2.Bölüm

Korkmadım, Marşımın ilk kelimesi gibi. Devletimin askerini görünce içimdeki duaların cevabını gördüm. Yardım için geliyorlardı. Hepsinin yüzünde korkudan,üzüntüden ziyade omuz arkadaşını,şehadet dostunu kaybetmenin korlusu vardı.

En öndeki sarı saçlı asker ışığı yerde yatan askere indirince nefesini rahatlıkla verdi. Arkasındaki 4 askere dönüp "Tural komutanı alın derhal!" diye adeta gürledi.

Hepsi bir ağızdan "Emredersiniz Komutanım!" diyip ikisi ayak ucuna diğer ikisi kafa tarafına geçti. Arkalarından gelen sağlık ekipleri yerdeki askeri el sedyesine dikkatlice aldı.

O an içimdeki korku hafiflemiş olsa da bunu bedenime hissetiremiyordum. Ellerim hâla titriyor, Kalbim oldukça hızlı atıyordu. En sonunda kan içinde kalan elimi göğsüme bastırıp sakinleşmeyi denedim. Buraya asla böyle birşey düşleyerek gelmemişti. Çiçeklerimi toplayacak, şarkılarımı söyleye söyleye temiz hava alacaktım.

Belki sonra tekrar Gökdeniz,Nilay,Sahra ve Melike ile yolculuğumuza devam edecektik. Derin bir nefes alıp yanımdaki sarı saçlı,oldukça temiz tıraşlı, en az yerdeki adını az önce ağzından çıkan "Tural" lafından anladığım Tural kadar keskin yüz hatlı adama döndüm.

"Ben tıp okuyorum, az önce ilk yardımı yaptım ama çok fazla kan kaybetmişti. Elimden geleni yaptım" diye açıklamak zorunda hissetmiştim.

"Siz bu yerde ne yapıyordunuz hanımefendi?" dedi karşımdaki asker. O da daha az önce arkadaşını -belki de ailesinden biri gibi gördüğü- ölümden dönük biçimde görmemiş gibi rahattı. Askerlerim duygularını çok iyi gizlediğini,işlerine duyguya yer olmadığını biliyordum.

Onun mesleki deformasyan olduğunu bildiğim rahat yüzüne benim onun tam tersi korkudan her yerimin titrediğine emin olduğum bir biçimde,

"Biz arkadaşlarımla yolculuğa çıkmıştık. Ben biraz dinlenmek için buraya kadar geldim ama onu görünce"

O anki korkum aklıma geldiği için yine aynı korkuyla az önce ilk yardımını yaptığım askerin uzandığı yere bakıyordum. Boştu tabiki. Az önce arkadaşları ve sağlık ekipleri tarafından götürülmüştü.

"...Görünce yardım ettim işte. Buraya tesadüfen geldim." dedim.

Yüzüme uzunca bir süre baktı. Bende aynı şekilde on korku dolu ifadem ve hızla inen kalbimin üzerindeki elimle bakakaldım. Daha sonra teşekkür edip tam gidecekken durması için "Komutanım!" diye bağırdım.

Komutan olduğunu düşündüğüm askeri tam gidecekken durdurduğum için kafasını hafifçe yan çevirerek bana baktı. Tamamen dönüp beni dinlemeyeceğini anladığımda ben ona doğru koşup her elbisemin cebinde olduğu gibi cep defteri ve kalemimi çıkarttım. Hızlıca numaramı onun önünde durarak yazdım ve ona uzattım.

"Biliyorum,askersiniz. Ne zaman müsait olursunuz ne zaman olmazsınız bilmem ama lütfen burdan bana onun nasıl olduğunu haber edebilir misiniz?" diye sordum.

Bir bana,bir not kağıdına bakışlarıyla mekik dokurken aslında onun göründüğü gibi sert olmadığı kanaatini getirmiştim. Nerden bu kanıya vardığımı bilmiyordum ama belki de "timin en komiği" yaftasını içimdeki hisle yapıştırmıştım.

Şuan bunlari düşünmek bile bana kendimi kötü hissettiriyordu. Az öce o askeri yerde görmüştüm, sıfır ekipmanla derin bir yaraya müdahale etmiştim elimden geldiğince. Karşımdaki asker not kağıdını alıp cebine sıkıştırdı. Ve tek kelime etmeden büyük adımlarla hızla ilerledi.

1 Ay sonra
Dersten yorgun argın kafamın içindeki Periferal Sinir Sistemi ve Damar Seyri konularını tur attırıyordum. Bugun ki dersim güzel geçmişti. 1 ay önce çıktışımız yolculuğu güzelim memleketimin 4. gününde sonlandırmak zorunda kalmıştık. Derslerimin yoğun olduğu zamanım gelmiş, deli gibi ders çalışmam gereken döneme girmiştim. O yolculuğun ortasında gördüğüm asker aklıma düşünce yine gözlerim doldu.

Şehit olma ihtimali numaramı verdiğim diğer askerin haber verme ihtimalinden daha ağır basıyordu. Yine aklıma düşmüştü. Zaten gittiğim o tatilden de bir keyif ne bir mutluluk duymuştum. Kendimi elimden geleni yaptığım halde kötü hissettiriyordum. Hafif kirli sakalı,kemikli yüzü ve kapalı gözleri aklımdan çıkmıyordu. Kafam zaten bu dersle allak bullak olmuşken bir de yaralı askeri düşününce iyice ruhsuz olmuştum.

Ne zaman önüne geldiğimi hatırlamadığım evimin kapısına baktım. O askeri düşünürken kapıya kadar nasıl gelmiştim? Oysa rahat 2-3 sokak daha vardı! kafamı iki yana hızlıca silkeleyerek elimi çantamın cebine sokup anahtarı aldım. Tam anahtarı deliğine sokucakken kapımın içeriden açılmasıyla irkilerek bir adım geri attım.

