Bölüm3-"savaş başlasın"

---

Sabah alarmım çaldığında ilk düşündüğüm şey şu oldu: Lütfen bu bir kabustu, lütfen bu evde Çağatay yaşamıyor olsun.

Ama hayır. Kâbuslar genelde alarmdan önce biter, bu gerçekti.
Kahvemi yapıp biraz motivasyon bulmaya çalışıyordum ki…
Duvarın öbür tarafından müzik sesi geldi. Ve tabii ki Çağatay tarzı bir şey: “Dangalakça bir EDM remix”.

Duvara yumruğumu vurdum.
“Çağatay! Bu sabah da IQ düşürücü müzikle mi uyanıyoruz?!”

Anında cevap geldi.
“Sabah enerjisi, Özge Hanım. Denemeni tavsiye ederim. Belki ruhun canlanır.”

Derin bir nefes aldım. Kahve bardağımı biraz daha sıktım.

---

Üniversiteye gittiğimde kaderin bana sürprizleri bitmemişti.
Yeni dönem grup projesi listeleri açıklandı.
Yanımda Ece’nin “Umarım Çağatay’la olmazsın” demesiyle listeye baktım.

> Grup 3: Özge – Çağatay – Deniz – Merve

İçimden “YETER ARTIK!” diye çığlık attım. Ama dışarıdan sadece dişlerimi gıcırdattım.

“Demek grup arkadaşıyız,” dedi Çağatay, arkamdan yanaşıp.
“Şanslısın.”

“Benim yerime tavana düşen lamba da olurdu ama... evet, çok şanslıyım,” dedim.

---

Ders sonrası grup toplantısı yaptık. Diğerleri gayet uyumluydu ama biz?
Bir kelime konuşsak laf dalaşına dönüyordu.

“Çağatay, posteri sen yap.”
“Senin estetik zevkinle mi? Sanmam.”
“Senin egonla mı uğraşayım? Hiç sanmam.”

---

Ama içimde tuhaf bir şey kıpırdanıyordu.
Ona sinir olmaktan yoruluyordum. Ya da… ona bu kadar takılmamın nedeni başka bir şey miydi?

Belki de savaştığım şey sadece Çağatay değildi.
Belki de… kendimdi.