Bölüm-9 Yük Artıyor

Hayat bazen üstüne üstüne gelir.
Kaçacak yer bırakmadan.

Okul.
Babamla iş.
Kendi kurmaya çalıştığım şey.

Üçü birden…

İnsan yorulmaz.

Ezilir.

Sabah okula gidiyorum.
Okuldan çıkıp babamla işe.
Akşam eve gelince bilgisayarın başına.

Gözlerim yanıyor.
Sırtım ağrıyor.
Ama içimde tuhaf bir inad var.

Babam fark etti.

“Boş işlerle uğraşmayı bırak,” dedi.
“Adam gibi çalış.”

“Çalışıyorum zaten,” dedim.

“Benim dediğim gibi.”

İşte mesele buydu:

Benim gibi değil.
Onun gibi.

Annem daha da baskıcı oldu.

“Telefonu bırak.”
“Onu yapma.”
“Buna girme.”
“Sen bilmezsin.”

Bazen insanın üstüne iyi niyetle de basarlar.

Bir gün okulda bayılacak gibi oldum.

Duru fark etti.

“Bu tempo seni bitirir,” dedi.
“Yavaşla.”

“Yavaşlarsam,” dedim,
“hiç çıkamam.”

O günlerde sokak yine yokladı.

Bir köşe başında yine karşılaştık.

“Ne bu hâl?” dedi biri.
“Zayıflamışsın.”

“Hafifliyorum,” dedim.

Anlamadılar.

“Gel,” dedi en büyüğü.
“Bir günde kazandığını, bir saatte kazanırsın.”

Gözünün içine baktım.

“Sonra?” dedim.

“Sonrası yok.”

“İşte ben o yüzden gelmem.”

Güldüler.

Ama ben yürüdüm.

O gece odamda otururken defterimi açtım.

Şunu yazdım:

“Kolay yol yok.
Ama temiz yol var.”

Satışlar yavaş yavaş artıyordu.

Hâlâ küçüktü.

Ama gerçekti.

Bir gün babam:

“Yazın seni tamamen alıyorum,” dedi.
“Okul da bitiyor zaten.”

İçimde bir şey daraldı.

Artık zaman yaklaşıyordu.

Duru’ya söyledim.

“Bir şey yapmam lazım,” dedim.
“Yoksa beni tamamen yutacaklar.”

“Acele etme,” dedi.
“Ama hazır ol.”

O gece şunu anladım:

Bu hayat,
beni son bir kez daha sıkıştıracak.