1.Bölüm

"Ha bu akan dereler, denizlere dolacak."
Hemen beyaz spor ayakkabılarımın ucunda biten sarı karanfillerle gülüşüm çenemi ağrıtacak kadar derinleşti. Çiçekleri çok ama çok severdim. Kopartmak hiç istemezdim ama bu yolculukta bana iyi gelecek nadide şeylerden birinin de bu mola yerinde açan türlü türlü çiçekler olacağını bilirdim. İstemeyerek de olsa koparttığım her çiçekle gülümsüyor,renklerinin canlılığıyla koyu kahverengi gözlerim bile açılıyordu sanki. Hangi çiçeğe bakarsam içim hoş oluyordu.
"Söylesena güzelum sonumuz ne olacak?.."
Dudaklarımdaki hüzün timsali müziğe rağmen mutluydum.Yemyeşil dağları görünce benim de aklımda "Gökte yilduz ay misun da kemençeme yay misun?" diyesim geliyordu koştura koştura ama bu nedense dudaklarımdan iradem dışında çıkan bu müziği de çok seviyordum. Beynim sadece karadeniz müziklerine çalışıyor gibiydi.Memleket hasretiyle yanıp tutuşan o içimdeki Efsun hiç bir zaman susmuyordu.Trabzon yolu üzerinde kendi arabamızla ettiğimiz bu yolcukta hepimizin ne kadar özlediğinin bir kanıtı gibiydi...

Arkamı döndüğümde bizimkilerin bir bankın üzerine yanımıza getirdiğimiz yiyecek erzakları dizdiklerini gördüm. Orda olmalarının güvencesiyle biraz daha ilerledim. Bu taraf daha sık yeşillikli,daha fazla ağaçlı bir yerdi.

Yeşil rengi severdim,
Memleketimi severdim...

Yeşili rengi severdim,
Ağaçları,otları severdim...

Oraya dogru ileri atıldıgımda ılgıt ılgıt esen rüzgar sarı saçlarımı ileriye doğru savurdu.Rüzgar estikçe çiçekli elbisemin bacağındaki yırtmaç da usul usul sağ bacağımı gösteriyordu. Saatler sürecek olan bir yolculuk için en rahat kıyafetimi giymiş,saçlarımı ettiğimiz yolculuğun sadece otursak da ne kadar baş ağrıtıcı olduğunu hissediğim anda açmıştım. Herkesin ilk görüşte "çıtı pıtı" diye adlandıracak biri izlenimini hep verirdim.
Kendim tam aksini iddia etsem de pek ciddiye alınmazdım.

"Ah duman,karaduman sardi dört ya-"
Birden gözümün önüne gelen görüntüyle ne dilimin ucundaki şarkıyı tamalayabildim,ne şarkının sözlerini ne de kendimi hatırlayabilmiştim. Kalbim durmuş,beynim bomboş bir vaziyette sanki sadece kafamın içinde duruyormuş gibi hissettim.

Ne düşünebildim,ne konuşabildim.

İçimden gelen o korku dürtüsüyle çığlık atmama elimden düşen rengârenk çiçeklerle boş kalan elim engel oldu. Kalbim korkuyla birden canlanmıştı sanki. Saniyelik şoktan daha büyük bir korkuyla kalbim göğüs kafesimden çıkacakmış gibi atmaya başladı.

Bu görüntünün bir setap mı yoksa gerçek mi olduğunu anlamam için az önceki gibi arkama baktim. Minik aracımız yolun kenarında durmuş, bizim gibi uzun yolculukta mola veren insanlara kolaylık olsun diye sırasıyla dizilmiş banklar vardı. Arkadaş grubumu orda görünce elim ağzımdayken yeniden korkuyla önüme dönmüştüm.

Korkuyordum. Hemde çok korkuyordum ama o an içimdeki his mi,yoksa insanlığım mıydı beni topuklarımı vura vura arkadaşlarımın yanına koşup "ÖLÜ VAR BURDA" diyip arabamıza binip kaçmama engel olan şey bilmiyordum ama, o an dışarıya vurduğum o sessiz sakin,nahif kız modelimi bir kenara bıraktim.

