VİSAL I kavuşma kitap kapağı

2. bölüm / 2

2.Bölüm: Zorluklardan Yıldızlara

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 2.Bölüm: Zorluklardan Yıldızlara

1820 – (18 yaşında)

Lenora Perla DOBREV
Odam da aynanın önünde durarak elbisemi düzeltiyordum. Bugün, annemin benim için düzenlediği doğum günü balosu için köşkümüz kalabalıktı.. Krallığın asilleri, renkli kostümleri ve gülümsemeleriyle davete katılmışlardı. Elimi göğsüme götürdüm. Acıyordu. Her doğum günüm de olurdu. Sanki doğmamam gerekiyordu da kalbim benden intikam alıyordu.
Tam o sırada, kapının gıcırtısıyla birlikte içeriye tanımadığım yüzler girdi. Birisi kadın diğeri erkekti. Ve üstlerinden anladığım kadarıyla davetlilerden değillerdi. Kirli kıyafetleri vardı bir balo için. Kadın olan ile göz göze geldiğim de gözleri karanlık ve tehditkâr görünüyordu. "Merhaba Prenses!" dediğin de, sesi sertti. Kalbim daha da hızla çarpmaya başladı. "Kimsiniz siz?" diye bağırdığım da geri adım atıyordum, ama yanıt alamadım üzerime doğru geliyorlardı.
Uzun ve kasvetli olan adam, bana yaklaştı. "Seni kaçıyoruz canım. Kaçmaya çalışma," dediğin de " Ailem birazdan gelir." diye konuşup “YARDIM EDİN!” diye bağırdığım da kadın güldü. "Korkmak zorunda değilsin, ama itaat etmezsen sonuçlarına katlanırsın güzelim," diye yanıtladı.
İçimdeki öfkeyi hissedebiliyor, savaşmaya hazır bir ruhla doluyordum. Bana bir şey yapamazlar. Ben Leydi Lenora Perla’yım. Kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum. Kalbim daha çok acı verdi bana.
Ağrımı onlara belli etmeden, içimde ki panik dalgası yükselirken, aklımda bir plan belirmeye başladı. "Balkondan kaçmalıyım," diye düşündüm. Kapının hemen önündeydiler. Kapıyı da kapatmışlardı. Zorlanırdım eğer kapıdan kaçarsam, ama balkonun kapısı açıktı. Hızla hareket ettiğim de anladılar.
Beni yakalamak için yaklaşırken,hızla balkona girdim. Arkamdan "Dur!" diye bağırdılar. Arkama bakmadan koşmaya devam ettim.
Dışarıdaki hava serin ve esintiliydi. Hızla bir çiçek saksısını alıp, arkamdakilere doğru fırlattım.
Anlayamıyordum, ne olmuştu şimdi? Neden beni brden kaçırmaya çalışıyorlardı?
Çiçek saksısı, adamın kafasına çarparak onu sersemletti. Bu fırsatı değerlendirerek, balkondan aşağı atladım. Hiç düşünmeden hemde.
Çalılığa düştüğüm de acı bekliyordum ama acı yerine yumuşak kollara düşmüştüm. Kollarından çıkmaya çalıştığım sırada dudaklarını araladı ve “Yıldızlar gökyüzünde dans ederken, Beni al, derin uykulara götür,” çapkın bir şekilde gülümsediği sırada esnedim. Ve gözlerim kapanmadan hemen önce “..hemen!” dedi ve ben uykuya daldım.
≧♡≦
Gözlerimi ağır bir şekilde açtığım da çok yorgun hissediyordum kendimi. Başını kaldırıp etrafa baktım. Gözlerim bana ilgiyle bakan bir grup insanla karşılaştı ve sallanıyorduk. Tanrım! Ben en son evim de balomdaydım. Ne ara bir gemiye binmiştim? Bana iğrençmişim gibi bakıyorlardı, kendimi rahatsız hissetmeme yetmişti. Birde ellerimi ve ayaklarımı bağlamışlardı. Neden burada olduğumu anlayamıyordum.
