Değişen Günler #9

Dedemin hastanede kaldığı günler geçtikçe bazı şeyler değişmeye başlamıştı.

Eskiden yemek denince aklına hemen dedem gelirdi. Sofrada yemeğini güzelce yer, önüne geleni geri çevirmezdi. Yemek onun için sıradan bir şey değil, günün alışılmış bir parçasıydı.

Ama şimdi iştahı kalmamıştı.

Önüne yemek geldiğinde eskisi gibi bakmıyor, çoğu zaman yemek istemiyordu. Ailesi bunu gördükçe daha da üzülüyordu. Çünkü onu böyle görmek, alıştıkları dedemi görmemek gibiydi.

Sarılıkları da devam ediyordu. Gözlerindeki ve tenindeki sarılık daha belirgin hâle gelmişti.

Artık beslenmesi mama ile yapılıyordu. Günün büyük bir kısmı hastanede geçiyor, serumlar takılıp çıkarılıyordu. Bir zamanlar evinde, kendi düzeninde geçirdiği günlerin yerini hastane odası ve tedaviler almıştı.

Yine de ailesi yanından ayrılmıyordu.

Bazen annem yanında oturuyor, bazen anneannem başında bekliyor, bazen de dayım veya teyzem geliyordu. Her biri kendi hayatından, kendi sorumluluklarından vakit ayırıp dedemin yanında olmaya çalışıyordu.

Dedem ise olup bitenlere rağmen çoğu zaman sessizdi.

Belki bazı şeyleri anlamaya başlamıştı, belki de sadece ailesinin yüzündeki endişeyi hissediyordu.

Hastanedeki günler ilerledikçe, herkes aynı şeyi düşünüyordu:

Dedemin hayatı artık eskisi gibi değildi.