Kamuflaj içindeki o heybetli bedeni bir ağacın altına o kadar düzensiz yatıyordu ki bilinçli biri bu şekil uzansa fıtık olabilirdi. Bu saçma düşüncelerden,adamın duruşunu dikizlemekten beni kurtaran onun acı dolu inlemesi oldu. Yarası vardı eliyle yarasına tampon yapmaya çalışıyodu ama elinde derman kalmamış gibi sadece tutuyordu göğsündeki yarasını.

Şok olmuş bir biçimde beynimdeki sarsılmayı durdurmaya çalışıp titreyene ellerimle adamın yanına koştum. Askerdi,belliydi. Ona yardım etmem gerektiğini o kadar iyi biliyordum ki...

Askerler bu dünyada gözlerini bile kırpmadan tanımadığı onca vatan evladını kurtarmak için hayatları boyunca savaşıyorsa bende elimden geleni yapmalıydım.

Beynimdeki bu cümle bütün benliğini ele geçirince ona doğru bir adım attım. Gözlerini kapalı mıydı açık mıydı anlayacağım bir şekilde tutuyordu. Ya da tutmaya çalışıyordu. Acı çektiği her halinden belli olan bu adama doğru daha sonra cesaretle bir adım daha attım.

İyice yanında diz çöküp yarasına bakmaya daha sonra yarasının üzerinde duran elini tuttum. Elleri o kadar soğuktu ki ben havanın bu kadar soğuk olduğunu bile bilemiyordum. Ya da onun soğukluğu sadece kan kaybetmesi de olabilirdi.

Yanına çöktüğüm an bilincinin yerinde olmadığını düşündüğüm asker bedenindeki acıya rağmen tebessüm etti. Dişlerini gösterecek kadar saniyelik gülüşü buruk bir tebessüme dönüştü.

Bilinci kapanmamıştı biliyordum. Çok kan kaybediyordu biliyordum. Yarasına turnike yapmam gerektiğini biliyordum. 24 yaşında doktorluk okuyan genç bir kızdım neticede. Bu kadar normalin altında bir sinir ile veya sıfır gerginlikle nasıl doktor olduğum herkesin dilinde olan en normal şeydi.

Askerin yüzündeki o sert yüz hatlarına rağmen yine de acı çektiğini görebiliyordum. Kamuflajın ceketini titreyen ellerimde tek tek açtım. İçindeki asker yeşili tişörtü askerlerin yeşil giydiğini bilmeseydim yemin ederim bana kırmızı tişört giymiş izlenimi verirdi. O kadar kan kaybetmişti ki bir an onu ilk gördüğüm zaman ki korkum her yerimi ele geçirdi.

Yeşil tişörtü yeniden bulanan kanların aksine kumaşın en dibindeki kurumuş kanlar tişörtünü peçete gibi yaptığından derhal titrememe rağmen bir çekişte yırttım. Göğsündeki lurşun yarası tam olarak gözlerimi bulunca içimdeki doktorluk sevdası kendini ele verdi.

Artık bizimkileri görebileceğim bir yerde değildim. Ayağa kalkıp bir iki adım atsam görürdüm ama bu ağacın dibinde onumuzdeki hafif yokuşşu yeşilliklerden göremiyordum. Kurşunun yarası fazlasıyla derindi. Buna burda bu şekilde çıplak elle sıfır ekipmanla müdahale etmem kesinlikle mümkün değildi.

Aklıma gelen ilk fikri yapmak için kendime gelmem lazımdı elimden geleni yapmam, bir yardım bulmadan da asla yanından ayrılamazdım.Yardım gelene kadar gerekirse tekrar yola çıkmadan onun yanında durmam gerektiğini biliyordum.

Kamuflaj ile aynı desenli olan pantolonuna düştü bakışlarım, boyu o kadar uzundu ki bacakları durduğumuz sığ yere bile sığmıyordu. Zaten ben gelmeden önce de kendi çapında bu ıssız yere sığmaya çalışmıştı. Bir bacağını kendine çekmiş diğeri işlevini yitirmiş gibi öylece dümdüz duruyordu.

Elim pantolonunun belinde hızlı hızlı hareket ediyordu.İlk yardımımı yapacaksam bu yaraya turnike şarttı, turkine yapmam içinse kemer gibi sıkı bir şeye. Benim elbisem o kadar gündelikti ki belimde değil kemer manına birşey, tek bir ip bile yoktu.

