Şüphe #7

Hastanede geçen günler birbirine benzemeye başlamıştı.

Dedem hâlâ kendini çok kötü hissetmiyordu. Ağrısı yoktu. Bu yüzden hastanede neden bu kadar uzun kaldığını bazen kendisi de anlamıyordu.

Bir gün doktor odaya geldi.

Annemle kısa bir süre konuştu. Sonra ikisi odanın biraz dışında, dedemin duyamayacağı bir yerde konuşmaya başladılar.

Dedem onları uzaktan izledi.

Bir süre sonra annem tekrar odaya girdi.

Dedem ona baktı.

“Doktor ne dedi?”

Annem sakin görünmeye çalıştı.

“Bir şey yok baba, konuşup çıktık.”

Dedem cevap vermedi.

Ama bu kez annemin yüzüne biraz daha dikkatli baktı.

Bir şeylerin kendisinden saklandığını düşünmeye başlamıştı.

Sonraki günlerde torunları Sinem, Melisa ve Esila da ara sıra hastaneye gelmeye başladılar.

Odaya girdiklerinde ortam biraz değişiyordu. Torunlarının gelmesi dedemin yüzünü güldürüyor, onlarla konuşuyor, günlük şeylerden bahsediyordu.

Ama onlar gittikten sonra odada yine aynı sessizlik kalıyordu.

Dedem bazen arkasından bakıp düşünüyordu.

“Neden herkes buraya geliyor?”

Kimse ona açıkça bir şey söylemiyordu.

Annem her zamanki gibi yanında duruyor, anneannem onu yalnız bırakmıyor, dayım fırsat buldukça geliyor, teyzem de çocuklarından fırsat bulduğu zaman babasının yanına uğruyordu.

Bütün bunlar dedemin kafasındaki soru işaretlerini artırıyordu.

Bir akşam anneme dönüp:

“Benden bir şey mi saklıyorsunuz?” diye sordu.

Annem bir an durdu.

Sonra gülümsemeye çalıştı.

“Yok baba. Ne saklayacağız?”

Dedem cevap vermedi.

Sadece anneme baktı.

Belki henüz gerçeği bilmiyordu.

Ama artık bir şeylerin yolunda gitmediğini hissetmeye başlamıştı.