Mesafe

Gökyüzü kapalıdır.Yağmur kulaklığını takmış yürümektedir.Uzaktan Ateş’i görür.Yolunu değiştirir.Ateş bunu fark eder.Hiçbir şey söylemez.Sadece arkasından bakar.
Profesör içeri girer.
PROFESÖR— Grup projeleri için ilk toplantınızı bugün yapacaksınız.Öğrenciler sınıftan çıkmaya başlar.Ateş masaya oturur.Yağmur karşısına geçer.Aralarında sessizlik…Tam üç dakika boyunca sadece notlarına bakarlar.Sonunda…
ATEŞ— Sessiz kalmayı mı düşünüyorsun?
YAĞMUR— Sen konuşacak biri misin?Ateş hafifçe gülümser.Yağmur ilk defa onun gülümsediğini görür.Şaşırır.
Projeyi konuşurlarken…Elif gelir.
ELİF— Siz kavga etmiyor muydunuz?İkisi aynı anda cevap verir
.ATEŞ & YAĞMUR— Ediyoruz.Üçü de birkaç saniye birbirine bakar.Elif istemsizce gülmeye başlar.Yağmur da gülmesini tutamaz.Ateş başını iki yana sallar.
ATEŞ— İlk defa aynı fikirdeyiz.Üçü de kısa bir an güler.
FLASHBACK10 yıl önce…Küçük Yağmur yağmurdan korkmuştur.Gök gürler.Küçük Ateş montunu çıkarıp onun başına örter.
KÜÇÜK ATEŞ— Ben yanındayken korkmana gerek yok.

Tam herkes dağılırken…Gökyüzü kararır.Şiddetli yağmur başlar.Öğrenciler sağa sola koşuşturur.Yağmur çantasını başına koyup koşmaya çalışır.Bir anda üzerine bir mont bırakılır.Şaşkınlıkla döner.Ateş…Kendi montunu onun omuzlarına bırakmıştır.
YAĞMUR— Sen ne yapıyorsun?
ATEŞ— Hasta olursan projeyi tek başıma yapmak zorunda kalırım.Yağmur gözlerini devirir.
YAĞMUR— Ne kadar düşüncelisin.
ATEŞ— Yanlış anlama.Sadece kendimi düşünüyorum.Ateş yürüyüp gider.Yağmur onun arkasından bakarken istemsizce gülümser.

Yağmur montu çıkarmak ister.Cebinden küçük bir kâğıt düşer.Katlanmıştır.Açar.İçinde sadece tek cümle vardır.“Yağmur başlayınca hâlâ üşüyorsun…”Yağmur’un gözleri büyür.Bu cümleyi…Sadece çocukluğundaki Ateş bilmektedir.
Ateş eve gider.Dolabını açar.Montunu arar.Bir an durur.Kendi kendine fısıldar.“Yine düşünmeden hareket ettin…”Telefonu çalar.Ekranda yine aynı isim…BABAMAteş telefonu kapatır.Bu kez açmaz.Kamera yavaşça masadaki çocukluk fotoğrafına döner.