Daire 16'da Çay Saati

Gözümü telefonuma gelen bildirim sesiyle açtım. Uyanmıştım fakat henüz yorganın altından çıkmaya niyetim yoktu. Telefonumu komodinden alıp ekranı kaydırdım. Mesajın bilinmeyen numaradan, yani Kutay'dan geldiğini görünce içimi tatlı bir merak ve heyecan kapladı. Hemen mesaja girdim:
Kutay: "Selam Vera, öncelikle günaydın. Umarım rahatsız etmiyorumdur. Bizim çocuklar, yani bizim tim... Yeni komşularıyla tanışmayı çok istiyorlar da. Eğer müsaitsen saat ikide 16 numaraya gelebilir misin? Tabii hemen şimdi değil, öğleden sonra iki gibi."
Vera: "Olur tabii, gelirim."
Artık mayışmayı bırakıp kalkma vaktim gelmişti. Kendimi banyoya atıp elime yüzüme buz gibi bir su tuttum. Aslında sıcak bir duş almak istiyordum ama önce evi şöyle bir toparlayıp, temizlik sonrası duşa girmek çok daha cazip geldi.
Mutfağa geçip kendime pratik bir bowl tabağı hazırladım. Bir şeyler izlemeden yemek yiyemeyenlerden olduğum için YouTube'dan rastgele bir video açıp kahvaltımı yaptım. İşimi bitirir bitirmez de hemen temizliğe giriştim. Tezgâhtaki birkaç bulaşığı makineye atıp ocağı bir güzel ilaçlayarak sildim. Mutfak parıldayınca diğer odalara geçtim; ortalıktaki dağınıklığı toplayıp süpürgeyi çalıştırdım. Toz alma ve silme işleri de bitince nihayet ev düzene girmişti.
Bu kadar hummalı çalıştığıma bakmayın; muhtemelen yeni evin hevesiyle yaptığım ilk ve son adamakıllı işti bu. Huyum kurusun, birkaç güne kalmaz salarım ben yine temizliği. Sanırım bu eve en kısa zamanda bir robot süpürge şart, yoksa her gün her gün süpürmek bana göre değil.
Süpürgeyi yerine kaldırıp derin bir nefes aldım. Ev mis gibi kokuyordu ve nihayet insana benzer bir hale bürünmüştü. Kendimi ödüllendirmek için banyoya geçip güzel, sıcak bir duş aldım. Sudan çıktığımda saat bire geliyordu. Yani hazırlanmak için önümde tam bir saatim vardı.
Saçlarımdaki havluyu çıkarıp aynadaki aksime baktım. Yanaklarım sıcaktan hafifçe pembeleşmişti. "Sakin ol Vera," dedim kendi kendime. "Sadece yukarıdaki gürültücü komşularına nezaket ziyaretinde bulunuyorsun, ilk buluşmaya gitmiyorsun."
İçimdeki o garip heyecanı bastırmaya çalışarak odama geçtim ve gardırobun kapağını açtım. İşte o klasik, hayati soruyla baş başaydım: Ne giyeceğim?
Çok özenmiş, süslenmiş gibi görünmek istemiyordum; neticede sadece üst kata çıkacaktım. Ama bir yandan da "aşağıdan alelacele, üzerime ilk bulduğumu geçirip geldim" havası vermek de istemiyordum. Kıyafetlerin arasında bir süre gidip geldikten sonra en doğrusunun çabasız bir şıklık olduğuna karar verdim. High-waist rahat bir jean ve üzerine fıstık yeşili, vücudumu tatlıca sarıp oturan şık bir triko bluz seçtim.
Kıyafetlerimi giydikten sonra tekrar banyoya geçtim. Saçlarımı kurutup kendi haline, doğal dalgalarına bıraktım. Yüzüme hafif bir nemlendirici sürdüm, gözlerimi öne çıkaracak bir kat maskara ve dudaklarıma da hafif renk veren bir nemlendirici pürüzsüzce yetti. Aşırıya kaçmamış ama kendimi iyi hissettirecek kadar da özenmiştim. Aynadaki görüntüm tam istediğim gibiydi: Doğal, rahat ve çabasız.
Saate baktığımda 13:45'i gösteriyordu. Zaman tam planladığım gibi ilerliyordu. Mutfağa geçip tezgahın üzerinde duran tatlı kutusuna baktım. Sonuçta bir şeftim ve koca bir askeri timin ayağına eli boş gitmek racona ters düşerdi. Kutuyu özenle elime alıp kapının yanındaki küçük sehpanın üzerine koydum.
Ayakkabılarımı giyip çantamı omzuma astım. Kutuyu kucağıma alıp derin bir nefes vererek evden çıktım. Kapıyı arkamdan kilitlerken kalbimin ritmi nedense yine hızlanmaya başlamıştı...

