7. Bölüm

Saat 10 'a geliyordu. Şu ana kadar odadan hiç çıkmamıştım ama susuzluktan ölmek istemediğim için mecburen mutfağa gittim.

Salona hiç bakmadan mutfağa girdim ve çıktım. Gözüm salona kaydı. Koltukta uzanmış televizyon izliyordu.

Vicdanım konuştu hemen. En azından bir yorgan, bir yastık ver adamada boynu tutulmasın gece üşümesin diyordu bas bas.

Vicdanımı dinledim ve içeri gidip dolapları karıştırdım. En sonunda bir yorgan ve yastık buldum fazladan.

Kucağıma aldım ve içeri geri gittim. "Gece soğuk olur üşüme, al bunları artık senin." dedim ve verdim eline.

"Teşekkür ederim." dedi. Son olarak iyi geceler diledim ve odama geri döndüm.

3 ay sonra

Bir nöbet daha bitmişti ama bende bitmiştim. Tam 3 tane göreve çıkmıştım. Çok şükür ki hepside başarıyla tamamlanmıştı.

Kendimi odama attım. Pijamalarımı giydim. Elimi yüzümü falan yıkadım ve Yağız görevden gelmiş mi diye salona baktım.

Gelmemişti. Şu an aklımdan geçen tek şey banyoya girip de mi yatsam yoksa uyandıktan sonra mı yatsamdı.

Çokta büyük olmayan bir iç savaştan sonra şimdi banyo yapmaya karar verdim.

Saçlarımı kurutmadan yatmıştım ve şu anda başımın ağrısından uyuyamayacakmışım gibi görünüyordu.

Salona gittim, televizyonu açtım ve sabah programlarında gezinmeye başladım.

Yağız göreve gideli bugün tam bir hafta olmuştu. Açıkçası endişelenmiyor değildim.

Biraz daha televizyona bakındıktan sonra anahtar sesi duydum. Ayağa kalktım ve kapıya gittim.

Ben gittiğimde zaten kapıyı açmış içeri gitmişti. Mesleki defarmasyondu sanırım hemen bir yarası var mı diye vücudunu taradım.

Kolundan vurulmuştu. Tam bakmadan durumunu anlayamazdım ama çok önemli gibi durmuyordu.

"Kolun yaralı." dedim başıyla onayladı.
"Sıyırdı bişey yok." dedi. Yine de göstermeliydi bir doktora. Enfeksiyon kapabilirdi.

"Bir doktora göstersen iyi olur." dedim. "Gerek yok. Bundan bişey olmaz." dedi.

Neden bişey olmazmış acaba. Merak ettim şimdi ama tabii ki demedim bunu ona. Onun yerine hangi cesaretle dediğimi bilmediğim bir şey dedim. "İstersen ben bakabilirim." dedim.

Kafası ışık hızıyla bana döndü. Yüzünde herhangi bir mimik yoktu. Ama kaşları öyle mi dercesine havalandı. Önüne dönerken sanki minik bir tebessüm mü görmüştüm yoksa saçmalıyor muydum.

Kesinlikle saçmalıyordum. Ben bunları düşünürken aklımdan bile geçmeyen bir cevap vermişti "Olur, bakarsın birazdan önce duşa giricem ama." dedi ve banyoya gitti.

Nasıl yani? Çok ta ciddiye aldığını sanmamıştım. Kabul etmişti. Demek ki bana güveniyordu.

Banyodan elinde ilk yardım kitiyle çıktı. "Bakacaktın ya." dedi birde sanki unutmam mümkünmüş gibi.

Üstü çıplaktı çünkü birazdan koluna pansuman yapacaktım. Ben ve mantıklı düşünen yanım buna hiç bir anlam yüklememişti ama aşırı duygusal düşünen yanım...

Her neyse duygusal tarafımı susturdum ve kiti elinden aldım. Elimle koltuğa oturmasını işaret ettim.

Sanki ben annesi o da 5 yaşımda ki çocuğum gibi uslu uslu dinledi beni ve oturdu.

Eldivenleri elime geçirdim, yanına oturdum. Önce yaraya baktım. "Dediğin gibi çokta kötü gözükmüyor ama dikiş ister. Ben atayım mı yoksa hastanede mi attırsın?" dedim.

Biraz fazla yakındık. O yüzden kafamı kaldırmıyordum. Biliyordum çünkü şu anda sıcak nefesini kafamda hissediyordum.

"Yok gerek yok hastaneye, sen at işte." dedi. Dikişi attım. "Geçmiş olsun." dedim.

"Güzel işti." dedi. Teşekkür edercesine kafamı salladım. Son kez yaraya baktıktan sonra kafamı kaldırdım.

Kaldırmaz olaydım ya. Az daha dudakları dudaklarıma değiyordu. Ve sorun şuydu ki bende o da kilitlendiği için ikimiz de aynı pozisyonda birbirimize bakıyorduk.

Gözlerim yanlışlıkla, gerçekten yanlışlıkla dolgun olan dudaklarına kaydı. Gözlerimi tekrar gözlerine çevirdiğimde o da benim dudaklarıma bakıyordu.

Kendime gelebildiğimde geriye çekildim.
" Iıı şey ben gidiyim o zaman." dedim. Yüzü dışında her yere bakıyordum.

" Ee git o zaman." dedi. Öküz, hayvan, kütük. İnsan olamıyordu ya bu adam. Hışımla arkamı döndüm ve odama gittim.

___________________________________

Merhabaaaa

Sanırım yazdığım en uzun bölüm buydu. Olmayada bilir siz karar verin.

Neyse iyi okumalaaarrr :)