2. Bölüm ~ Acı

Göz kapaklarımı aralamaya çalıştığımda kirpiklerim birbirine yapışmış gibiydi zorlanarak da olsa açmayı başardım.

Kolumdaki serum bitmek üzereydi parmağımdaki oksimetreyi
yavaşça çıkarıp elimi hareket ettirdim. vücudum uyuşmuştu.

Karşı duvardaki saate baktığımda 17:30'u gösteriyordu uzun bir süredir burada olduğumu anladım.

Kapının açılmasıyla başımı o yöne çevirdim. Samimi gülümsemesiyle içeri giren Eren ne yapacağını bilemiyor gibi bakıyordu.

"Nasılsın İnanç?"

"Bilmiyorum Eren, nasıl olmalıyım?"

"İnanç bu kadar sakin davrandığına inanamıyorumn açıkcası şuan.
Senin ortalığı yıkman gerekmiyor muydu? Korkutuyor beni bu halin."

"Hah"
Gözümden düşen yaşlarla baktım.

"Gel buraya."

Eren'in sarılmasıyla sessiz ağlamalarım haykırışlara dönüştü.

Kapının açılma sesini duyuyordum adım sesleri durmuştu. Ağlamam sessiz iç çekişlere dönüştüğünde kafamı kaldırıp Eren'den uzaklaştım.

"Merhaba İnanç ben Doktor Önder Yılmaz. Seninle konuşmak istediklerim var lakin istersen bunu daha sonraya da erteleyebiliriz. Biraz daha dinlenebilirsin."

"Hayır, hayır konuşabiliriz. Onun gittiğini biliyorum zaten."

Karnımın üzerindeki ellerime kayan bakışlarında pek de bir ifade yoktu ne de olsa o bir Doktordu, soğukkanlı olması lazımdı.

Hafifçe kafa salladı Doktor.

"Evet doğru sabaha karşı buraya getirildiğinde düşük yapıyordun."

Daha sonra duydukarı ise İnanç için bir şok dalgasıydı.
Ne yani bir daha çocuğu olmayacak mıydı?

"Sizin için çok zor olduğunu anlayabiliyorum. İleride tüp bebek tedavisini deneyebilirsiniz
veya başka tedavi yöntemlerini de araştırabilirsiniz. Yurt dışında bunun için farklı imkanlar sağladıklarını biliyorum. Sizleri yönlendirebilirim."

Gerçek acı bu muydu? Sesini çıkaramamak, bağırıp çağıramamak ortalığı yıkamamak.
içimde kopan firtınayı dışarı vuramıyordum.
Öylece baktım doktorun yüzüne kırlaşmış saçlarına, soğuk gözlerine.

"Anladım. Ne zaman taburcu olabilirim?"

Cevabım karşısında ilk defa bir duygu gördüm Doktorun gözlerinde. Şaşkınlık.

"Ne zaman isterseniz."

Kafamı sallayarak onayladım.

"Eren arabam nerede?

"Otelin önünde kaldı sanırım. Seni bana götüreyim İnanç.
Konuşurken burnunu çekiyordu.
Ağlamış mıydı o?

"Hayır beni evime götür."

Lütfen böyle yapma zaten beni korkutuyorsun İnanç bir tepki ver artık yalvarırım."

Ellerini koyduğu dizlerime baktım önce, sonra gözleriyle buluştu gözlerim. Mutsuz bakıyordu bana üzgün, yorgun.

"iyi ki varsın Eren. Ama şimdi ya beni evime götür ya da ben bir taksiye binip kendim giderim."

Bir kaç mırıltının ardından;
"of, tamam ama yanından ayrılacağımı sanıyorsan yanılıyorsun anladın mı?"

"Tamam gidelim."

Odadan çıkarken ruhum çekilmiş gibi hissediyordum içimden bir parça burada kalmıştı. Saatlar önce hayalim olan minik eller şimdi bana çok uzaktı.

