1. Bölüm

~Kurt geldiğini belli etmez, avı zaten onundur.~

İnsan bazen en büyük yalanı dudaklarıyla değil, sessizliğiyle söylerdi. Gerçeği ele veren tek şey ise gözlerdi; yeter ki biri bakmayı bilsin.
Lucian Padre Visconti… İtalya’nın en korkulan mafya ailelerinden birinin lideri. Adı, mahkeme salonlarında fısıltıyla anılır, sokaklarda ise korkuyla söylenirdi. Sertti, acımasızdı ve duygularını kimseye göstermeyecek kadar soğuktu. Onun dünyasında güven zayıflıktı, sevgi ise affedilmeyecek bir hataydı.
Liya ise bu dünyanın tamamen dışından geliyordu. Sessizdi, kimseye yük olmak istemez, konuşmaktan çok susmayı seçerdi.

Günümüz…Liya, kahvesini karıştırırken arkadaşlarının sesleri arka planda bir uğultu gibi akıyordu. Gülüşmeler, masaya çarpan kaşıklar, anlamsız şakalar… Her şey normaldi. Fazlasıyla normal.

Mekân kalabalıktı ama köşedeki masaları hep yarı karanlık kalırdı. Burası, insanların yüksek sesle konuşup aslında hiçbir şey söylemediği yerlerdendi. Liya’nın arkadaşları burayı severdi. O ise kendini her zaman biraz yabancı hissederdi.

— “Duydunuz mu?” dedi Jack, sesi bir anda düşerek.Liya başını kaldırdı. Jack’in yüzü, az önceki şakacı hâlinden uzaktı.

— “Neyi?” dedi Valeria.
Jack etrafına baktı. Yan masada kimse onları dinlemiyor gibiydi ama yine de sesi neredeyse fısıltıya döndü.“Limandaki olayı.”

Liya’nın eli durdu.Limandaki olay.

Bu şehirde böyle başlayan cümleler, iyi bitmezdi.

— “Onu mu diyorsun?” dedi Valeria. “O imkânsız. Üç kişi… hem de gündüz vakti.”

— “İmkânsız değilmiş,” diye karşılık verdi Jack. “Eğer emir ondan geldiyse.”

Kısa bir sessizlik oldu. Liya, herkesin aynı kelimeyi düşündüğünü ama kimsenin söylemek istemediğini hissetti.

— “Kimden?” dedi, farkında olmadan.
İkisi birden ona baktı.Bu bakış, bilmemesi gereken birinin sorduğu sorulara verilen bakıştı.

— “Liya…” dedi Valeria yavaşça. “Bu konu—”

— “Söyleyin,” dedi Liya. Sesi beklediğinden daha net çıktı.

Jack dudaklarını birbirine bastırdı.— “Adı geçmez normalde,” dedi. “Ama herkes bilir.”

Valeria başını eğdi.— “Il Lupo.”

Kelime masaya düşmedi.Masaya gömüldü.

Liya’nın içi ürperdi.— “Kurt mu?” dedi istemsizce. “Bu bir şaka mı?”

Hiçbiri gülmedi.

— “Şaka değil,” dedi Jack. “Lakabı o. Gerçek adını bilen çok az kişi var. Bilenlerin çoğu da artık hayatta değil.”

Liya kahvesine baktı. Bir anda tadı acılaştı.— “Neden Lupo?”

Valeria cevap verdi:— “Çünkü kurt bağırmaz. İzler. Bekler. Sonra—”Cümleyi tamamlamadı.

— “Ve çünkü,” diye ekledi Valeria, “birini seçtiyse… artık yalnız değilsin. Av olmuşsundur.”

Mekânın uğultusu Liya’nın kulağında boğuklaştı.— “Abartıyorsunuz,” dedi ama kendi sesi bile ona inandırıcı gelmedi.

Jack ona doğru eğildi.— “Bak,” dedi. “Bu şehirde bazı isimler vardır. Yüksek sesle söylenmez. Yazılmaz. Şaka konusu yapılmaz.”

Bir an durdu.— “Il Lupo da onlardan biri.”

Liya’nın boğazı kurudu.— “Peki… gerçekten var mı?”

Cevap çok kısa geldi.— “Evet.”

Eğer bu adam bir kurt ise…Bu orman asla güvenli olmamıştı.

Ve o an, Liya ilk kez şunu hissetti:Bu dünyaya yanlışlıkla girmişti.Ama Il Lupo’nun dikkatini çekmişti. Liya bilmese bile.

Akşam Vakti…
Kuzenlerinden ayrılan Liya eve adımladı. Evde yaşanacak olan o kaos kafasını kurcalıyor, kemiriyordu. Korku her yerini sarmıştı. Çocukluğu zor geçmişti, zalim bir babası varken zor geçmesi zaten normaldi.

