Bölüm-7 Kopuşa Doğru

Bazı evlerde kavga sesle olur.
Bizim evde sessizlikle olurdu.

Babamın susması, bağırmasından daha ağırdı.
Annemin “sen bilmezsin”leri, dayaktan daha yorucuydu.

Bir akşam işten dönerken babam:

“Yazın tam gün geliyorsun artık,” dedi.
“Okul bahane.”

İçimde bir şey ayağa kalktı.

“Okul bitecek,” dedim.
“Ama ben yanına kalmayacağım.”

Arabayı kenara çekti.

Bana döndü.

“Ne demek o?”

“Kendi hayatımı kuracağım,” dedim.

Güldü.

Ama o gülüşte neşe yoktu.

“Sen daha hiçbir şey bilmiyorsun.”

O an şunu anladım:

Bu evde büyümek yok.
Bu evde sadece boy uzuyor.

Eve gittiğimizde annem başladı:

“Baban seni düşünüyor.”
“Biz senin iyiliğini istiyoruz.”
“Dışarısı çok kötü.”

“Biliyorum,” dedim.
“Zaten oradan geliyorum.”

O gece odamda otururken Duru’ya yazdım:

“Sanırım yaklaşıyor.”

“Ne?” dedi.

“Kopuş.”

“Yalnız değilsin,” diye yazdı.
“Ama acele etme. Planla.”

Tam o günlerde, sokak yine kapımı çaldı.

Aynı tipler.

Aynı laflar.

“Bak,” dedi biri,
“sen böyle böyle sürünürsün.”

“Sürünmüyorum,” dedim.
“Tırmanıyorum.”

Güldüler.

“Bu hayallerle burada yaşayamazsın,” dedi en büyüğü.

“Zaten burada yaşamayacağım,” dedim.

İşte o gün ilk defa içim rahat yürüdüm.

Çünkü ilk defa yönüm vardı.

Evde gerginlik arttı.

Babam daha sertti.
Annem daha baskıcı.

Ama ben daha sessizdim.

Sessizlik, bazen güçtür.

Gizli gizli biriktirmeye devam ettim.

Az.
Ama istikrarlı.

Bir gece defterime şunu yazdım:

“Kavga ederek çıkmayacağım.
Kurarak gideceğim.”