Sol gözümden düşen bir damla yaş daha dudaklarıma vardığında asansörün kapıları açıldı.
Koluma giren Eren'e çevirdim bakışlarımı, sıcacık bakışlarına yüzümde eğreti durduğuna emin olduğum bir gülümseme göndermeye çalıştım.

Zordu çok zor.

Harika sandığım hayatım şu iki günde mahvolmuştu bitmiştim, bitmiştik.

Arabaya vardığımızda kapımı açan Eren'e teşekkür edip yerleştim.

"İnanç bundan emin misin? Lütfen gel bize gidelim biraz dinlen kafanı toparla sonra gideriz yine beraber eşyalarını almaya."

"İçimdeki ateşin sönmesini istemiyorum Eren şuan yanarken yapmam lazım ne gerekiyorsa."

Sustu Eren cevap vermedi o da biliyordu vazgeçmeyeceğimi.

Sağımdaki pencereden kayıp giden hayatın akışını izlemek iyi gelmişti bir nebzede olsa. Arka fonda çalan Sezen Aksu zalim şarkısına normalde olsa bağırarak eşlik ederdim şimdi ise dinlemek bile istemiyordum.

Eren'in radyoyu kapatmasıyla sessiz geçen yolculuğun devamında nihayet varmamız gereken yere gelmiştik.
Evim diyemiyordum içimden gelmiyordu.

"Eren sen dışarıda bekler misin beni? O yok zaten arabası burada değil."

"Tamam ama fazla gecikirsen gelirim haberin olsun."

Zile bastım yardımcımız Süreyya abla henüz çıkmamış olmalıydı.

Açılan kapıyla tam da tahmin ettiğim gibi Süreyya abla karşılamıştı beni. Bu sefer hüzünlü gözler ile.

"İnanç kızım hoşgeldin."

"Merhaba Süreyya abla arabası yok ama yinede sorayım o yok değil mi?"

"Yok kızım iki saat önce çıktı Tan bey ve gelirseniz onu aramamı tembihledi."

"Hayır onu görmek istemiyorum kesinlikle haber vermeni istemiyorum Süreyya abla."

O sırada mutfaktan çıkan Yaren ile göz göze geldik Süreyya ablanın kızıydı ve benim eczanemin de kalfası.

"İnanç abla."

Kollarımı açıp sarılmasına karşılık verdim.

"Anladığım kadarıyla durumdan zaten haberiniz var. Bir süre ortalıkta olmayacağım eczane sana emanet telefon ile yine haberleşiriz zaten."

"Abla tamam da sen nasılsın?"

"İyi olacağım Yaren ama şimdi sizden rica ediyorum mutfağa gidin ve ne duyarsanız duyun dışarı çıkmayın."

"Ama İnanç kızım."

"Ne diyorsam o Süreyya abla."

İkisi mutfağa girip kapıyı kapattıklarında salon ile baş başa kaldım özenle seçtiğimiz mobilyalar, sohbet ederek yemek yediğimiz masa birlikte gezdiğimiz yerlerden aldığımız süs eşyaları... Bunların hepsi aslında umut, heyecan, aşk ve sevgiyle birleşmiş şeylerdi... Yani en azından benim için öyleymiş. Dokunduğum eşyalar şimdi hem parmak uçlarımı hem kalbimi yakıyordu.

Paramparça olan kalbim bu yükün altında eziliyordu.
Gözüme takılan taş çerçeveyi elime aldım kahkaha atarak birbirine sarılmış çift bizdik şimdi ise birer yabancı.

Karşımdaki aynaya hızla fırlattım çerçeveyi paramparça olan ayna şimdi daha çok benziyordu kalbime.
Durmadım.
Haykırmak geliyordu içimden, haykırdım, fırlattım elime gelen her şeyi.

Merdivenlere koştum, özenle hazırladığımız duvardaki bin çerçeve midemi bulandırıyordu haykırarak fırlattım hepsini yerlere elimde kalan son çerçeveye kaydı bakışlarım ilk tanıştığımız güne aitti Ezgi, Tan ve ben utangaç üç çocuk.