Tam o sırada, kalabalığın içinden bir ses yükseldi. "Herkes işinin başına dönsün!" diye bağırdı bir adam. Bu kişiyi hatırladım, ben balkondan kaçtığım da beni tutan kişiydi. Demek ki o da onlardanmış ki beni tutup kaçırdı. "Gloria’nın kızı burada, daha fazla bekleyemeyiz!" Bu sözler, kafam da daha fazla soru işareti oluşturdu. Kimdi bu adam? Annem hakkında ne biliyordu? Sözleri, bir görev veya sorumluluk taşıdığını düşündürüyordu.
Derin bir nefes aldım. Kalabalıkta dağılmıştı uyarısıyla.
Gemi, denizin dalgalarıyla dans ederken, bana doğru yaklaşıp yanıma çöktü. Elini yüzüme doğru götürdüğün de kafamı olabildiğince geri çektim. Davranışıma güldüğün de bana söylediği sözler aklıma geldi. Büyü yapmıştı değil mi bana.
“Büyücümüsün sen?” diye sordum şaşırarak. Büyücüler asil kana sahiplerdi. Nasıl oluyordu da o bir korsan olmuştu?
“Günaydın prenses. Uyanmazsın sanmıştım bahar bitene kadar?” diyerek benimle alay ettiğin de “Bana büyü yaparak uyutan sensin!” diye sesimi yükselttiğim de belin de ki hançeri alıp gözümün önünden ayak bileklerime götürdü. Beni korkutmaya çalışıyordu aklıyla.
Ayaklarımı çözdüğün de dizimi kendime doğru çekip hızlıca ona vurup uzaklaştırdım. Ani hareketimle arkaya doğru düştü ve hançeri de düşürdü elinden.
Bana baktığın da gülümsedim.
Salak, beni basit birisi sanmıştı. Kafasını kaldırıp bana alttan alttan bakarak derin soluklar aldığın da kafamı daha da dikleştirdim. Senden ve sizden korkmuyorum demek istiyordum.
Hançeri eliyle aldı ve doğrulduğun da bana doğru adım attığın da kalbim tekrardan ağrıdı. Aramıza başkaları da geldi. Onun omzuna elini koyup geri çektiğin de gülümseyip “Korkutma hazinemizi Boris.” Diyen kadın elinde duran hançeri kendi eline aldı ve bana yaklaştı. Bu o gece beni kaçırmaya gelen kadındı.
Kadın korkunçtu. Acaba onun da mı büyü gücü vardı. Gözlerimi kısarak ne yapacağını izlemeye başladım. Önümde eğilip hançeri saçlarıma sürttü. “Saçların, beyazlamaya başlamış.” Dediğin de neyi anlatmaya çalıştığını anlamaya çalıştım. Birden eliyle saç tutamlarımı tutup çektiğin de bağırdım. Gözlerim sızlamaya başladığın da burnumu çektim. Canımı yakmıştı salak.
Saç tutamlarımı önce kendi göz hizasına tutup sonra da benim gözlerimin önüne tuttu. O bana konuşmam için bakınca “NE?” diye yükseldim.
Gülümseyerek ayağa kalktı. Elinde ki saçımı da Boris’e verdi.
Başka bir adam “Yani büyü yapabiliyor mu yapamıyor mu Valencia?” dediğin de hançeri de Boris’e verip konuşan adama baktı. “Belki yapabiliyor belki de yapamıyor. Büyük ihtimalle büyü yeteneği gizlenmiş.” Dediğin de şaşırmıştım. Ben Gloria’nın büyü konusun da işe yaramaz tek kızıydım. Annem ve ablalarım büyüde ileri seviyedeyken benim hiçbir zaman büyü yeteneğim olmamıştı. Bu yüzden de insanlar benimle alay eder hatta annemin kızı olmadığımı söylerlerdi. Annem ise denilen şeylere kızar babam gibi normal bir soylu olduğumu söylerdi.
Şimdi ne alakaydı benim büyü yapmam yada yapamam.
“Kim saklamış olabilir ki?” diye sorulduğun da Valencia ellerini iki yana sallayarak eğlenen ses tonuyla “Kaltak annesinden başka kim olabilir?” dediğin de sinirlendim. “Leydi Gloria ile doğru konuş! Asıl kaltak da sensin!” Ellerimi hareket ettirmeye çalışıyordum. İpleri o kadar sıkı bağlamışlardı ki.
