SİNYAL HATASI

SİNYAL HATASI
"Ortak mı?" diye mırıldandım, kelime dudaklarımdan neredeyse bir fısıltı halinde çıkmıştı.
Üst kattan gelen ve sanki tavanı tepemize yıkacakmış gibi duran o son gümleme sesi, duraksamamı tamamen sonlandırdı. Öfke, şaşkınlığımın önüne geçmişti. Bakışlarımı gözlerindeki o meydan okuyan pırıltıyı gizlemeyen adama diktim.
"İyi," dedim, poşetleri asansörün yanındaki duvarın kenarına doğru iterken. "Ama yukarıda çirkefleşirsem bana engel olmayacaksın, anlaştık mı?"
Dudakları memnuniyetle kıvrıldı. "Anlaştık Kurabiye Canavarı. Zaten pazar performansından sonra senden uslu durmanı beklemek hata olurdu," dedi.
Merdivenlere yöneldiğimizde kalbimin hızlandığını hissedebiliyordum. Birkaç dakika önce otoparkta birbirimizi bir kaşık suda boğacak gibi duran iki yabancıydık; şimdiyse Daire 16'nın o gizemli ve gürültülü sakinlerine karşı bir tim gibi üst kata doğru tırmanıyorduk. Merdivenleri ikişer ikişer çıkarken onun arkasından bakıp içimden söylenmeden edemedim. Gerçekten tuhaf bir adamdı ama şu an için en azından ortak bir düşmanımız vardı.
Daire 16'nın kapısının önüne geldiğimizde, gürültü içeriden o kadar net geliyordu ki sanki kapı kapalı değil de ardına kadar açık gibiydi.
Dönüp bana baktı, "İlk darbeyi kim vuruyor?" der gibi kaşlarını kaldırdı.
"İzle ve gör," diye fısıldayıp öne atıldım ve kapının ziline sanki parmağımı orada unutmuşum gibi uzunca basmaya başladım. Aynı anda da elimi yumruk yapıp kapıya sertçe vuruyordum. Yanımda duran adam, benim bu gözü dönmüş halime bakıp hafifçe sırıttı ama müdahale etmedi.
İçerideki müzik sesi aniden kesildi. Birkaç saniye sonra kapının arkasından ağır kilit sesleri yükseldi ve kapı sertçe geriye doğru açıldı.
Kapıyı, üzerinde dökümlü bir sweatshirt olan, saçları hafifçe dağılmış bir çocuk açtı. Tam ağzımı açıp, "Siz burada fil mi besliyorsunuz, bu ne gürültü?!" diye bağıracaktım ki, kapıyı açan çocuğun gözleri benim üzerimden arkamdaki adama kaydı.
Yüzünde bir anda kocaman, rahat bir gülümseme peydah oldu.
- "Oooo, kanka! Sen miydin ya? Geçsene içeri, biz de tam turnuvaya başlıyorduk," dedi arkamdaki adama doğru samimi bir şekilde uzanarak.
Duyduğum kelimelerle bir an nefesim kesildi. Havada kalan yumruğum yavaşça aşağı indi. Kulaklarım yanlış falan mı duyuyordu? Kanka mı demişti o?
Şok içinde arkama döndüm. Bizim otopark kahramanı, ellerini cebine koymuş, gayet pişkin ve rahat bir tavırla kapıdaki çocuğa bakıyordu. Yüzünde, beni çıldırtmak için özel olarak tasarlanmış o sinir bozucu, ukala gülüş belirdi.
- "Kusura bakma kardeşim, gelemiyorum," dedi sesi oldukça eğlenir gibi çıkarken. Bakışlarını bana çevirdi, göz kırptı. "Gördüğün gibi, aşağıda Kurabiye Canavarı ile yeni bir ortaklık kurduk. Kendisi burayı basmaya gelmişti, ben de ona eşlik ediyordum."
Kafamdan aşağı kaynar sular dökülmüş gibi hissettim. Bir elimdeki kapıya, bir kapıyı açan çocuğa, bir de yanımda duran bu "hain" ortağa baktım. Resmen düşmanın kalbine, düşmanın en yakın arkadaşısıyla yürümüştüm!
İhanete uğramışlık hissiyle dişlerimi sıktım ve ona doğru döndüm. "Siz... siz birbirinizi tanıyor musunuz yani?!" diye adeta tısladım. "Beni buraya bile bile oyun oynamaya mı getirdin sen?!"
Kapıdaki çocuk, bizimkinin arkasından bana bakıp muzipçe sırıttı. Bakışları ikimizin arasında gidip gelirken, sanki durumu saniyeler içinde tamamen yanlış anlamış gibi bir elini göğsüne koyup hafifçe eğildi.
