1. Bölüm ~ Gerçekler İle Yüzleş

Flash'ın patlamasıyla kamaşan gözlerimi kırpıştırıp etrafıma baktım.

Herkes mutluydu, insanlar birbirlerine sarılıp yeni yıl dileklerini iletiyordu.

Ben mi?
Ben ise karşımda bana seslenen arkadaşlarıma doğru yürüyorum.

Ezginin sarılışına karşılık verip kollarımı sırtında birleştirdim. Birlikte geçen onca güzel zamana, çocukluğumuza tutunup sarıldım.
İçimde kopan frtınaları yok sayarak son bir kez sarıldım.

"Yeni yıl bize uğur getirsin İnanç."

Sahte bir gülümsemeyle yetinip geri çekildim.

-Sahtekar orospu-

O Sırada kafamı kaldırıp arkamdan sarılan güçlü kolların sahibine baktım.

"Mutlu yıllar hayatım. Artık bir ocak olduğuna göre seninde doğum günün."

Gülümseyen yüzünden sahtekarlık akıyordu. Bilemiyorum ya da ben artık öyle görmeye başlamıştım.

"Teşekkür ederim Tan."

Afallamış bir ifade ile bana bakan yüzüne karşı zor da olsa gülümsemeye çalıştım.

-Sakin ol inanç, sakin ol!

İç sesim sürekli olarak bu cümleyi tekrarlarken suratımdaki gülümsemeyi sabit tutmaya çalışıyordum.

Garsonun getirdiği pastayla herkes hep bir ağızdan aynı şeyi söylüyordu.

"Mutlu yıllar İNANÇ- Mutlu yıllar İNANÇ."

Kulaklarım uğuldamaya kan basıncım yükselmeye başlamıştı içimde bir volkan
varmışcasına yanıyordum.
İçimdeki öfke saniyeler dakikalara dönüştükçe yükseliyordu.
Ben ise sadece gülümseyip benim için yakılmış olan mumları üfledim.
Bir alkış tufanı koptu sahte suratlar yüzlerindeki maskelerle gülümsemeye devam etti.

Bir Ocak evet bugün benim doğum günüm. 28 yıllık ömrüm boyunca en kötü hediyeyi sabah kapıma gelen kargoyla bugün almıştım.
Ellerim henüz çıkıntısı bile olmayan karnıma gitti gözlerim buğulandı.
Kasıklarımdaki hafif sızlamayı hissedebiliyordum.

Son dört yıldır olduğu gibi bu yıl da yapmam gereken konuşmanın zamanı gelmişti.
Tek bir fark ile bu sefer herkesin yüzündeki o maske düşecek ve yerini asık suratlara bırakacaktı.

Eren, eski dostum çocukluk arkadaşım hüzünlü gözlerle bana bakıyordu her şeyi bilen kişi tek destekçim, yapma en çok senin canın yanacak dercesine bana bakıp kafasını iki yana salladı.

Gülümsedim.

"Yeni yaşıma girerken bu yıl da yanımda olan herkese teşekkürler.
Ezgi, sevgili dostum çocukluğum.
Tan gençliğim ve iki yıldır evli olduğum yol arkadaşım en çok da sizlere
teşekkür ederim hayatı öğrenirken bana sizin gibi insanların var olduğunu gösterdiğiniz için."

O iki şerefsizin kaçamak bakışlarını görebiliyordum, perde artık sona yaklaşmıştı.

"Bu sene benimde sizlere hazırladığım bir süprizim var."

öncesinde ayarladığım garsona beklediği o işareti verdim.
Arkamdaki dev ekranda önce sesler yükselmeye başladı ardından ise Ezgi ve Tan'ın yataktaki o iğrenç görüntüleri.

Kalabalıktan şaşkınlık nidaları yükselirken benim gözüm sadece onların üzerindeydi.

Affalladılar böyle bir şey beklemedikleri çok açıktı.

Bileğimdeki el ile kafamı çevirdim.

"inanç hadi götüreyim seni buradan."

"Ben hiç bir yere gitmiyorum Eren."

Tam o sırada hızla diğer tarafa döndürüldüm.

"Sen böyle bir şeyi onca insanın önünde nasıl ortaya dökersin İnanç?"

Afallama sırası bendeydi Tan iki koluma yapışmış beni sarsarak öfkeyle yüzüme
haykırıyordu.
Bu nasıl bir arsızlık inanamıyorum bir de utanmadan beni suçluyor.

"Seni orospu çocuğu."

Bu cümleyi duyduğum andan kollarımdaki eller geriye doğru savruldu.
Kavga çıkmıştı ortalığa karmaşa hakimdi. insanların hem acıyan hem de kınayan bakışlarını görebiliyordum.

Vücudumdaki bütün kanın duygularım ile beraber yok olduğunu hissediyordum.

"inanç - inanç bana bak bacaklarında kan var seni hastaneye götürmemiz gerek."

Eren'in cümleleri üzerimde şok etkisi yaratmışcasına sarsıldım.

Kan mı?

O GİTMİŞTİ.

Daha sonrası ise karanlık..