Valencia kafasını yana yatırıp bana baktı. “Canım benim bu durumda konuşmamalısın bence.” Dediğin de Boris yanıma yaklaştı. İpleri çözmeye çalıştığın da Valencia ve arkasında iki adam da gözden kaybolmuşlardı. Ellerimi çözerken kafamı eğerek yüzüne baktım. Yüzünün çoğu yerinde piercing vardı. Dudağının alt sağ tarafın da olana dikkat kesildim. Bir ara çok heveslenmiştim ama ablalarım benim bir anlık hevesim olacağını söylemişti. Bu yüzden annemden azar işitmeden isteğimden vaz geçmiştim.
Yeşil gözleri gözlerimi bulduğun da bileğimi sıkı tutup kaldırdı beni. “İnsan gibi davran!” diyerek yükseldiğim de beni arkamdan itip yönümü Valencia’nın girdiği odaya çevirdi.
“Yavaş ol! Ayaklarım acıyor.” Topuklu ayakkabılarımı çıkartmamışlardı bile. O kadar saat durmuştu ayaklarımda. Sendeleyerek yürürken yüzüme baktı, acı çektiğimi anlamış olmalıydı ki yavaşladı.
Odaya girdiğimiz de benden uzaklaştı. Ayakta öylesine duruyordum galiba. Valencia masa da duran yemekleri göstererek “Acıkmışsındır. Yemeği ye sonra da konuşalım merak ediyorsundur çoğu şeyi.” Dediğin de acıktığımı hissettim. Masanın üzerin de balık tepsisine ilerlediğim de bakışları bendeydi.
Onlara baktığım da Valencia gülümseyip masaya oturdu. “Korkutmayın kızı pis gözlerinizle.” Dediğin de hep birlikte güldüler. Benim de karşısına oturmam için işaret yaptığın da istediğini yapıp karşısında ki sandalyeye oturdum.
Önümde ki yemeklere baktığım da balık kızartması vardı. Bakışlarım tekrar Valencia’yı bulunca oda beni izliyordu.
Ellerini masaya koyup nefesini verdi ve konuşmaya başladı. “Anlaşma yapmak istiyoruz seninle Lenora.” Dediğin de kafamı yan tarafıma yatırdım ve devam etmesini bekledim.
“Gloria yıllar önce Melodiva adasına sihir yaptı. Ne içinde ki insanlar dışarıya çıkabiliyor ne de biz içeriye girebiliyoruz.” Öne daha çok eğilip “annen evimize el koydu Lenora.”
Sırtımı dikleştirip arkama yaslandım. Bana verilen derslerde bu konuyu biliyordum. Annem, krallığın emri ile düşman görünen Melodiva adasına büyü yapmıştı. Oradakiler dışarıya çıkamadığı gibi dışardan da kimse giremiyordu.
Ama bir nedeni vardı tabi. Melodiva halkı barbar bir kesim olduğu için Narodis’e her geldiklerin de bir yerleri kırıp döküyorlardı. En son yapılan olay, Narodis’li bir kadınla zorla ilişkiye girmesiyle böyle bir yola başvurmuşlardı.
Ve korsanların nefret ettiği kişiler arasın da yer alıyordu krallık ve annem. Şimdi de kendilerini mi acındırıyorlardı? “Benden ne istiyorsunuz? Sihri yapan annem.” Dediğim de Boris denen çocuk “Dobrev’lerin akıllı olduklarını duymuştum.” Dediğin de gözlerimi kıstım.
Ciddiye almadan “Ben ailede ki salak kişiyim savaşçı.” Dediğim de bocaladı böyle bir karşılık hiçbir kız vermezdi belki de. “Bence de sen o kişisin.” Dediğin de Valencia “Sus artık Boris.”
Bakışlarımız tekrardan bir birini bulduğun da “Senden adanın üzerinde ki sihrii kaldırmanı istiyorum Lenora.” Kafamı salladım “Tabi ama önce benim büyü güçlerine sahip olmam gerekiyor.” Alayla konuşmama bozuldukların da “Ne yalan mı? Benim öyle bir gücüm yok? Siz de gördünüz.” Dedim daha demin onlar da farketmişlerdi.
