Mutluyum #10

Hastanedeki günler devam ederken, doktorlardan gelen yeni bilgiler aile için daha da ağırdı.

Yapılan kontrollerin ardından kanserin kötü huylu olduğu kesinleşmişti. Hastalığın dördüncü evrede olduğu da öğrenilmişti.

Ama dedem bunların hepsini bilmiyordu.

Annem ve anneannem, ona yalnızca hastalığın kötü huylu olduğunu söylediler. Daha fazlasını söylemeye cesaret edemediler. Çünkü onun bunu nasıl karşılayacağını bilmiyorlardı.

Dedem ise bütün bunlardan habersiz, ailesinin yanında olduğu her an mutlu olduğunu söylüyordu.

Bazen anneme bakıp:

“Ben mutluyum,” diyordu.

Bu cümleyi duymak annem için kolay değildi.

Çünkü dedem, kendisini bekleyen gerçeği bilmiyordu. Ama ailesi onun yanında olduğu sürece kendini yalnız hissetmiyordu.

Hastane odasında serumlar takılı, mama ile beslenirken bile yüzünde ailesini görünce oluşan o tanıdık ifade vardı.

Belki de dedemin mutluluğu artık eskisi gibi yemeklerden, dışarı çıkmaktan ya da günlük işlerden gelmiyordu.

Yanında sevdiklerinin olması ona yetiyordu.

Ve ailesi, onun “Ben mutluyum” sözünü duydukça hem seviniyor hem de içlerinde tarif edemedikleri bir ağırlık taşıyordu.