3. Bölüm

~Aşk değil sürekli olan, kalbe saplanan sevdadır sonsuz olan.~

Kapı kapanınca odada ağır bir sessizlik kaldı.Liya’nın kalbi o kadar hızlı atıyordu ki, sesi duyulacak sandı.

Lucian sandalyede geriye yaslandı. Parmaklarını masanın üstünde birleştirdi. Gözleri Liya’nın üzerinden bir saniye bile ayrılmıyordu.

Sonunda konuştu.

“Finalmente.”
(Sonunda.)

Liya kaşlarını çattı.
“Ne?”

Lucian başını hafif yana eğdi. Onu inceler gibi.

Sonra daha yavaş konuştu.

“Tu… sei Liya.”
(Sen… Liya’sın.)

Liya yutkundu.“
Evet… Ben Liya’yım. Sen… beni neden buraya getirdin?”

Padre anlamadı. Ama ses tonundan sorunun ne olduğunu tahmin etti.

Yavaşça ayağa kalktı.

Liya refleksle bir adım geri gitti.

Lucian bunu fark etti. Kısa bir duraksama oldu. Sonra iki elini hafifçe kaldırdı.
Zarar vermeyeceğim der gibi.

“Calma.”
(Sakin.)

Sonra zorlanarak İngilizce konuştu.

“You… safe. Here.”
(Sen… güvendesin. Burada.)

Liya gözlerini kıstı.“Hiç de güvenli görünmüyor.”

Lucian anlamadı ama ses tonundaki meydan okumayı anladı.

Masaya yürüdü. Çekmeceden bir dosya çıkardı. Masaya bıraktı. Dosyayı Liya’ya doğru itti.

“Tu. Problema.”(Sen. Problem.)

Liya dosyayı açtı.

İçinde babasının fotoğrafları, banka hareketleri, borç kayıtları vardı.

Liya’nın nefesi kesildi.

“Bu… bu ne demek?”

Padre onu izliyordu. Gözlerinde soğuk bir kesinlik vardı.

Yavaşça söyledi.

“Tuo padre… debito.”(Baban… borç.)

Sonra İngilizce ekledi.

“Big debt.”(Büyük borç.)

Liya sinirle güldü.“Onu biliyorum zaten!”

Lucian bir adım yaklaştı.

“Ninety million.”(Doksan milyon.)

Liya’nın yüzü bembeyaz oldu.

“You... who are you?”
(Sen… sen kimsin?)
Lucian durdu.

Bir an düşündü.

Sonra yavaşça söyledi:

“Lucian.” Kimseye adını söylemeyen Lucian, ilk defa birine, hatta bir kadına adını söylemişti.

Sessizlik
.
Sonra ekledi.

“Il Lupo.”
(Kurt.)
Liya’nın boğazı kurudu.

“I... I can't give the money.”
(Ben… parayı veremem.)

Lucian başını hafif yana eğdi.Gözlerinde garip bir merak vardı.

“So… find another way.”
(O zaman… başka bir yol bul.)

Liya kaşlarını çattı.

“What does that mean?”
(O ne demek)

Lucian masaya yaslandı. Ona biraz daha yaklaştı.

“You… work for me.”
(Sen… benim için çalışacaksın.)

Liya’nın gözleri büyüdü.

“Never.”
(Asla.)

Lucian’ın dudaklarının kenarı çok hafif kıvrıldı.

“Vedremo.”
(Göreceğiz.)

Liya neyin içine düşmüştü? Çaresizliği bir kez daha yüzüne vurmuştu.

Lucian, keskin ve sert gözleriyle konuştu.

“You will marry me.”
(Benimle evleneceksin.)

“It must be a certain time, right?”
(Belirli bir süre olmalı, değil mi?)

Lucian ellerini tekrardan masada birleştirdi.

“Just a year. In a year, we will divorce in a year.”
(Sadece bir yıl. Bir yıl sonra boşanacağız.)

Liya farkında olmadan elleriyle oynuyordu.

“Another way-“(Başka yol-)

Lucian direkt sözünü kesti.

“Absent.”(Yok)

Boğazını temizleyip konuştu.

“The rules are simple. Now you will live in this mansion, we will sleep in the same room, in different beds. Don't be afraid... I won't hurt the woman who will be my wife.”
(Kurallar basit. Artık bu malikanede yaşayacaksın, aynı odada, farklı yataklarda yatacağız. Korkun olmasın… karım olacak kadına zarar vermem.)

Liya ilk kafa salladı, sonra tereddütle konuştu.

“You don't know me and I don't know you either“
(Beni tanımıyorsun ve bende seni tanımıyorum.)

Lucian elini kaldırıp Liya’yı susturdu.

“You know. I know you better than you do.”
(Tanırsın. Ben, seni senden daha iyi tanıyorum.)

İşte Liya gerçekten ürpermişti.

Babasının açtığı bela kim bilir nerelere gidecekti? Karşısındaki adam çok katı, soğuk, ciddi, sinirli, tehlikeli bir tipti.

Liya kendi içinden ölüm fermanını yazmıştı.

…

Liya evde oturuyordu, düşünüyordu. Ne yapacaktı? Başka yolu yoktu.

Fakat Lucian ve Liya’da kaderin ağlarını çoktan ördüğünü ve birbirlerini kaderlerine yazıldıklarını bilmiyorlardu.