VEHİM

Bunca yıldır düşmanlarının pis kanlarını akıttığı kadar kanından oluyordu Tural Karadağ. Ne zaman duracak kanı veya ne zaman huzurla ulaşacak şehadete diye bekliyordu. Gözleri bu kadar kan kaybına dayanamezken her uzvunun bir bir işlevini yitirdiğini hissetti. Sanıyordu ki burnu hariç. Çünkü o an burnuna gelen o kan kokusu olmayacak kadar güzel koku tam bir cennet bahçesi gibiydi. Sanıyordu ki şehit oluyordu mutlulukla dudakları kıvrıldı o güzel cennet misali kokuyla. Burnuna dolan o koku Efsun Erezli'nin kokusu olduğundan habersiz,ikisi de birbirinin cennet bahçesi olacağından habersiz...