradıkları kişi bulundu."
Mira'nın kalbi hızlandı.
"Beni mi arıyorlar?"
Orven gözlerini kaçırdı.
Sanırım artık yalnızca babanız sizi aramıyor."
Mira'nın yüzündeki ifade değişti.

Aynı Gece – Veyrath Kalesi
Uzak diyarlarda, yüksek kulelerin gökyüzüne uzandığı eski bir kalede, Raven pencerenin önünde duruyordu.
Uzun beyaz-gümüş saçları omuzlarından aşağı dökülüyordu. Gri-gümüş gözleri, karanlık ormanın derinliklerine çevrilmişti.
Elinde küçük, siyah bir zarf vardı.
Zarfın üzerinde herhangi bir isim yazmıyordu.
Yalnızca gümüş bir sembol bulunuyordu.
Raven zarfı açtı.
İçinden tek bir cümle çıktı:
Yedi krallık yeniden birleşmeden önce, kayıp olanı bul.
Raven yazıyı birkaç kez okudu.
Ne kayıp olanı?" diye fısıldadı.
Tam o sırada arkasından bir ses duyuldu.
"Bu gece de uyumayacak mısın?"
Raven arkasına döndü.
Kapının yanında duran kişi, onu bir süredir sessizce izliyordu.
"Bu mektup nereden geldi?" diye sordu Raven.
Adam birkaç adım yaklaştı.
"Artık bazı soruların cevaplarını öğrenmenin zamanı geldi."
Raven'ın bakışları sertleşti.
"Öyleyse konuş."
Adam başını hafifçe eğdi.
"Önce sana bir şey sormalıyım."
Nedir?"
Adamın gözleri Raven'ın elindeki mektuba kaydı.
"Hiç kendine, neden herkesin seni bulmaya çalıştığını sordun mu?"
Raven cevap vermedi.
Adam devam etti:
"Çünkü senin varlığın, bazı krallıkların sonu olabilir."
Raven'ın parmakları mektubu sıkıca kavradı.
"Ben kimim?"
Adam uzun süre sustu.
Sonra yalnızca şunu söyledi:
"Keşke bunu sana ben anlatabilseydim."

Sarayın Gizli Odası
Aynı saatlerde, kimsenin bilmediği eski bir odada bir mum yanıyordu.
Taş masanın üzerinde yedi farklı mühür bulunuyordu.
Bunlardan biri diğerlerinden farklıydı.
Siyah bir ayın üzerinde parlayan gümüş bir taç...
Kapı açıldı.
İçeri giren kadın, masanın başında durdu.
Mühürlere baktı.
Sonra parmaklarını gümüş tacın üzerinde gezdirdi.
"Demek sonunda başladınız..." diye fısıldadı.
Arkasından bir ses geldi.
Emirlerinizi bekliyoruz."
Kadın başını çevirmeden cevap verdi:
"Henüz değil. Önce onları birbirlerinden uzak tutmalıyız."
"Ya başarısız olursak?"
Kadın bu kez arkasına döndü.
Yüzünde anlaşılması güç bir ifade vardı.
"O zaman yedi krallığın sakladığı her şey ortaya çıkar."
Mumun alevi aniden söndü.
Ve oda karanlığa gömüldü.