4. Bölüm Eksilen Sesler

Sabah uyanır uyanmaz ilk fark ettiğim şey… sessizlikti.
Yani, gerçekten sessizlik.
Ne Ela’nın kapıma vurarak “uyan da esrarengizliğe geç kalma” diye bağırması vardı, ne de koridordan gelen saçma tartışmalar.
Bu okulda bir şeylerin normal gitmesi zaten başlı başına anormaldi.
Yüzümü yıkayıp hızlıca üstümü değiştirdim. Çıkmadan önce telefona baktım:
Grup mesajları bomboş.
Ela’dan ses yok.
Ama en ilginç olanı, kampüsün resmi duyuru uygulamasına gelen kısa bildirimdi:
📢 “Bugün saat 10:00 itibarıyla öğrenci kontrolü yapılacaktır. Katılmayanlar sistem dışına aktarılır.”
“Ne sistemi ya?” dedim içimden.
Sanki burası okul değil de, şifreli bir kuruluşun merkez ofisi.
Kayıt salonuna gittiğimde içeride garip bir gerginlik vardı. İnsanlar fısıltılarla konuşuyor, göz göze gelmekten kaçınıyordu.
Masalardaki görevliler, isimleri tek tek kontrol ediyordu.
Sıra bana geldiğinde, görevli kız listeye baktı, sonra başını kaldırıp yüzüme baktı.
“Senin arkadaşın… Ela Keskin değil mi?”
“Evet.” dedim hızlıca.
“Bugün kayıtta görünmüyor. Odaya da ulaşamadık.”
Bir saniye donup kaldım.
Ela, sabah odasında yoktu.
Mesaj atmamıştı.
Ve şimdi… kimse nerede olduğunu bilmiyordu.
İçimde garip bir sıcaklık yükseldi.
Korku, endişe ve biraz da sinir karışımı.
Beni kimseyle karıştırmasınlar, ama bu gibi durumlarda “mantıklı kalmak” gibi bir huyum yoktur.
Konferans salonunda herkes yerini almışken, öğrenci konseyi başkanı – evet, tahmin ettiniz – Toprak Mert Aslan konuşmaya başladı.
“Bugün arkadaşlarımızdan biri ortalıkta yok. Resmi prosedürler gereği araştırma başlatıldı. Kampüste aramalar yapılacak.”
Ses tonu her zamanki gibi netti.
Ama gözleri…
Gözleri ilk kez bocalıyordu.
Benimle göz göze geldiğinde sanki bir anlığına içimden geçenleri okudu.
Toplantı bitince hemen yanıma geldi.
Yavaşça konuştu.
“Ela en son seninle birlikteydi, değil mi?”
Başımı salladım. “Dün gece koridorda ayrıldık. O odasına döndü.”
“Emin misin?”
O an sinirle patladım.
“Ne demek emin misin? En iyi arkadaşım kayıp ve sen bana hesap soruyormuşsun gibi konuşuyorsun!”
Toprak’ın yüz ifadesi bir anlığına değişti.
Ama sonra o soğuk duvarını tekrar ördü.
“Sadece bilgi topluyorum. Öyle algılama.”
Arkamı dönüp çıkarken, koridorda Kaan’ı gördüm.
Elinde bir not defteri vardı, yüzü gergindi.
“Lina,” dedi yanıma yanaşıp.
“Bir şey duydum. Ama bunu sadece sana söylüyorum çünkü senin gözlerin... gereksiz konuşanların gözlerine benzemiyor.”
“Kulağım sende,” dedim.
İçimden de geçirdim, “İlk defa biri göz rengimden analiz yaptı, hayırlı olsun.”
Kaan konuşmaya devam etti.
“Ela’yı dün gece eski yurt binasının orada gören olmuş. O bölge artık kullanılmıyor, biliyorsun. Giriş yasak. Ama… bazı öğrenciler o binadan hâlâ sesler geldiğini söylüyor.”
“Kim söylüyor?”
“İsim vermem, sonra ben de ortadan kaybolurum,” dedi ve göz kırptı.
“Şaka yapıyorum ama tam da değil.”
O binaya gitmem gerektiğini o an anlamıştım.
Ama yalnız değil.
Toprak’ı bulup ona anlatmalıydım.
İlk defa içimde ona güvenme hissi doğmuştu.
Belki de çaresizlik, insanı hiç inanmayacağı kişilere bile yakınlaştırıyordu.
Onu kampüsün arka tarafındaki spor salonunun yanında yakaladım.
Antrenman yapıyordu.
Evet, kriz anında bile bu adam ter atabiliyordu.
Kolundan tuttum.
“Seninle konuşmam gerek.”
Toprak döndü, bir an bana baktı.
Yüz ifadesi yumuşadı.
“Tamam, söyle.”
Her şeyi anlattım. Kaan’dan duyduklarımı, eski binayı, Ela’nın orada görülmesini…
O sadece dinledi. Hiçbir kelimeyi kesmedi.
Sonunda sadece şunu dedi:
“Akşam. Beraber gideriz. Ama kimseye söyleme.”
Akşam olana kadar saatler geçmek bilmedi.
Herkesin yattığı saat yaklaşırken odamda hazırlanıyordum.
Ayağıma spor ayakkabılarımı geçirdim, telefonumun şarjını kontrol ettim.
El fenerimi cebime attım.
Bu gece ya arkadaşımı bulacaktım, ya da en azından sessiz kalan bu okulun iç yüzüne bir adım daha yaklaşacaktım.
Ve belki…
Toprak’ın buz gibi gözlerinin arkasındaki adamı da görecektim.