Bölümler 3Şu an: 3.Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabaha kadar bir türlü uyuyamamış, yatakta dönüp durmuştum. Sonunda yorgun bir nefes alarak doğruldum ve komodinin üzerindeki telefonumu elime aldım. Saat 07.00'yi gösteriyordu.
Yataktan kalkıp dolabın karşısına geçtim. Giyeceklerimi seçtikten sonra odadan çıktım ve kattaki ortak banyoya yöneldim. Kapının önünde durup içeriden bir ses gelip gelmediğini dinledim. Herhangi bir ses duymayınca kapıyı araladım.
Ancak içeri adımımı atmamla beline havlu sarmış hâlde duran Yaman'ı görmem bir oldu. Gözlerim istemsizce üzerinde gezinirken neye uğradığımı şaşırdım. Hemen arkamı dönüp banyodan çıktım ve kapıyı kapattım.
Arkamdan yükselen kahkaha sesini duymamla yanaklarımın alev alev yanması bir oldu.
Allah'ım, yer yarılsa da içine girsem!
Çok geçmeden kapı açıldı ve Yaman dışarı çıktı. Yüzünde her zamanki o sinir bozucu gülümsemesi vardı.
Yaman: "Kapı çalma huyumuz yok sanırım."
"B-ben ses gelmeyince girdim."
Yaman: "Ya da bilerek girdin?"
Şaşkınlıkla ona döndüm.
"Ne? Daha neler!"
Yaman: "Ne bileyim, sabah sabah beni görmeye bu kadar hevesli olduğunu düşünmedim değil."
"Kendini bu kadar önemseme istersen."
Yaman: "Önemsemiyorum zaten. Ama yüzünün kızarması başka şeyler söylüyor."
Elimi hemen yanağıma götürdüm.
"Sıcak olduğu için!"
Yaman kahkaha atarak başını iki yana salladı.
Yaman: "Tabii, tabii. Sen öyle diyorsan öyledir."
Gözlerimi devirip yanından geçmeye çalıştım.
"Çekil önümden, banyoya gireceğim."
Yaman: "Buyur prenses, banyo senin. Bu sefer kapıyı kilitlemeyi unutma."
Arkamdan yine güldüğünü duydum. Dişlerimi sıkarak banyoya girdim ve kapıyı hızla kapattım.
Bu çocukla aynı evde yaşamak gerçekten sabır gerektirecekti.
Banyoda kısa bir duş aldıktan sonra saçlarımı kuruladım. Cilt bakımlarımı ve günlük rutin işlerimi halledip üzerime şortlu takımımı geçirdim. Ardından odama geçerek makyaj masamın karşısına oturdum.
Saçlarımı ortadan ikiye ayırıp ikiz örgü yaptım. Hafif bir makyajın ardından ayağa kalkıp ayakkabılarımı giydim ve odadan çıktım.
Merdivenlerden aşağı indiğimde babamla Sevda Hanım'ı kahvaltı masasında otururken gördüm. Hiç oyalanmadan masaya geçip yerimi aldım.
Çok geçmeden merdivenlerden ayak sesleri duyuldu. Üzerinde siyah bir gömlek, siyah kumaş pantolon ve her zamanki gibi özenle şekillendirilmiş, adeta inek yalamışçasına geriye taranmış saçlarıyla Bay Odun da aşağı indi.
Bana kısa bir bakış attıktan sonra gelip karşımdaki sandalyeye oturdu.
Yaman: "Günaydın."
Sevda: "Günaydın oğlum."
Haluk: "Günaydın. Herkes burada olduğuna göre..."
Elindeki çatalı tabağına bırakan babama baktım. Sevda Hanım da hafifçe gülümseyerek söze girdi.
Sevda: "Aslında sizinle konuşmamız gereken bir şey var."
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
"Ne oldu?"
Sevda Hanım önce babama, ardından ikimize baktı.
Sevda: "Biz bir haftalığına tatile gidiyoruz. Siz de biz yokken birbirinizi öldürmeden, kavga etmeden geçinip gidersiniz artık."
Elimdeki bardağı masaya bırakıp Yaman'a baktım. O da aynı anda bana dönmüştü.
"Bir dakika, ne demek tatile gidiyoruz?"
Yaman: "Asıl soru şu, bizi burada yalnız mı bırakıyorsunuz?"
Babam gayet rahat bir tavırla kahvesinden bir yudum aldı.
Haluk: "Evet, aynen öyle."
Yaman'la göz göze geldik. İkimizin de yüzündeki ifade aynıydı.
Bu bir haftanın nasıl geçeceğini hiç bilmiyordum ama güzel geçmeyeceğinden emindim.
"Ben şimdiden söylüyorum, bununla bir hafta aynı evde kalamam!"
Yaman: "Merak etme, ben de seninle kalmak için can atmıyorum zaten."
Sevda: "Daha gitmeden başladınız yine!"
İçimden derin bir nefes aldım.
Harika! Daha sabahın köründe başıma bir haftalık bela açılmıştı.