Çöktüm olduğum yere, resme bakarak mırıldandım gücüm kalmamıştı artık canım yanıyordu.
Neden? Neden yapmışlardı bunu aklım almıyordu benim yoktu ki onlardan başka kimsem ailemdi onlar benim.

-Allah belanızı versin- Allah belanızı versin- nefret ediyorum sizden.

Kırık cam parçaları ellerime batmıştı kanıyordu ama umrumda değildi acımıyordu ki.
Bulanık olan gözlerimi kazağımın koluna silip kafamı kaldırdım.

Süreyya abla ve Yaren karşımda ağlıyordu Eren ise hemen arkalarında.

"Ah güzel kızım yapma bunu kendine."

Yanıma gelip oturdu kafamı göğsüne yaslayıp sarıldı bana bir anne gibi hiç sahip olmadığım o duygular gibi.

Eren "Yaren hanım rica etsem İnanç'ın eşyalarını toparlar mısın valize?"

"Ta-tamam."

Biraz daha sakinleştiğimde oturduğum yerden kalkıp Yaren'in peşinden yukarı çıktım.

Çalışma odasının kapısına takıldı gözlerim evraklarım oradaydı bir daha geri dönmek istemiyordum buraya onları da alsam iyi olurdu.

İçeri girdiğimde gözlerimde canlandı anılar kafamı sallayıp yapmam gerekenlere odaklandım.

Kitaplığın altındaki boş kutulardan birini elime aldım kitaplığın üst rafındaki dosyaya uzanıp içine attım masanın önüne geçip ilk çekmeceyi açmaya çalıştım ama olmuyordu birazı açılıp gerisi gelmiyordu bir şeye takılmış gibiydi biraz daha çekmeye çalıştım olmuyordu bu sefer tamamen zorladığımda bir kağıdın yırtılma sesiyle birlikte etrafa saçılan resimler gördüm.

Ezgi ve Tan'ın resimleriydi bunlar.
Tan zarfa koyup çekmecenin altına yapıştırmıştı belli ki, adi şerefsiz.
Hepsini toparlayıp kutunun içine attım dava sürecinde bunlar çok yardımcı olacaktı.

Buradaki işim bittiğinde yatak odasına geçmek için ayaklanıp odaya geçtim Yaren ve Süreyya abla herşeyi toparlanmıştı.

Eren'in yardımıyla valizleri arabaya yerleştirdik.

Süreyya ablaya döndüm;
"Abla Tan'ı sevmediğini biliyorum sırf benim için bunca zamandır buradaydın.
Benim bu gidişimin bir dönüşü olmayacak yani burada kalmaya devam etmek zorunda değilsin nasıl istersen öyle yapabilirsin."

"İnanç kızım zaten sen yoksan benimde burada bir işim kalmamış demektir."

Sımsıkı sarıldım ikisine de görüşürüz deyip arabada beni bekleyen Eren'in yanına yerleştim.

"Eren."

"Efendim İnanç."

"Şimdi ne olacak?"

"Bunu konuşmak içinde düşünmek için de zamanımız var bir süre bende kalırsın daha sonra karar veririz ne yapacağımıza."

Kafamı sallayıp başımı cama çevirdim.

"Bu arada sana söylemem gereken bir şey var ben bir süredir kız arkadaşımla yaşıyorum rahatsız olmazsın değil mi?"

"Öyle mi? Bilmiyordum daha önce bahsetmedin."

"Aslında yeni sayılır o akşam yanımdaydı sizi tanıştıracaktım ama işte. Neyse zaten haberi var bizi bekliyor tanışırsınız."

"Senin adına sevindim Freed."

Küçük bir kahkaha attım alt üst olan hayatımda bu güzel bir haberdi.

"Şu lakaptan bir türlü kurtulamadım benim artık göbeğim yok İnanç."

Kahkaha atarak söylediği şeylerle gözlerim karnına gitti evet yoktu ama bir zamanlar olduğu gerçeğini değiştirmez ben freed demeyi seviyorum.

"Benim için Freed olarak kalmaya devam edeceksin canım."