Gözlerim fal taşı gibi açılırken teyzemin içindeki body ne nadar darsa o kadar bol olan tüylü hırkasına, kafasında kuş yuvasını andıran topuzuyla omuzlarım aşağıya düştü.

"Teyze,napıyosun ya ödümü patlattın!" dedim hafif sesimi yükselterek. Onu burda görmek beklediğim son şey bile değildi. Ama mutlu olmuştum. Teyzemi bayadır görmüyordum. Genelde ya ben ona giderdim ya da o bana gelirdi. Beni asla yanlız bırakmazdı yıllardır. Teyzemin hakkını bu dünyada ödemem imkansızdı.

"Sürpriz kız!. Sürpriz yaptım sana biraz şu yüzüne canlılık gelsin, şu okulu bi teyzenle kır diye geldim." dedi.konuşurken sallanan o yarım topuzu gözüme o kadar komik gelmişti ki bu söylediği şeylere dişlerimi göstererek kafamı iyi yana sallayıp güldüm.
Bu kadın beni deli ederdi.

"Okulu kır dediğine gülmedim teyzoş,yanlış anlama sakın.Sadece seninle vakit geçiricem ve özledim diye güldüm bak." dedim işaret parmağımı ona sallayarak. Teyzem benden çok daha genç ruhluydu. Daha fazla kapının önünde durup vakit kaybetmeden içeriye geçmek için hareket ettim. Teyzem mutfakta olduşunu söylediği mırıltılar çıkararak salına salına mutfağa gidince kapımın yan tarafındaki ayakkabılığa gözlerim takıldı.

İçimi yine aynı burukluk,aynı hüzün kapladığında gözlerimi ayakkabılığın üzerinde teyzemin getirdiğine emin olduğum terliklere baka baka arkamdaki demir kapıyı kapattım. Kolay ağlayan biriydim. Birşey beni üzüyorsa ağlardım. Sinirlendiriyorsa ağlardım, mutluluktan bile anlayabilirdim. Ama bu yaşlar ne mutluluktandı ne sinirden. Sadece özlemimdendi.

Anne özleminden...

Annemin kırmızı yeşil ekose desenli ev terliklerine baka baka eğildim, yerini ezbere bildiğim kendi pembe ev terliklerimi alırken bile annemim terliklerine bakıyordum,gözlerim buğulammıştı fakat yine de görebiliyordum. Annemin yaptığı çorbayı içirmesi için peşimden koşuşunu, yatağımı toplamadım diye dağ yaptığım kirli üstlerimden bir top yapıp bana fırlatıp kızdığını, mutfakta kahve eşliğinde yaptığımız günler çok netti.

Gözlerim bulanıktı. Anne özlemim değil.

Gözlerimi nihayet annemin terliklerinden çekince kafamı eğmemle gözlerime dolan yaşlar kendi terliklerime düştü. Ev terliklerimi giyerken içeriden gelen ağlama sesiyle gözyaşlarımı silip, gülümsemeye çalıştım. Bu şekilde teyzemi de üzmek istemiyordum. Sonuçta o da ablasını kaybetmişti. Ağlamanın geldiği odaya doğru sildiğim yaşların aksine sanki yüzümde kocaman bir gülümseme varmış gibi odaya doğru "Hangi uykucu prenses uyanmış bakalım." diye bağırdım. İki saniye geçer geçmez uykulu gözlerle ağzında 5 yaşına gelmiş olmasına rağmen asla çıkartmadığı emziği, uyuduğu için her yeri bir yerden fırlamış atleti, tişörtü ve taytlıyla bana doğru gelen bebeğe kollarımı kocaman açtım.

Onun için çöktüğüm dizlerim ve kocaman gülümsememle Erva'yı kucağıma aldim, zaten o da benim sesimi duymanın verdiği mutlulukla bana doğru koşmuştu.

Erva'yı kucağıma alıp simsiyah saçlarındaki terleri elimle sildim, üst üste bir sürü öpücüklerimi kondurdum. Teyzemin kızı diyemezdim Ervay'a, o benim de kızımdı, benim de evladımdı. Teyzem bana ne kadar annelik yaptıysa bende aynı şekilde Erva'ya annelik yapıyordum. Benim de mutlu olmam bu hızdaydı işte, Erva'nın kucağıma atılması, teyzemin içeriden;"Beni bu kadar öpmedin kıskanıyorum bak" sesiydi mutluluğum.

Erva uykulu gözlerle kafasını boynuma gömünce hâla uykusu olduğunu anlamıştım. Onu tekrar yatağına götürdüm, kendisi gibi şeker rengindeki pembe ve mor battaniyesine yatırdım. Üzerini örtüp kafasına minicik bir öpücük kondurdum. Erva doğduğu yıl o kadar yaramazdı ki hiç birimize rahat yüzü vermezdi. Eniştem teyzemi başka bir kadınla aldatıp teyzemi terk ettikten sonra Erva sanki annesinin derdini anlıyormuş gibi birden uslu bir kız olmuştu.

Ne teyzemi yoruyordu artık ne de bizi. Tabiki çocuklar hissederdi. Belki de bizim hissettiklerimizden çok çok daha fazlasını, ama benim şimdiki hissettiğim hissi kim hissederdi bilmiyordum.

İçimde umutla bir kelebeğin çırpınışını hissettim, Erva'nın başını okşarken ekranıma düşen bildirimle ekrana bakakalmıştım.

Bilinmeyen Numara
"Teşekkür ederim..."

Bölüm sonu🇹🇷