...

16 numaranın kapısına geldiğimde derin bir nefes aldım. Üzerimi son bir kez kontrol edip zile bastım. İçeriden gelen gürültülere bakılırsa tam bir erkek koğuşuna adım atmak üzereydim.
Çok geçmeden kilit döndü ve kapı açıldı. Karşımdaki isim beni şaşırtmadı: Kutay.
Üzerinde gri bir tişört ve siyah eşofman altıyla tamamen ev halindeydi. Dağınık saçları ve imalı gülümsemesiyle beni baştan aşağı süzdü.
- "Tam zamanında, Kurabiye Canavarı. Geç kalmandan korkmuştum."
- "Geç kalmak adetim değildir Üsteğmen," dedim elimdeki kutuyu kaldırarak. "Ayrıca eli boş gelinmez, timine rüşvet getirdim."
Kutay kenara çekilip geçmem için yolu açtı. "İşte şimdi çocukların kalbini sonsuza dek kazandın, içeri buyur."
İçeri adım attığım an kafamda kurduğum bütün "bekar asker evi" imajı yerle bir oldu. Burnuma giden taze çay ve kurabiye kokusu, koridorda duran minik çocuk ayakkabıları...
Daha ne olduğunu anlayamadan salondan üzerime doğru iki küçük çocuk koşturmaya başladı! Arkalarından da dünkü "yenge" krizinin faili olan Çağlar geliyordu ama elinde bir oyun konsolu değil, pembe bir oyuncak bebek vardı!
- "Abla valla ben yapmadım, Elif bebeğini çay saatine davet etti!" diye bağırdı Çağlar. Beni fark edince olduğu yerde çakıldı, yüzü bir anda kıpkırmızı oldu: "Abla... şey, Vera Şefim! Hoş geldin!"
Şaşkınlıktan gözlerim açılmıştı. Kutay halime hafifçe gülüp yanıma yaklaştı:
- "Seni timimizin kıdemlisi Murat Abi ve eşi Sema Abla ile tanıştırayım. Burası onların evi. Ama bizim çocuklar kendi evlerinden çok burada vakit geçirir."
Mutfaktan elinde çay tepsisiyle güler yüzlü, çok tatlı bir kadın çıktı.
- "Hoş geldin kızım!" dedi Sema Abla sıcacık bir sesle. "Gürültü için kusura bakma, bu koca bebekler sürekli bizim evde toplanır. Kutay dünden beri senin geleceğini söyleyip duruyordu."
Kutay hafifçe öksürerek bakışlarını kaçırırken, 4-5 yaşlarındaki küçük kız çocuğu gelip triko bluzumun ucundan tuttu:
- "Sen Kutay Amcamın bahsettiği güzel abla mısın?"
O an Kutay'a döndüm. O sert, ciddi Üsteğmen'in kulaklarının arkasına kadar kızardığını görmek hayatımda şahit olduğum en tatlı manzaraydı...

...

