ÖZEL BÖLÜM(DEDEME)

Dedem,

Bu kitabı yazarken seni tekrar tekrar düşündüm. Çocukluğumdan beri hayatımda olan seni, konuşmalarını, gülüşünü ve bana baktığın anları…

Belki sana seni ne kadar sevdiğimi hiçbir zaman tam olarak anlatamadım. Ama sen benim için sadece dedem değildin. Varlığına alıştığım, yanımda olduğunu bildiğim, gördüğümde içimin rahat ettiği biriydin.

Şimdi sen yoksun.

Bunu söylemek bile hâlâ çok garip geliyor.

Bazen sanki birazdan seni görecekmişim, sen de her zamanki gibi karşımda olacakmışsın gibi geliyor. Sonra artık olmadığını hatırlıyorum.

Seni son gördüğüm anları, son gülümsemeni ve yaşadığımız o günleri unutmayacağım.

Keşke sana daha çok sarılsaydım.
Keşke seninle daha fazla konuşsaydım.
Keşke bazı anların son kez olduğunu bilseydim.

Ama artık geriye sadece anılar kaldı.

Ve ben seni, o anıların içinde yaşatmaya devam edeceğim.

Sen bana “yavrumun yavrusu” derdin.

Ben de hep senin yavrumun yavrusu olarak kalacağım.

Seni çok seviyorum dedem.

Bu kitap, senin hayatından geriye kalan bir hikâye değil sadece.

Benim seni ne kadar sevdiğimin de küçük bir hatırası.

İyi ki benim dedemsin.

Küçük Bir Not

Dedem,

Sen bu dünyadan gittin ama bende bıraktığın yer hiç boşalmadı.

Seni göremesem de her güzel anımda, her hatıramda biraz daha seni bulacağım.

Ben hep senin yavrumun yavrusu olarak kalacağım.

Seni çok seviyorum ve çok özlüyorum dedem.