YENİDEN

Karadeniz’in dalgaları kıyıya vurur. Gökyüzü gri, ince bir yağmur şehrin üzerine sessizce düşmektedir.Şehrin farklı noktalarından geçen görüntüler Islak taş sokaklar,Sahilde yürüyen insanlar,Üniversiteye doğru ilerleyen dolmuşlar,Çay bahçelerinden yükselen buhar.
YAĞMUR (İÇ SES)“Bazı şehirler insanın içini huzurla doldurur…Bazılarıysa geçmişi hatırlatır.Trabzon benim için ikisi de olacakmış, bilmiyordum.”
Öğrenciler kayıt için kampüse girmektedir.Yağmur elinde evraklarıyla etrafına bakar.Heyecanlıdır.Bir yandan da yalnız hisseder.Telefonu çalar.
ANNE
— Yerleştin mi kızım?
YAĞMUR
(gülümsemeye çalışır)— Daha yeni geldim.
ANNE
— Yeni bir başlangıç olsun.Kısa bir sessizlik…
ANNE— Ve unutma…Onlardan uzak dur.Yağmur’un yüzündeki gülümseme kaybolur.
YAĞMUR— Merak etme.Telefon kapanır.
Siyah bir araba kampüse girer.Kapı açılır.Siyah spor ayakkabılar yere basar.Ateş arabadan iner.Kulaklığını takar.Hiç kimseye bakmadan yürümeye başlar.Yanından geçen iki öğrenci konuşur.
-İşte geldi.
- Bu çocuk neden hep bu kadar soğuk?Ateş hepsini duymazdan gelir.
Kalabalık…Yağmur sınıfını bulmaya çalışmaktadır.Tam köşeyi dönerken…Birine çarpar.Elindeki dosyalar yere saçılır.Sessizlik.İki çift göz birbirine kilitlenir.Yağmur nefesini tutar.Ateş’in yüzü ifadesizdir.Yağmur fısıldar.
YAĞMUR“…Ateş?”Ateş’in bakışları sertleşir.Sadece birkaç saniye.Sonra…Dosyalardan birini alıp Yağmur’a uzatır.
ATEŞ— Yanlış tanıdın.Arkasını dönüp yürür.
Yağmur olduğu yerde kalır.Ellerinin titrediğini fark eder.
YAĞMUR (İÇ SES)“Hayır…Bu mümkün değil.O burada olamaz…”
10 YIL ÖNCE
İki küçük çocuk.Küçük Ateş.Küçük Yağmur.Deniz kenarında oturmaktadırlar.Küçük Yağmur elindeki kabuğu Ateş’e uzatır.
KÜÇÜK YAĞMUR— Bunu sakla.
KÜÇÜK ATEŞ— Neden?
KÜÇÜK YAĞMUR— Çünkü beni unutursan buna bakarsın.Ateş gülümser.Cebinden küçük, bulut şeklinde bir anahtarlık çıkarır.
KÜÇÜK ATEŞ— Sen de bunu sakla.İkisi de birbirine bakarak güler.Bir anda uzaktan bağrışmalar duyulur.Kameranın açısı değişmez.Sadece çocukların yüzündeki gülümseme kaybolur.Görüntü kararır.
GÜNÜMÜZ
Yağmur hâlâ Ateş’in arkasından bakmaktadır.Tam o sırada biri omzuna dokunur.
ELİF— İyi misin?Yağmur irkilir.
YAĞMUR— Ben…Birini gördüm.Elif, Ateş’in uzaklaşan siluetine bakar.
ELİF— Ateş’i mi diyorsun?Yağmur şaşırır.
YAĞMUR— Onu tanıyor musun?
ELİF— Kim tanımıyor ki…Ateş, Hukuk Fakültesi’nin en başarılı öğrencilerinden biri.Ama kimseye yaklaşmaz.Yağmur’un gözleri Ateş’in gittiği yöne kayar.
Ateş kampüsün tenha bir köşesinde durur.Cebinden eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkarır.Fotoğrafta iki çocuk vardır.Biri kendisi.Diğeri Yağmur.Fotoğrafın arkasında tek cümle yazmaktadır:“Ne olursa olsun, birbirimizi hiç bırakmayacağız.”Ateş gözlerini kapatır.Tam o sırada telefonu çalar.Ekranda tek bir isim görünür:“BABAM.”Ateş’in yüzü bir anda değişir.Telefonu açar.Karşı taraftan duyduğu ilk cümle:“Sakın o kıza yaklaşma.”EKRAN KARARIR.