- "Valla kusura bakma yenge," dedi gayet rahat bir tavırla. "Bizimkinin buralarda bir ortak bulduğunu bilmiyorduk. İçeride kurabiye yok ama pizza söyledik, geçin içeri beraber yiyelim, hem tanışmış oluruz."
"Yenge mi?!"
Duyduğum kelimeyle gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Yanımdaki adama öyle bir sinirli bakış attım ki, eğer bakışlarımla insan öldürebilseydim şu an otoparkta bozulan lastiğimin yanına çoktan bir ceset bırakmış olurdum. O ise durumdan gayet memnun, kahkahasını gizlemeye bile çalışmadan bana bakıyordu.
Hiçbirine tek bir kelime bile etmedim. Cevap verirsem işin içinden çıkamayacağımı biliyordum. Hızla arkamı döndüm ve geldikleri gibi gitmelerini umursamadan orayı terk ettim.
Yenilginin verdiği sinirle merdivenleri döve döve evimin yolunu tuttum. Basamaklara o kadar sert basıyordum ki topuklarımın sesi tüm apartmanda yankılanıyordu. Ancak daha yarı yola bile gelmeden, asansöre binmediğime feci şekilde pişman oldum. Çünkü daha şimdi bile yorulmuştum, nefes nefese kalmıştım ve pazar poşetlerinin ağırlığı asansörün önünde beni bekliyordu. Hem haksız duruma düşmüş, hem de durduk yere kendime spor yaptırmıştım!
Zor bela kendi katıma ulaştığımda ciğerlerim bayram ediyordu. Anahtarı çıkarıp kapıyı açtım ve kendimi içeri atıp kapıyı arkamdan kapattım. Koridordaki aynada kendime baktığımda yanaklarımın sinirden ve yorgunluktan kıpkırmızı olduğunu gördüm. "Yengeymiş... Pis hain, bilerek yaptı valla bilerek yaptı!" diye söylenerek odama geçtim.
Üzerimdeki hırkamı çıkarıp yatağa fırlatırken telefonumun o tanıdık bildirim sesi sessiz evde yankılandı.
Ekrana baktığımda kalbimin ritmi yine o sinir bozucu hızına ulaştı. Tabii ki oydu.
Gizemli Numara: Merdivenleri döverek çıkışını aşağıdan hayranlıkla dinledim Kurabiye Canavarı. Kondisyonun sıfırmış bu arada, bir ara seni spora falan mı başlatsak? 😉
Hızla klavyeye dokunmaya başladım, parmaklarım sinirden ekrana gömülüyordu resmen.
Siz: Sen tam bir hainsin! Onu bile bile yaptın değil mi? Arkadaşın olduğunu biliyordun ve beni oraya rezil etmek için götürdün! Ayrıca bana bir daha o kelimeyi deme, asıl senin arkadaşın ne saçmalıyor öyle?!
Çok geçmeden ekranında "yazıyor..." ibaresi belirdi.
Gizemli Numara: Sakin ol şampiyon. Benim de yukarıdan o gürültüyü koparanın bizim çocuklardan biri olduğundan haberim yoktu, tamamen tesadüftü. Arkadaşımın saçmalaması konusuna gelirsek... Yanımda o kadar sinirli ve poşetli bir kız görünce durumu öyle algılamış garibim, ne yapsın?
Gizemli Numara: Bu arada... Kapıya bir baksana.
Yazdığı son mesajla kaşlarımı çattım. Telefonu elimde tutarak yavaş adımlarla koridora yürüdüm ve dış kapıyı araladım.
Paspasın üzerinde, otoparkta arkasında bıraktığım o kocaman pazar poşetleri düzenli bir şekilde duruyordu. Un paketinden sebzelere kadar her şey sapasağlam oradaydı. Asansörün yanında bıraktığım poşetleri üşenmemiş, benim peşimden yukarı kadar taşımış ve kapıma bırakmıştı.
Telefonu tekrar kaldırdım, o çoktan yeni bir mesaj eklemişti bile:
Gizemli Numara: Ortaklık şimdilik bozulmuş gibi durabilir ama poşetleri taşımak hâlâ centilmenlik görevimiz. Afiyetle ye kurabiyelerini. Tabii bana pay ayırmayı unutmazsan... 😉
Ekrandaki mesajı son bir kez okudum. Dudaklarımın kenarı benden bağımsız bir şekilde yukarı doğru kıvrılmak istese de dişlerimi sıkıp kendimi engelledim. Ona bu kozu vermeyecektim. Telefonu yatağın üzerine yüzüstü fırlatıp mesajına bilerek görüldü attım.
