Yaz Gülü

İzmir’in en güzel yanı belki de yaz akşamlarıydı. Güneşin denize usulca veda ettiği saatler, sokaklara yayılan begonvil kokusu, sahilden gelen kahkahalar ve hiç bitmesin istenen o uzun geceler…

Defne Yalçın, bu yazı da diğer yazlar gibi geçireceğini düşünüyordu. Biraz deniz, biraz güneş, bolca arkadaş ve unutulmayacak anılar… Aşk, aklının ucundan bile geçmiyordu.

Ta ki Karan Demir’le tanışana kadar.

Karan, güneşin altında saatlerce kalmış gibi bronz teni, dağınık saçları ve insanın sinirlerini bozarken bile gülümsemesine neden olan tavırlarıyla Defne’nin bütün yaz planlarını altüst edecekti.

Önce birbirlerine takıldılar. Sonra aynı masada oturmaya, aynı şarkılara eşlik etmeye, kalabalığın içinde birbirlerini aramaya başladılar. Birlikte geçirilen akşamlar uzadıkça, vedalaşmalar zorlaştı. Defne, Karan’ın yanında zamanın nasıl geçtiğini unutmaya; Karan ise hayatında ilk defa bir yazın hiç bitmemesini dilemeye başladı.

Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf gibi görünür, bazı insanlar ise insanın en sevdiği mevsime dönüşür.

Ve Karan, bir akşam Defne’nin saçlarına karışan begonvilleri usulca düzeltip gözlerinin içine bakarak şöyle diyecekti:

“Ben bu yazı denizine, güneşine ya da güzel akşamlarına âşık olmadım, Defne. Ben, bütün bu güzelliklerin arasında seni bulduğum o güne âşık oldum.”