DENEK / 6

Gece, hayatı dolu dolu ve ucunda yaşamayı severdi.
Düz yollar ona göre değildi, o doğa insanıydı ve dağcıydı.
Soğuk havada, parmakları uyuşurken tırmanmanın verdiği o saf adrenalini seviyordu.
Kaslarının yandığı anları, nefesinin yetmediği noktaları…
Çünkü gece için yaşamak, bedenin sınırını hissetmekti.

Spor salonunda sertti.
Dışarıdan bakıldığında enerjik, hatta biraz fazla canlı görünürdü.
Siyah giyerdi.
Metal müzik dinlerdi.
Kulaklığını taktığında dünyayla bağı kesilir, ritmin içinde kaybolurdu.

Ama gecenin asıl tutkusu insandı.

Psikolojiyle ilgileniyordu, fakat klasik anlamda değil.
İnsanların korku anında nasıl değiştiğini, baskı altında kim olduklarını merak ediyordu.
Konfor alanında herkes iyiydi.
Onu ilgilendiren, konfor dağıldığında geriye kalan şeydi.

Bu yüzden deney ilanını gördüğünde duraksamadı.

“İleri seviye insan dayanıklılığı ve adaptasyon araştırması.”

Para ikinci plandaydı.
Asıl mesele şuydu:
Beni nereye kadar zorlayabilirsiniz?

Başvuruyu kendisi yaptı.
Sorulara açık ve net cevaplar verdi.
Riskleri tam anlamıyla bilmesede , bildikleri de onu korkutmuyordu , gözü kara bir kadındı.
Gece bu süreçte korkmadı, sorgulamadı kaçmak istemedi.
Çünkü onun derdi hayatta kalmak değil…
Deneyimin kendisiydi.
Kabul imzaları atılmadan önceki son görüşmede ona da sordular:
—“Buraya neden girmek istiyorsun?”
Gece hafifçe gülümsedi.
—“Çünkü sınırlarımı dağda değil, burada bulacağımı hissediyorum.
O gün Gece’nin dosyasına kırmızı bir işaret kondu.
Riskli değildi , Tehlikeliydi.”

Çünkü gece:
- Korkuya bağımlı değildi
- Güce tapmıyordu
- Kaçmak istemiyordu

O, gerçekten orada olmak istiyordu.