Ama ne yalan söyleyeyim... İçimde bir yerlerde, o buz tutmuş kalbimin en korunaklı köşesinde bir şeylerin yavaşça eridiğini, göğsüme tatlı bir sıcaklığın yayıldığını hissetmiştim. Odun gürültücünün tekiydi falan ama... Düşünceliydi işte. Üşenmeyip o koca poşetleri buraya kadar taşımıştı.
"Neyse ne," diye mırıldandım kendimi toparlamaya çalışarak.
Dışarı çıkıp poşetleri içeri aldım. Eve girer girmez mutfağa geçip aldıklarımı tek tek yerlerine yerleştirdim. İçimdeki o tatlı heyecanın ve sinirin verdiği enerjiyle kendimi temizliğe vurdum; evi baştan aşağı silip süpürdüm, mis gibi yaptıktan sonra mutfağa geçip kendime güzel bir akşam yemeği hazırladım.
Saatler su gibi akıp geçmiş, hava tamamen kararmıştı. Yemekten sonra mutfak tezgahının önünde dururken bakışlarım pazar poşetinden çıkardığım un paketine kaydı. Kalbim yine o tuhaf ritmiyle çarpmaya başladı.
Tezgahın üzerine malzemeleri dizdim: Nişasta, un, tereyağı...
Malzemeleri yoğurma kabına alıp ellerimi hamura buladığımda, zihnim çoktan benden izin almadan otoparktaki o ana ışınlanmıştı. Gözlerimin önüne o sinir bozucu ama acayip çekici gülüşü geldi. Bana "Kurabiye Canavarı" deyişi, otoparkta lastiğim patladığında elleri ceplerinde bana doğru yürürken yüzünde beliren o hafif endişeli ifade... Fırından yükselen o mis gibi tereyağlı ve tarçınlı koku mutfağı sararken, kendimi tamamen onu düşünürken bulmuştum. Resmen adamın fırındaki kurabiyelerde bile izi vardı!
Fırının kapağını açıp altın sarısı, kenarları hafifçe çatlamış kurabiyeleri tezgaha aldım. İlk sıcağının geçmesini beklerken mutfak dolabından en şık porselen tabağı çıkardım. İçine özenle altı yedi tane kurabiye yerleştirdim.
Ve işte o an, mutfağın ortasında elinde kurabiye tabağıyla kalan bir Vera klasiği yaşandı.
Bakışlarım elimdeki tabakla dış kapı arasında mekik dokumaya başladı. İçimdeki seslerden biri, "Kızım saçmalama, poşetleri taşıdı işte, alt tarafı bir teşekkür kurabiyesi götüreceksin, ne var bunda?" diyordu. Ama diğer ses daha baskındı: "Asla götürme! Daha adını bile bilmiyorsun, hem o gürültücü arkadaşıyla sana 'yenge' dediler, gidersen iyice bir tarafları kalkar!"
Araf'ta kalmak tam olarak böyle bir şeydi.
Tabağı sıkıca kavrayıp mutfaktan çıktım. Koridoru geçip dış kapımın önüne kadar geldim. Elim kapı koluna uzandı ama açmadı. Kalbim sanki göğüs kafesimi delip çıkacakmış gibi hızla vuruyordu.
Bir adım ileri, iki adım geri...
Götürmeli miydim, yoksa bu tabağı mutfağa geri götürüp hepsini tek başıma mı gömmeliydim? Kapıyı açıp üst kata çıkan merdivenlere doğru o adımı atacak cesaretim var mıydı, yoksa gururum bu sefer galip mi gelecekti?
Elinde kurabiye tabağıyla, kendi kapısının arkasında öylece kalakalan kalbimin sesini dinlerken, hayatımın en zor kararını vermek üzereydim.

Veee dördüncü bölümün de sonuna geldik! 🥳 Daire 16 baskınındaki o devasa ters köşeyi ve kapıdaki arkadaşın "yenge" çıkışını nasıl buldunuz? Ben yazarken aşırı eğlendim! 😂
Gelelim asıl büyük soruya... Sizce Vera ne yapacak? O kapıyı açıp, gururunu bir kenara bırakarak o kurabiyeleri bizim gizemli çocuğa götürecek mi, yoksa tabağı kaptığı gibi mutfağa geri mi dönecek? 🍪🤔
Tahminlerinizi tam bu satıra bırakmayı ve bölümü oylamayı unutmayın! Gelecek bölümde görüşmek üzere, kocaman sevgiler! ✨
- DNÇ