Bölüm 3

Bir süre sustu. Sonra Ceylin’e baktı.

“Sen… Ferhat abimin kızı değil misin?”

Ceylin yavaşça başını salladı.

“Evet.”

“Annenle babanla yaşamıyor musun?”

Ceylin’in boğazı düğümlendi.

“Hayır… Yıllardır onları görmedim. Nerede olduklarını bile bilmiyorum.”

O sırada babaannesi bir anda ayağa kalktı.

“Yerlerini biliyor musun?” dedi titreyen bir sesle.

Halası derin bir nefes aldı.

“Evet… İstanbul’da bir apartmanda yaşıyorlar.”

O an zaman durmuş gibiydi.

Ceylin’in kalbi deli gibi atıyordu.

“Beni… onlarla görüştürür müsün?” diye fısıldadı.

Ertesi gün üçü birlikte o apartmana gittiler.

Ceylin kapının önünde nefes almakta zorlanıyordu. Parmakları titriyordu. Halası zile bastı.

Kapı yavaşça açıldı.

Karşısındaki kadın…

Ona çok benziyordu.

Aynı gözler. Aynı dudaklar.

Kadın bir anda ağlamaya başladı.

“Ceylin…”

Ceylin donup kalmıştı.

“Anne…” diyebildi sadece.

Sonra içindeki yılların acısı bir anda patladı.

“Neredeydiniz siz?!” diye bağırdı. “Neden beni bir kere bile aramadınız?!”

Annesi ağlıyordu.

“Bir mafyaya bulaştık,” dedi titreyerek. “Bize zarar vereceklerini söylediler. Kaçmak zorundaydık. Arabayı denize attık ve kaybolduk.”

“Beni neden bıraktınız?!”

“Çünkü güvende olmanı istedik…”

Tam o sırada kapı yeniden çaldı.