Asansörde Sinyal Hatası Ve Pazar Kaosu

ASANSÖRDE SİNYAL HATASI VE PAZAR KAOSU
Ben utançtan yerin dibine girerken, karşımdaki adam benim tam aksime otuz iki diş sırıtarak bana bakıyordu. Ne yalan söyleyeyim, söylemeden geçemeyeceğim; gülerken de ayrı bir karizmatik oluyormuş...
Hemen kendimi bu düşüncelerden sıyırıp sinirle karşımdaki ukala komşuma baktım. Hem suçlu hem güçlü dedikleri bu olsa gerek! Gözlerimi hafifçe kısıp kollarımı göğsümde birleştirdim.
- Gülmen bittiyse asansörden inebilir miyim artık? dedim, sesimi olabildiğince soğuk tutmaya çalışarak. Yoksa egon kapıyı tamamen tıkamaya devam mı edecek?
Dudaklarındaki o sinir bozucu ama bir o kadar da etkileyici gülüş hafifçe genişledi. Centilmence bir adım geri çekilip kapıyı eliyle işaret etti.
- Buyurun sinirli komşum, yol sizin, dedi alaycı bir sesle. Ama bence o haklı öfkeni bana yöneltmeden önce üst katındaki Daire 16'ya saklamalısın. Dün geceki fil sürüsünün asıl sahibi onlardı çünkü. Senin tek suçun, sinirlenince sayı saymayı unutmak.
Yanından hızla geçip asansörden çıkarken ona arkamda bırakabileceğim en ters bakışı attım.
- Yanlış numara olabilir gizemli numara, ama bu seninle olan hesabımın bittiği anlamına gelmez. O unları kafana dökeceğim günü sabırsızlıkla bekle!
Asansörden indikten hemen sonra binanın çıkış kapısına yöneldim. Site içerisinde bulunan kafeye girip bir latte aldıktan sonra açık otoparka yürüyüp dün park ettiğim arabama geçtim. Yeni evim için alışverişe gidip bu sinirimi atsam çok güzel olacaktı. Kendimi en yakın çarşıya attım. Ne kadar AVM'ye gitmek istesem de bugün hafta sonu olduğu için kalabalık olma ihtimalini göz önünde bulundurarak çarşıyı tercih etmiştim. Ama burası ne kalabalık arkadaş! İnsanlar utanmasa tepeme çıkacak.
Park yeri bulmak ise tamamen ayrı bir dertti. Yer bulacağım diye arabayı pazarın dört arka sokağına bıraktım; yetmedi, buraya kadar yürümek zorunda kaldım. Tüm sabrımı daha yolda harcamıştım bile. Umarım pazarda kimseyle kavga etmezdim, kendime bu konuda hiç güvenim yoktu. Fiziksel olmasa da sözlü kavgalara girmekten hiç çekinmezdim.
Tıpkı şu an olduğu gibi...
- Teyzecim, muhabbetinizi çok özür dileyerek bölüyorum ama yolu açmayı düşünüyor musunuz acaba?
Karşımdaki teyze şirret bir tonla anında parladı:
- Aaaa! Terbiyesiz, annen yaşındaki bir kadına bağırmaya utanmıyor musun sen?
İçimden bir sabır çektim. Ne annen yaşı canım? Kadın daha otuzlarının sonunda duruyordu. Benim annem tabi ona sorsak hâlâ yirmilerinin başında bir genç kızdı ama aman canım, konumuz bu mu şimdi?
- Açın yolu da geçelim, dedim sesimi dikleştirerek.
Teyze ters ters bakıp söylendi:
- Ay aman, geç geç...
Teyzelerle hafifçe tartıştıktan sonra nihayet pazara girebilmiştim.
Pazara girip etrafa bakınırken kendi kendime dert yandım. Bu fiyatlar ne böyle? Sebze mi alıyoruz altın mı belli değil! Birkaç sebze meyve alıp bakliyatların olduğu yere geçtim ve birkaç yemeklik malzeme daha aldım. O sırada gözüme kurabiye malzemeleri ilişti. Uzun zamandır yapmıyordum, yeni evimde ilk kurabiyemi yapsam çok güzel olurdu; en azından kendimce bu şekilde kendimi ödüllendirmiş olurdum.
Kurabiye malzemelerini seçerken öyle bir dalmışım ki, aniden seslenen tezgahtarla irkildim.
- Hanım abla, bir şey almayı düşünüyor musun artık? İnsanlar bekliyor.
Gözlerimi devirerek adama döndüm.
- Bakıyorum işte, sana ne benden? Ha, sen her gelen müşteriye böyle mi davranıyorsun? Bu nasıl üslup?
Adamla girdiğim hararetli tartışmanın tam ortasındayken cebimde titreyen telefonuma gelen bildirimle aniden kendime geldim. Ekranı kaydırdığımda gördüğüm isim kaşlarımın çatılmasına yetti.
Bilinmeyen Numara: Dur tahmin edeyim; benden özür dilemek için kurabiye malzemesi almaya gittin?
Bilinmeyen Numara: Ha, bir de senin rutin bu herhalde; önüne gelen herkesle tartışmak? (Fotoğraf)
Şok içinde etrafıma bakındım. Mesajın hemen altında, az önce pazarcıyla çirkefçe tartışırken çekilmiş bir fotoğrafım duruyordu! Parmaklarım sinirle klavyenin üzerinde uçuştu.
Vera: Bir kere ben senden değil, sen benden özür dileyeceksin!
Vera: Ayrıca sapık mısın sen? Niye benim fotoğrafımı çekiyorsun?!
Bilinmeyen Numara: Sapık değil, sadece olay yerindeki meraklı bir göz diyelim. Ayrıca arkandaki teyze hâlâ dik dik bakıyor, bence o un paketini al ve hemen oradan uzaklaş Kurabiye Canavarı.
Mesajı okur okumaz solumdaki un paketine uzanırken kafamı hızla kaldırdım. Kalbimin ritmi hızlanırken gözlerim pazar kalabalığının üzerinde panikle turladı. Ve tam o an... Birkaç tezgah ileride o tanıdık simayı gördüm.
Oradaydı. Elinde o meşhur kahve termosuyla, tezgahların ve bağrışan insanların ortasında dikilmiş bana bakıyordu. Yakalandığımı fark ettiği an dudaklarında o sinir bozucu, ukala ama bir o kadar da etkileyici gülüş peydah oldu. Kalabalığın arasından gözlerimin içine bakarak muzipçe göz kırptı.
Ben daha öfkeyle ona doğru tek bir adım bile atamadan, araya giren pazar kalabalığı yüzünden bir anlığına gözden kayboldu. Gözlerim pazar tezgahlarının arasında, tam onun durduğu o noktaya kilitli kalmıştı.
O gizemli numara tam karşımdaydı ve bu sefer kaçamayacaktı.

Veee ikinci bölümün sonuna geldik! 🥳 Beklenmedik pazar karşılaşması hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce Vera o pazar kalabalığının içinde bizim gizemli numarayı yakalayabilecek mi, yoksa Kutay çoktan otoparkın yolunu tuttu mu bile? 😏
Düşüncelerinizi ve tahminlerinizi satır arası yorumlarda benimle paylaşmayı unutmayın, hepsini tek tek okuyorum! Gelecek bölümde görüşmek üzere, kocaman sevgiler! ✨
- DNÇ