Yanlış numara, Doğru adres

YANLIŞ NUMARA, DOĞRU ADRES
1. BÖLÜM: SİNYAL HATASI
Etrafıma bakarken yığın olan kolilerin arasında çıldırmamak için zor duruyordum. Dertli dertli bakıp nasıl yerleşeceğimi düşünürken, bir şeyin devrilme sesiyle kendime geldim.
Sesin geldiği yere baktığımda, taşımacı abinin Milano'dan getirdiğim özel yapım vazomu kırdığını gördüm. Sakin ol Vera, sakin ol...
- Abi ne yapıyorsun ya? Onun ne kadar olduğundan haberin var mı senin?
- Özür dilerim hanım kızım, arkadaş çarpınca dengem sarsıldı.
- Tamam, sorun değil. Sinirimi senden çıkartmış oldum abi, asıl sen kusura bakma.
(Birkaç saat sonra)
Gözlerimi açtığımda koltukta uyuyakaldığımı fark ettim. Taşımacı abiler eşyaları bırakıp hemen sonra gitmişlerdi. Onlardan sonra ne kadar yerleşmek istesem de yorgunluktan koltuğa yığılıp kalmıştım.
Neyse, biraz dinlendiğime göre artık yerleşmeye başlayabilirdim. İşin ucundan tutmak adına yerleşmeye yatak odamdan başladım; en azından ilk gece uyuyabileceğim bir yer yaşama uygun olmalıydı. İlk odadaki birkaç dolu koliyi, içeride yer açılsın diye koridora çıkardım. Daha sonrasında taşımacıların bıraktığı boş kolileri ve çöpleri toplamaya başladım.
"Şunu da yapayım, yarına kalmasın... Hadi şunu da aradan çıkarayım," derken tüm odayı bitirmiştim ama kendim de bitmiş bir vaziyetteydim.
Bu koca yorgunlukla kendimi yatağa bıraktım. Tam güzel bir uykuya dalmak üzere gözlerimi yummuştum ki, yan tarafımdan gelen vahşi hayvan seslerini andıran çocuk çığlıklarıyla gözlerimi yeniden açmak zorunda kaldım. İlk başta umursamayıp geri uyumaya çalıştım. Çalıştım diyorum çünkü gürültü azalmak yerine, seslerin desibeli giderek yükselmeye devam etti.
Hem günün yorgunluğu hem de uyuyamamış olmanın verdiği o saf sinirle gözlerimi açıp telefonuma uzandım. Site grubuna girip Daire 12'nin numarasını bulmaya çalıştım. Gözüm sinirden o kadar kör olmuştu ki, değil saatin gece iki olduğunu görmek, numaranın son hanesini yanlış girdiğimi bile fark etmemiştim. Doğrudan mesaj at tuşuna bastım...
Vera: "Daire 12 sakini! Saat gecenin ikisi ve evde fil besliyormuşsunuz gibi bir gürültü var! Yeni taşındım diye beni sessiz sakin biri sandınız herhalde ama o çocukları ya hemen susturursunuz ya da ben gelip duvarları yumruklamaya başlarım, haberiniz olsun!"
Mesajı atıp telefonu yatağa fırlattım. Karşı taraftan bir mahcubiyet, bir "Kusura bakmayın" mesajı beklerken saniyeler içinde telefonum titredi.
Bilinmeyen Numara: "Gürültü Kraliçesi, öncelikle yeni evine hoş geldin. Ama bence sinirden gözün dönmüş. Çünkü Daire 12'de çocuk yok. Evde tek başıma yaşıyorum ve şu an kulaklığımı takmış, sakin sakin kahvemi içiyorum."
Gözlerimi kıstım. Bir de yalan söylüyordu!
Vera: "Yalan söyleme! Duvarım akordeon gibi sallanıyor şu an! Kulaklık takmışmış... O koşanlar kim o zaman, hayaletler mi?!"
Bilinmeyen Numara: "Bilmem, belki de yeni taşındığın için evin yadırgamasıdır? Ayrıca bir dahaki sefere tehdit savururken profilindeki gibi tatlı tatlı mutfakta kurabiye yapmakla tehdit et, böylesi hiç inandırıcı olmuyor."
Donup kaldım. Mesajı iki kez okudum. Ne kurabiyesi diyordu bu? Ekranı yukarı kaydırıp profil resmime baktım. Doğru ya... Profilimde mutfakta unlar içinde, kurabiye yaparken çekildiğim o fotoğrafım vardı.
Vera: "Sen benim profil resmime mi baktın az önce?!"
Bilinmeyen Numara: "E herhalde, gecenin ikisinde bana 'fil besliyorsun' diye hesap soran komşumun unlar içinde bir kurabiye canavarı olduğunu görmek komik bir detay oldu."
Vera: "Bak numara maval okumayı kes. O gürültü kesilecek, yoksa o unları senin kafana dökerim!"
Bilinmeyen Numara: "Sabırsızlıkla bekliyorum Kurabiye Canavarı. Ama önce doğru daireyi bulman gerekecek. İyi geceler."

