Bölüm 1 – Ben Sadece Sessiz Bir Hayat İstemiştim… O Kapı Komşum Çıkana Kadar

Yeni bir başlangıç istemiştim. Yeni okul, yeni şehir, yeni insanlar... ve kesinlikle baş belası olmayan bir komşu. Ama kader dedi ki: “Sen rahat mı edeceksin? Hadi gülelim biraz.”

Kapımı ilk çaldığında hâlâ “belki kargo falandır” diye umuyordum. Ama açınca... Tüm umutlarım tatile çıktı.

“Vay vay... Özge Hanım. Karşı daireye mi taşındın?”
Sesini tanımamak mümkün değildi. Çağatay Çocukluk düşmanım. Lise boyunca beni sinir hastası eden, notlarımı, projelerimi, hatta teneffüs yerimi bile çalan o manyak. Şimdi de kapı komşum olmuş.

“Tesadüflerin bu kadar boktanı da ilk kez oluyor.” dedim, gözlerimi devirdim.
“Elinden geleni ardına koyma tatlım, ben buradayım.”
Ve gülümsedi. O gülümseme... Tam "ben geldim, başın sağ olsun" gülümsemesi.

İçeri girip kapıyı kapattım. Kendime, “Sakin ol Özge. Katil olursan üniversite diploması alamazsın,” diye fısıldadım.

Ama bir şeyden emindim:
Bu sene ya sabrımı geliştirecektim, ya da bu çocuğu balkon demirlerine bağlayacaktım.

---