15.bölüm

Tam o anda Destina’nın telefonu çaldı.
*Anne*
Destina yüzünü buruşturdu.
“Eyvah.”
Efe kaş kaldırdı.
“Aç.”
Destina telefonu açtı.
“Efendim anne?”
Karşı taraftan net ve ciddi bir ses:
“Destina. Saat kaç?”
Destina saate baktı.
“… Öğlen.”
“Ben sana iki dakika diye izin verdim.”
Efe arka planda hafifçe güldü.
Destina dirseğiyle dürttü.
“Anne şey—”
“Şey mey yok. Nerdesin?”
Destina sustu.
Efe fısıldadı:
“Söyle.”
Destina dişlerinin arasından:
“Dağ evindeyiz.”
Karşı tarafta birkaç saniye sessizlik.
Sonra:
“Efe orada mı?”
Destina istemsiz Efe’ye baktı.
“Evet.”
“Telefonu ver.”
Destina gözlerini büyüttü.
“Ne?!”
“Telefonu ver kızım.”
Efe hafif panikle telefonu aldı.
“Efendim teyze?”
“Evladım,” dedi annesi sakin ama otoriter bir tonla,
“kızımı akşamdan sabaha dağ evinde tutmak nedir?”
Efe bir an durdu.
“Ben… şey…”
“Bir saat içinde kapımda olacaksınız. Anlaştık mı?”
Efe ciddileşti.
“Anlaştık.”
Telefon kapandı.
Destina kollarını bağladı.
“Azar yedin mi?”
“Biraz.”
“İyi olmuş.”
Efe ceketini aldı.
“Hazırlan. Seni eve bırakıyorum.”
Yolda hafif bir sessizlik vardı.
Ama o ağır, kırıcı bir sessizlik değildi.
Destina camdan dışarı bakıyordu.
Efe direksiyonu tutarken konuştu:
“Kızmadın değil mi?”
“Anneme mi?”
“Yok. Bana.”
Destina yavaşça döndü.
“Kaçırıldım ama isteyerek.”
Efe hafif gülümsedi.
“Yine kaçırırım.”
“Deneme.”
“Denemem.”
Evin önüne geldiler.
Destina kemerini çözdü ama inmedi.
Efe baktı.
“Ne oldu?”
Destina birkaç saniye düşündü.
“Dün gece için pişman değilim.”
Efe’nin yüzü yumuşadı.
“Ben de.”
Destina kapıyı açtı.
Tam inecekken Efe elini tuttu.
“Hey.”
“Ne?”
“Eve gidince yine trip atmayacaksın değil mi?”
Destina sırıttı.
“Davranışlara bağlı.”
Efe başını iki yana salladı.
“Çok zor kadınsın.”
Destina kapıyı kapatmadan önce eğildi.
Yanaklarına hafif bir öpücük kondurdu.
“Alıştırıyorum.”
İndi.
Kapıya doğru yürüdü.
Tam içeri girecekken arkasına baktı.
Efe hâlâ oradaydı.
Destina parmağıyla işaret yaptı:
“Mesaj at.”
Efe başını salladı.
“Her saat.”
Destina içeri girdi.
Efe direksiyona yaslandı.
Bu kız…
Gerçekten başına bela olacaktı.
Ama...
hiç bu kadar isteyerek belaya yürümemişti.