GÖLGENİN ARDINDAKİ ADAM

Mira, elindeki siyah zarfa uzun süre baktı.
Raven.
Bu isim ona hiçbir şey ifade etmiyordu. En azından şimdiye kadar...
Dışarıdaki orman sessizliğe gömülmüştü. Birkaç dakika önce duyduğu ayak sesleri kesilmişti. Fakat Mira, yalnız olmadığını hissediyordu.
Hançerini eline alarak kapıya yaklaştı.
Kim gönderdi seni?" diye seslendi.
Sessizlik.
"İkinci kez sormayacağım."
Tam arkasını döneceği sırada kapının önündeki gölge hareket etti.
Mira hızla kapıyı açtı.
Karşısında kimse yoktu.
Yalnızca yerde duran küçük, gümüş renkli bir mühür vardı.
Mira eğilip mührü aldı. Üzerinde yedi ayrı çizgi ve ortalarında küçük bir boşluk bulunuyordu. Sembolü daha önce görmemişti.
Fakat boynundaki madalyon aniden ısındı.
İki nesne birbirine yaklaştırıldığında mühürden ince bir ışık yükseldi.
Mira irkildi.
"Bu da nereden çıktı?"
Arkasından bir kadın sesi duyuldu.
"Onu elinden bırakmanı tavsiye ederim."
Mira anında döndü. Birkaç adım ötede, koyu yeşil pelerinli bir kadın duruyordu.
"Eleyra"
"Onu nereden buldun?"
"Kapımın önündeydi. Biri bana bir mektup bıraktı."
"Ne yazıyordu?"
Mira zarfı uzattı.
Elyra yazıyı okurken yüzündeki ifade değişti. Çok kısa bir andı ama Mira bunu fark etmişti.
"Ne oldu?" diye sordu.
"Hiçbir şey."
"Yalan söylüyorsun."
"Bu isim nereden çıktı?"
"Raven mı?"
Kadın cevap vermedi.
Mira bir adım yaklaştı.
"Onu tanıyor musun?"
Elyra'nın bakışları karardı.
"Tanımaktan çok daha fazlası."
Bir süre sessizlik oldu.
Sonunda Elyra, Mira'nın elindeki mührü aldı.
"Yarın şafak sökmeden buradan ayrılıyoruz."
"Nereye?"
,"Yedi krallığın merkezine"
"Orada ne var?"
Elyra kapıya yöneldi. Tam çıkarken durdu.
"Aradığın cevaplar."
Ardından arkasını dönmeden ekledi:
"Fakat Mira... Raven'ı bulduğunda ona hemen güvenme."
Mira'nın kaşları çatıldı.
"Neden?"
Elyra bu kez arkasını döndü.
"Çünkü bazı insanlar hapsedildikleri için tehlikeli değildir. Bazıları, serbest kaldıklarında ne olacaklarını kimsenin bilmediği için tehlikelidir."

Aynı saatlerde – Yüksek Kule
Yedi krallığın hükümdarları uzun masanın çevresinde toplanmıştı.
Kral Aldric, önündeki eski parşömeni masaya bıraktı.
"Yüksek Kule'deki mühürlerden biri çatladı."
Kraliçe Seraphine gözlerini kaldırdı.
"Bu imkânsız."
Kral Draven sertçe güldü.
"Yüzyıllardır aynı şeyi söylüyorsunuz. Belki de artık imkânsız olanın gerçekleşme vakti gelmiştir."
Yeter!" dedi Kraliçe Isolde.
Masadaki herkes sustu.
Kral Nerion, parşömene doğru eğildi.
"Bu çatlak kendiliğinden oluşmadı. Bir şey onu içeriden zorluyor."
Kral Vaelith karanlık köşeden konuştu.
"Bir şey değil."
Herkes ona döndü.
Vaelith'in yüzü gölgelerin ardında neredeyse görünmüyordu.
"Birisi."
Aldric ayağa kalktı.
"Kimi kastediyorsun?"
Vaelith bir süre sessiz kaldı.
Sonra tek bir isim söyledi:
"Raven."
Odanın havası bir anda değişti.
Kraliçe Seraphine'in elindeki kadeh masaya çarptı.
"Bu isim yasaklandı."
"İsimleri yasaklayabilirsiniz," dedi Vaelith. "Ama sahiplerini sonsuza kadar susturamazsınız."
Draven yumruğunu masaya vurdu.
"Eğer gerçekten geri dönüyorsa onu tekrar hapsetmeliyiz."
Aldric'in yüzü sertleşti.Ya bu kez onu hapsetmek mümkün değilse?"
Kimse cevap vermedi.
Çünkü hepsi aynı şeyi düşünüyordu.
Yedi krallığın en büyük korkusu yeniden uyanıyordu.

Bilinmeyen bir yer– Mühürlü boyut
Gümüş zincirlerle bağlı adam gözlerini açtı.
Uzun zamandır ilk kez dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme vardı.
"Demek adımı hatırlamaya başladılar."
Başını kaldırdı.
Karanlığın içinde bir ses duyuldu.
"Henüz hazır değilsin."Adamın gümüş gözleri parladı.
"Benim hazır olmam gerekmiyor."
Bileğindeki zincirlerden bir diğeri çatladı.
"Onların hazır olması gerekiyor."
Bir süre sonra sessizlik yeniden çöktü.
Adam gözlerini kapattı.
Ve karanlığa son bir isim fısıldadı:
"Mira..."