Valencia kafasını sallayıp “Seni kandırmışlar canım. Senin büyü güçlerin var elbette. Ama gizlenmişsin. Gücün açığa çıkmayı bekliyor Lenora Perla.” Dediğin de kalbim tekrardan sızladı. Neden böyle oluyordu. Dedikleri saçmaydı, kalbimin böyle tepki vermesi daha da saçma.
Dedikleriyle ilgilenmediğimi belirtmek için “Perla’yı kullanamazsınız.” Dedim. Krallıktan sayıldığım için kullanmaları yasaktı ikinci ismimi. Hürmetten dolayı demişti babam. Dediğim şeye güldüler hep biirlikte. Derin nefes alıp “Dışarıda belki yapabiliyor belki de yapamıyor dedin. Ve gerçekten de yapamıyorum. Kimsenin beni gizlediği falan da yok.” Dediğim de artık canım sıkılıyordu.
Beni burada tutmaları için haklı bir nedenlerinin olması gerekiyordu.
Boris’e işaret yaptığın da yanıma yaklaştı. Elimi avucunun içine aldığın da geri çekmeye çalıştım “Napıyorsun?” dediğim sırada “sakin olurmusun?” dediğin de ayağa kaldırdı beni. Elim avucun da beklerken “Kendini kasma Perla.” İsmini dudaklarından hoş bir tını şeklin de söylediğin de sadece eğleniyordu.
“Gözlerini kapat.” Dediğini yapmayınca diğer eliyle gözlerimi kapattı. Kafamı geriye çekip “Tamam çek.” Dediğim de elini çekti. Bende gözlerimi kapattığım da sadece ikimiz farklı bir yerdeydik. Siyah, mavi bir bina vardı. Büyük bir binanın önündeydik. Nerodis’te böyle bir yerin olduğunu biliyordum. Elimi çekmek istediğim de daha sıkı tutup “eğer bırakırsan elimi kaybolurum.” Dediğin de gözlerine baktım.
“Neredeyiz?”
“Olman gereken yerdeyiz.” Dediğin de o da şaşkındı.
Karşı tarafta kızıl saçlı bir kadın ve yanın da iki adam vardı. Kadını teselli etmek için vardılar sanki. Kadınla göz göze geldiğimiz de kadın gülümsedi ve “Bebeğim..”diye fısıldadığın da kalbim daha da çok ağrıdı.
Sanki durmayı kesecekmiş gibi atıyordu.
“İyi misin?” diye sorduğun da “Canım yanıyor.” Diye bildim.
“Bura da büyüyü çok fazla hissediyorum Lenora. Vücudun da tepki veriyor sihire karşı.” Dediğin de “Nasıl yani?”
Saçlarımı işaret edip “Gerçek rengini buluyor sihir sayesinde.” Gözlerime bakıp “Gözlerin daha canlı bir renge dönüyor. Sanki gözlerinin için de gerçek bir deniz var Lenora.” Dediğin de beni sakinleştirmeye çalışıyordu.
Eğer benim büyü güçlerim varsa kim el koymak istemişti? Annem mi? Ama neden? Bana cevap olarak Boris “Çünkü sen ondan güçlüsün Lenora. O bunu biliyor.” Dediğin de gözlerine baktım.
“Ne yapmalıyım peki? Anneme karşımı geleyim?” dediğim de anlam veremediğim şekilde baktı yüzüme.
“Annene karşı gelmek istemiyorsun ama annen seni kısıtlıyor haberin olsun prenses.”
Gerçekten bazı gerçekler acı veriyordu sevdiğin insanlar yüzünden. En çok güvendiğim, en çok sevdiğim insan tarafından hayal kırıklığı canımı yakıyordu.
“Büyü gücünü tekrar kazanman için çabalarız. Valencia da sana üzülüyor. Sana her anlamda destek olur.”
Artık geri dönüş yoktu bu yoldan. Bir şeyler yapılması gerekiyordu. Ama peki ben daha yeni tanıdığım bu korsana mı güvenecektim? Belki hayır ama gözleri bana güven veriyordu sözleri gibi. Kendi de kandırılmıştı belki de? Benim ne hissettiğimi anlıyordu.
Gözlerine baktım, elini daha sıkı tutunca cevabımı anladı. Konuşmama gerek kalmadan gemiye geri döndük. Dönmeden hemen önce kadına tekrardan baktım. Neden onun yanında olmam gerektiğini merak ettim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 3beğeni 2yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…