Ama Liya başarmıştı, durdurabiliyordu babasını. Eve doğru yürürken yanından bir kaç hafta önce olduğu gibi, bir sürü siyah sedan geçti. Tekrar ve tekrar umursamadı. Çünkü çok hızlı geçiyorlardı. Apartmana doğru ilerlerken anahtarını ve kartını çıkardı. Yarı demir kapıya gelince kartını okutup geçti, otoparkıda geçince apartmana girdi. Şifreyi girdi ve asansöre bindi. 3. Kata bastı.

Asansörden inince daireye doğru ilerledi. Anahtarla kapıyı açtı. Babası salonun ortasında oturmuş elinde viski bardağı vardı. Liya’nın yüzü ekşidi. İçki ve türlerinden nefret ederdi.

“Yine mi?” Diye sordu. Babası Vincenzo Morane konuştu.

“Senden vazgeçerim, viskiden vazgeçmem.”Liya artık alışıktı bu lafları duymaya, salakça güldü Vincenzo.

“Bana 90 Milyon Dolar lazım, ve bu miktarı sen vereceksin, Liya.”

Çantasını tezgaha bırakan Liya bir anda babasına döndü. “Sen… sen neyden bahsediyorsun be! Nereden bulayım ben 90 Milyon Dolar’ı! Şakaların komik baba.”

Vincenzo ayağa kalktı. Liya’ya ilerledi. Liya kaçamadan boğazını tuttu. “Babandan kaçamazsın Liya, öğren şunu.” Boğazını sıkmaya başladı. “Getireceksin, üç gün içerisinde getireceksin. O lanet saçma işin dışında ne yaparsan yap, o para gelecek. Duydun mu Liya? Babanın ölmesini istemezsin değil mi kızım?”

Boğazını biraz daha sıkıp bıraktı. Liya nefes nefese kalmıştı. Vincenzo saçını okşadı yalancı bir şefkatle. “Annende yok, babasız kalmak istemezsin değil mi? Ha, güzel kızım?”

Ertesi gün…
Liya stüdyoda kara kara düşünüyordu. Dublaj sanatçılığından bu kadar parayı çıkaramazdı. İmkansızdı. Özelliklede 3 günde çıkarmadı bir mucize olurdu. Başını ellerinin arasına aldı. Çıkmazdaydı. “Allahım, kurban olduğum Rabbim. Sen bana yardım et. Lütfen.”

Hep dua ederken hep çok inanarak ederdi. Ama şuan sonuna kadar yarını yokmuşcasına inanmıştı. İçeri şarkı söyleyen iki elemen girdi: Valeria ve Jack. Kuzenleri, yani; Meltem ve Cihan. Yarı Türk olmak, iki isimli olmaktı.

“Len, yarrrrraaabandim gelmiş! Ne oldu? İyi misin?” Dedi Valeria. Liya söylemedi, söylemek, onları derdine ortak etmek istemiyordu.

“Yok bir şeyim ya, başım ağrıyor. Klasik ben.” Valeria çantasını bıraktı, Jack’te mikrofonları ayarlamaya başladı ve konuştu.

“Çok strestendir o, turp gibisin maşallah.”

Ya, ne demezsiniz! Turp gibiyim, başımda bir ton borç, kalmışım altında.

İş Çıkışı…
Liya, çok yorgundu. Tek düşüncesi eve gidip uyumaktı. Ama Valeria ve Jack onu bir galeriye getirdiler. Resim galerisi. Geziyorlardı ama Liya çok yorgun olduğu için resimlerin güzelliklerine kördü. Valeria kimsenin olmadığı bir köşeye geçince Liya’nın ensesine vurdu.

“Kurmi! Ne bu hâl? Canlansana,”

Liya onun vurmasıyla kendine geldi.

“Elinde amma ağır, rahat bırak beni ya.” Araya gülerek Jack girdi. “Enişte seni alarak büyük bir hata yapmış, Valeria.” Valeria, ona vurdu. “Bir kere enişteniz benden iyisini bulamaz. Sizde!”

Saçlarını savurunca güldü Liya.
“Kocişkomu arayacağım, kudurun. Siz evli değilsiniz, benim kocam var!”

O bir köşeye kocasını aramaya giderken Liya ile Jack gülme krizine girmişti.

Bir süre sonra…Susayan Liya Jack’e döndü. “Ben susadım, bana su alsana.” Dedi bıkkınca. Jack yüzünü ekşikti. “Siktir git kendin al, az yede uşak al!”

Liya çaktı ensesine bir tane. Tok bir ses çıktı ama etrafında kimse yoktu.

“Orospu,” diye mırıldandı ve yanından geçtiği otomatı hatırladı. Hızla oraya ilerledi. Suyu alıp geri döndü. Valeria (Meltem) yine hevesli hevesli bir şeyler anlatıyordu. Liya’yı görünce gel gel işareti yaptı. “Ne oluyor ya?” Dedi gülerken. “Kocam, yapmış yine yapacağını. Beni yemeğe çıkaracakmış.” İşaret parmağını ağzına koydu ve dişiyle ısırır gibi yaptı.