Kutay bakışlarını salondaki tablolara çevirip konuyu dağıtmaya çalışırken, benim yüzümde engel olamadığım kocaman bir tebessüm belirdi. Küçük kızın karşısında diz çöküp boyuna indim.
- "Evet tatlım, ben Vera. Sen de Elif olmalısın?"
Elif neşeyle başını sallayıp elimdeki kutuyu gösterdi. "Bize pasta mı getirdin?"
- "Hem de en lezzetlisinden!" dedim ve ayağa kalkıp elimdeki kutuyu Sema Abla'ya uzattım. "Umarım rahatsız etmiyorumdur Sema Abla, ellerinize sağlık çay da mis gibi kokuyor."
- "Ne rahatsızlığı kızım, başımızın üstünde yerin var! Geç şöyle otur," diyerek beni salondaki rahat koltuğa yönlendirdi.
Salona geçtiğimizde Murat Abi de geldi. İri yarı, babacan ve son derece samimi bir adamdı. Karargahtaki o sert duruşundan sıyrılıp çocuklarıyla ilgilenen halleri içimi ısıttı. Çağlar ise Elif'in elinden bebeği kurtarmaya çalışırken bir yandan da bana çay ikram etme yarışına girmişti. Dünkü "yenge" krizinden sonra kendini affettirmek için adeta etrafımda pervaneydi.
Kutay ise hemen karşımdaki tekli koltuğa kurulmuş, bir bacağını diğerinin üzerine atmış halde bizi izliyordu. Bakışlarımız her kesiştiğinde kulaklarının kızarıklığını hatırlatır gibi hafifçe kaşlarımı kaldırıyordum, o da gözlerini devirip gülümsüyordu.
Getirdiğim tatlılar tabağa dizilip masaya geldiğinde salondaki neşe ikiye katlandı.
- "Vera kızım, sen ne iş yapıyordun?" diye sordu Sema Abla, çayından bir yudum alırken.
- "Şefim Sema Abla. Kendi butik pastanem var, orayı işletiyorum," dedim tebessüm ederek.
Murat Abi tatlıdan koca bir ısırık alıp gözlerini açtı. "Vay anasına... Kutay, biz bu kızı time transfer edelim! Karargahtaki karavanadan sonra bu tatlı cennet gibi geldi."
- "Öyle kolay değil komutanım," dedi Kutay, sesi yine o muzip tonuna kavuşarak. "Kurabiye Canavarı'nın kuralları katıdır. Bize az önce rüşvet verdi ama kendi dükkanında patronluk taslamayı çok seviyor."
- "Taslarım tabii Üsteğmen," dedim ona doğru eğilip meydan okuyarak. "Mekan benim, emek benim. Kuralları da ben koyarım."
Salondakiler atışmamıza kahkahalarla gülerken zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Bir ara Elif kucağıma tırmandı, küçük oğlu Ömer de çizgi film izlerken dizime yaslandı. Kutay'ın bizi izlerken gözlerindeki o yumuşak, derin bakışı yakaladığımda içimde bir yerlerin cız ettiğini hissettim. O an anladım ki, üst katımdaki bu gürültücü adam sadece dengemi bozmakla kalmıyor, hayatıma hiç beklemediğim bir sıcaklık katıyordu.
Saat akşamüstü dörde gelirken yavaşça ayağa kalktım.
- "Sema Abla, Murat Abi... Her şey için çok teşekkür ederim. Benim yavaş yavaş kalkmam lazım, yarın sabah dükkanda erken mesaim var."
- "Ne demek kızım, kapımız sana her zaman açık. Yine gel, çocuklara da çok iyi geldin," dedi Sema Abla sarılarak.
Herkesle vedalaştıktan sonra Kutay beni kapıya kadar uğurlamak için peşimden koridora çıktı. Kapının önüne geldiğimizde ikimiz de bir an duraksadık. Koridordaki sessizlik, salondaki gürültüden sonra bambaşka bir derinlik kazandı.
- "Çocukların lafına bakma sen," dedi Kutay, elini ensesine atıp hafifçe kaşırken. "Elif biraz patavatsızdır."
Hafifçe gülümsedim. "Hiç sorun değil Üsteğmen. Ayrıca kızarınca çok daha insani duruyorsun, haberin olsun."
Kutay başını iki yana sallayıp güldü. "Öyle mi? Bak sen... Demek insani duruyorum."
- "Kesinlikle," dedim adımlarımı merdivenlere doğru yönlendirerek. "Çok keyifli bir akşamüstüydü. Teşekkür ederim."
- "Asıl ben teşekkür ederim Vera," dedi, sesi bu kez oldukça yumuşak ve samimiydi. "Bir ara senin şu dükkana uğrayacağım. Bakalım kendi çöplüğünde nasıl bir patronsun."
Meydan okuyan bir edayla arkama dönüp gözlerinin içine baktım:
- "Beklerim Üsteğmen. Ama uyarayım, orada kuralları ben koyarım."
Kutay kapı eşiğinde durup arkamdan gülümseyerek bakarken ben de adımlarımı alt kata, evime doğru attım. Kapıyı arkamdan kapatıp sırtımı yasladığımda, yüzümde kocaman bir tebessüm vardı.

Sizce 8. Bölümde Kutay gerçekten Vera'nın dükkanına gelecek mi? Yorumlarınızı merakla bekliyorum! ✨
Bu arada kitabın yazım dilini stilini seviyor musunuz?
Küçük bir duyuru: Eğer bölüm okumalarımız ve etkileşimlerimiz güzel giderse bundan sonra haftada iki bölüm yayınlamaya başlayacağım! Ama okunma durumuna göre, her zaman olduğu gibi haftada bir bölümle de devam edebiliriz. Desteklerinizi ve yorumlarınızı eksik etmeyin, keyifli okumalar! ❤️