: İLK KARŞILAŞMA
Ertesi sabah, gözlerimin altındaki devasa morluklarla aynaya bakarken Daire 12'deki o meçhul aileye ve telefonun ucundaki o ukala "Bilinmeyen Numara"ya içimden bildiğim tüm bedduaları ediyordum. Birkaç saatlik kalitesiz bir uykunun ardından acilen dışarı çıkıp kendime sert bir kahve bulmam gerekiyordu. yoksa önüme çıkan ilk koli yığınını tekmeleyecektim.
Üzerime alelacele dökümlü bir hırka geçirip kendimi koridora attım. Asansörün düğmesine basıp beklerken, yan dairenin kapısına ters ters bakmayı da ihmal etmedim. Neyse ki etrafta ne çocuk sesi vardı ne de fil çığlığı.
BİP.
Asansörün kapısı önümde iki yana doğru açıldığında adımlarımı içeriye yönlendirdim. Aynalı kabinin tam ortasında, elinde bir termos bardakla duran bir adam vardı. Başımı hafifçe kaldırıp ona baktığım an, içimden bir ses bu sitenin lüks reklamlarının en azından "görsel" olarak yalan söylemediğini fısıldadı.
Uzun boylu, siyah saçları hafifçe dağılmış, üzerinde zahmetsiz ama aşırı elit duran koyu renk bir tişört olan bir adamdı. Keskin yüz hatları vardı ve asansörün aynasından bana bakarken dudaklarının kenarında belli belirsiz, sinir bozucu bir kıvrılma peydah oldu.
Birbirimize ne merhaba dedik ne de başımızla selam verdik. İnatçı bir sessizlikle aynadaki yansımalarımız üzerinden birbirimizi süzmeye başladık. O benim gözlerimin altındaki yorgun morluklara bakıyordu, bense onun elindeki termostan yayılan o taze kahve kokusuna özeniyordum.
Asansör zemin kata doğru saniyeleri sayarak inerken, sessizliği bozan şey cebimdeki telefonun o keskin bildirim sesi oldu. Aynı salisede, adamın elinde tuttuğu telefon da titredi.
Kaşlarımı çatıp çantamdan telefonu çıkardım. Ekranda o tanıdık numarayı gördüm.
Bilinmeyen Numara: "Günaydın Kurabiye Canavarı. Gece pek uyuyamamış gibisin, gözlerinin altı koli bandı rengine dönmüş."
Şok içinde gözlerimi kırpıştırdım. Ne ara beni görmüştü bu adam? Kafamı hızla telefondan kaldırıp aynaya baktığımda, asansördeki o karizmatik adamın telefonunu yavaşça cebine koyduğunu ve aynadan doğrudan gözlerimin içine baktığını gördüm.
Dudaklarındaki o hafif, ukala gülümseme iyice büyümüştü.
Bana doğru hafifçe döndü, elindeki kahve termosunu havaya kaldırıp göz kırptı.
- Günaydın komşu. Daire 12'yi hala bulamadın sanırım?

Herkese selamlar! Kutay ve Vera'nın bu tatlı, inatçı ve bol sinyal hatalı hikayesine resmen ilk adımı attık! 💥
İlk andan yanlış numara kurbanı olan Kutay'ın o asansördeki ukala duruşu ve Vera'nın şoku... Benim yazarken içime çok sindi, umarım siz de Vera ve Kutay'ı ilk andan çok sevmişsinizdir.
Buraya küçük bir soru bırakıyorum, yorumlarda buluşalım:
Sizce Vera bu şoktan sonra Kutay'a asansörde ne cevap verecek? Lafı gediğine koyar mı, yoksa kahveyi üstüne mi döker? 😂
Bölümü beğendiyseniz yıldızı parlatmayı (oy vermeyi) ve satır arası yorumlarınızı eksik etmeyin lütfen. Sizin enerjiniz benim yazma motivasyonum!
İkinci bölümde görüşmek üzere, kocaman sevgiler!
- DNÇ