Askeri pantolon hayatımda hiç giymemiştim, bu kalın açık asker yeşili kemeri hayatımda ilk defa görüyordum ama o an sanki herşeyi biliyormuş gibi ellerim kemeri sanki ben tasarlamışım gibi ustalıkta tek seferde açtım.

Kemeri belinden hızlı bir şekilde çekince bilinçsiz bir şekilde uzandığı yerin altında sıkışmıştı. Bu dev gibi cüsseli adamı kaldırmam imkansızdı. Görünüşe göre yarası sadece göğsündeydi ama yine de ona zarar vermediğimi dusunerek beli ile toprak arasında arkasına sıkışmış kemeri kendimden bile beklemediğim bir güçle çektim. Ben kemeri çekince sarsılmasının etkisiyle acı dolu bir inleme daha çıktı boğazından.

Gözleri açılır gibi olduğunda bir anlık göz göze geldik.Sertçe yuktunduğunu gördüğümde az önceki tebessümü yeniden dudaklarına nüksetti. Gözlerimi dudaklarından hızla çekip tekrar bedenine döndürdüğümde elimde ona tampon yapabileceğim hiç birşeyin olmadığını farkettim.

Onu sarsamadan üzerindeki ceketi çıkartmam imkansızdı. Az önce belindeki kemeri zor da olsa çıkarttım ama orada dikkat edebileceğim bir yarası yoktu. Ama göğsü şuan o kadar kritikti ki orayı bir gram sarsarsam yarasına büyük zarar verebilirdim.Bundan az önce kanlar içinde gördüğüm o yaralı bedenden daha çok korktum.

Elimi ateşin üzerinden çeker gibi hızlı çekince içimdeki bu his gözyaşlarıma vurdu. Şu an korkarak ağlamak yapabileceğim son şey bile değildi. Hızlı düşünmem lazımdı. Hızlıca tampon yapabileceğim kalın belki de yünlü yumuşak-

Yolda gelirken esiyor diye üzerime aldığım o yünlü şalım aklıma geldi. Askeri görmeden önce bu kadar soğuk rüzgar esmiyordu diye almamıştım. Arabaya kadar saniyeler içinde koşup o şalı almam lazımdı. Koşarak bu kanlı ellerimle arabadan alıp koşarak yine geri gelseydim ağlayarak, bu çok dikkat çekerdi ve ben bu manzarayı kimseye göstermek istemiyordum.

Bu işi tek başıma halletmeli, mesleğim için kendime bir pratik gibi düşünmeli, er olmadığı her halinden belli olan bu askerin yüzünü kimseye göstermemem gerektiğini biliyordum. Benim bir yardım almam lazımdı ama kimseden o an yardım alamayacağımı biliyordum. Grupta tıp okuyan bir tek bendim bir kere. Diğerleri bu kanlarla bu korkuyla ayılıp bayılmaktan,beni xe paniklendirmekten başka hiç birşey yapmazdı.

Ortasından yırttığım asker yeşili tişörtün sol tarafını göğsüne top yapıp bastırdım. Korkuyla yardım dilenmekten başka birşey yapamadığımı ama yine de tampon için küçücük de olsa olan bu bez parçasından medet umdum. Top yaptığım için kalınlaşan o kumaşı sert bir şekilde yarasının üzerine tutturup aldığım kemerini çok sıkı olmamakla beraber yine de sıktım. Böylelikle turnikeyi anlımdan elimdeki kanla karışan terlerle halletmiştim.

"Beni duyuyor musun?" diye korkuyla titreyen sesimle seslendiğimde tabiki de cevap gelmedi. Tam ölücek mi korkusuyla içimden korkarak dua ederken havanın soğumasıyla mavileşen gökyüzüne bembeyaz bir ışık düştü.

Ellerimle yüzüme siper edip kafamı yıkarıya kaldırınca ışığın siddetiyle gözlerimi sımsıkı kapattım. Gökyüzünden gelmiyordu bu ışık.

Başka bir üniformayla buraya doğru en önde gelen askerin elinden geliyordu bu ışık. Hava tam kararmadığından sarı saçları gördüğüm tek şeydi. Arkasından aynı heybetle gelen 5 askeri daha gördüğümde derin bir nefes aldım.

Bölüm sonu 🇹🇷

Vakit ayırıp okuduğunuz için çok teşekkür ederim. Umarım hep benimle olursunuz🤍