Aynı Çatı Altında

Yağmur durmuş, kampüsün girişindeki tabelaya bakmaktadır.
YAĞMUR (İç Ses)“Dün gördüğüm gerçekten Ateş miydi?Yoksa ben geçmişten kaçamadığım için onu herkeste mi görüyorum?”Telefonuna gelen mesaj düşüncelerini böler.
ELİF:
“Neredesin? İlk ders 10 dakikaya başlıyor!”Yağmur derin bir nefes alır ve fakülteye doğru yürür.
Öğrenciler yerlerini almaktadır.Yağmur arka sıralardan birine oturur.Tam çantasını bırakırken yanında biri durur.Başını kaldırır.Ateş…İkisi de birkaç saniye konuşmaz.Ateş boş sıraya bakar.
ATEŞ— Dolu mu?Yağmur sinirli bir şekilde cevap verir.
YAĞMUR— Hayır.Ateş sessizce oturur.Amfide onlarca boş yer olmasına rağmen…Tam yanına.Yağmur şaşkındır.
Profesör içeri girer.
PROFESÖR— Hepiniz hoş geldiniz.Bugünden itibaren dönem boyunca sürecek bir proje hazırlayacaksınız.Öğrenciler mırıldanmaya başlar.
PROFESÖR— Grupları ben belirledim.Ekrana isimler yansır.Yağmur gözlerini ekrana çevirir.
Grup 7
Ateş ArslanYağmur YıldızSessizlik…Yağmur’un yüzü donar.Ateş ise ifadesini bozmaz.
Ders çıkışı…
YAĞMUR— Gidip hocayla konuşacağım.
ATEŞ— Boşuna uğraşma.Yağmur sertçe döner.
YAĞMUR— Sen benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun.Ateş birkaç saniye susar.Sonra alçak sesle konuşur.
ATEŞ— Bildiğimden daha fazlasını sen bilmiyorsun.Yağmur cevap veremeden Ateş uzaklaşır.

FLASHBACK – 10 YIL ÖNCE
Küçük Yağmur ağlamaktadır.
KÜÇÜK YAĞMUR— Ateş nerede?Annesi diz çöküp ona sarılır.
ANNE— O artık hayatımızda olmayacak.
KÜÇÜK YAĞMUR— Ama söz vermişti…Annesi gözyaşlarını gizlemeye çalışır.Kamera annenin yüzünü göstermez.
Yağmur tek başına oturmuş notlarına bakmaktadır.Rüzgâr sert eser.Defterindeki sayfalar savrulur.Kâğıtlardan biri bahçeye doğru uçar.Tam peşinden koşacakken…Bir el kâğıdı havada yakalar.Ateş…Kâğıdı uzatır.
ATEŞ— Dikkatli ol.
YAĞMUR— Yardımına ihtiyacım yok.Kâğıdı elinden çekip alır.Tam dönecekken…
ATEŞ— Yağmur.Yağmur ilk kez onun ağzından adını duyar.Durur.Arkasını dönmez.
ATEŞ— Bana gerçekten ne olduğunu bilmiyorsun.Yağmur gözlerini kapatır.
YAĞMUR— Bilmem gereken tek şey…Bizi yarı yolda bıraktığın.Ve yürüyüp gider.Ateş olduğu yerde kalır.
Ateş odasının kapısını kapatır.Çekmecesini açar.İçinden eski fotoğrafı çıkarır.Bu kez fotoğrafın arkasını değil…Önünü uzun uzun izler.Sonra masanın altındaki kilitli kutuyu açar.Kutunun içinde…Küçük, bulut şeklinde mavi bir anahtarlık vardır.Yağmur’un çocukken ona verdiği deniz kabuğu da yanında durmaktadır.Ateş fısıldar.“Sana verdiğim sözü hiç bozmadım…”Tam o sırada kapı sertçe açılır.Babası içeri girer.BABASI“Onunla tekrar görüşmeye başladığını öğrenirsem, bu kez sonuçlarına sen katlanırsın.”Ateş hiçbir şey söylemez.Sadece yumruğunu sıkar.