Sevda Hanım, ikimizin hâline bakıp gülümserken babam telefonunu cebine koyarak ayağa kalktı.
Haluk: "Bizim uçağa yetişmemiz gerekiyor. Siz de artık birbirinize alışın."
" Nasıl alışayım?"
Haluk: "Alışırsın kızım. Hem Yaman kötü çocuk değildir."
Karşımdaki Bay Odun'a baktım. Dudaklarının kenarı alaycı bir şekilde kıvrılmıştı.
"Orası tartışılır."
Yaman: "Ben de senin için aynı şeyi düşünüyorum, küçük hanım."
Sevda: "Yaman, kardeşine iyi davran."
Yaman: "Anne, daha ne yapayım? Sabah sabah banyomu bile ziyaret etti."
Gözlerim fal taşı gibi açıldı.
"YAMAN!"
Kahkaha attı. Babamın şaşkın bakışları üzerimizde gezinirken Sevda Hanım ne olduğunu anlamaya çalışıyordu.
Haluk: "Ne banyosu?"
Yaman: "Önemli bir şey değil Haluk amca. Sabah küçük bir yanlış anlaşılma yaşadık."
"Yanlış anlaşılma falan değil! Ses gelmediği için kapıyı açtım!"
Yaman: "Ben de zaten öyle söyledim. Alt tarafı sabah manzaramıza denk geldi."
"Sen gerçekten susabilir misin?"
Yaman: "Sen iste yeter, prenses."
Dişlerimi sıkarak önüme döndüm. Bu çocuğun ağzına bir bant yapıştırmak için neler vermezdim!
Sevda Hanım gülerek çantasını aldı.
Sevda: "Biz gidiyoruz artık. Siz de birbirinizi üzmeyin. Kayra, bir ihtiyacınız olursa beni ara."
"Tamam Sevda Hanım."
Babam yanıma gelip başımı öptü.
Haluk: "Kendine dikkat et kızım. Beni merak etme, arada ararım."
"Tamam baba, iyi tatiller."
Ardından Yaman'ın omzuna dokundu.
Haluk: "Sana güveniyorum oğlum."
Yaman: "Merak etme Haluk amca, gözün arkada kalmaz."
Bana doğru bakıp sırıttı.
Yaman: "Prensesimizi üzmeyeceğim."
"Ben kendimi koruyabilirim."
Babam gülümseyerek başını salladı. Sevda Hanım'la birlikte kapıya yöneldiler. İkisi de vedalaştıktan sonra evden çıktılar.
Kapının kapanmasıyla evin içinde kısa bir sessizlik oluştu.
Derin bir nefes alıp arkama yaslandım.
Yaman: "Benden bu kadar çabuk sıkılman üzdü."
"Seni önemsemiyorum."
Yaman: "Demek bu kadar dikkatini çekiyorum."
"Allah'ım, sabır!"
Ayağa kalkıp mutfağa yöneldim. Kahvaltımı bitirmiştim ama mutfakta biraz oyalanmak istiyordum. En azından gözümün önünde olmazdı.
Arkamdan gelen ayak seslerini duyunca gözlerimi kapattım.
"Peşimden gelmek zorunda mısın?"
Yaman: "Ben de mutfağa geliyorum. Ev senin tapulu malın mı?"
"Keşke olsaydı. O zaman seni kapı dışarı ederdim."
Yanımdan geçip buzdolabının kapağını açtı. Eğilip bir şeyler ararken üzerindeki parfümün kokusu burnuma geldi. İstemeden başımı çevirdim.
Yaman: "Ne oldu?"
"Ne olacak?"
Yaman: "Bana bakıyordun."
"Arkandaki buzdolabına bakıyordum."
Başını kaldırıp gülümseyerek bana döndü.
Yaman: "Tabii, buzdolabı."
Elindeki su şişesini alıp kapağını açtı.
Yaman: "Bu arada sabahki olay için bir özür bekliyorum."
"Hangi olay?"
Yaman: "Banyoma izinsiz giriş."
"Sen ciddi misin? Bir de senden özür mü dileyeceğim?"
Yaman: "En azından bir dahaki sefere kapıyı çal."
"sen de kapıyı kilitle!"
Bir an durdu, ardından kahkaha attı.
Yaman: "Tamam, anlaştık."
"Seninle anlaşacak son insan benim."
Yaman: "Bence bir haftada çok iyi anlaşacağız."
"Sen öyle san."
Mutfağın tezgâhına yaslanıp kollarını göğsünde birleştirdi.
Yaman: "Bugün ne yapıyoruz?"
"Ben kendime bir kahve yapacağım, sonra odama çıkacağım."
Yaman: "Ne kadar sıkıcı bir hayatın var."
"Seninle uğraşmaktan daha eğlenceli olduğu kesin."
Yaman: "O zaman bugün dışarı çıkalım."
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
"Seninle mi?"
Yaman: "Evet, benimle. Başka kiminle olacak?"
"Benim dışarı çıkacak arkadaşlarım var."
Yaman: "Benim de var. Ama beraber çıkarsak en azından birbirimizi tanırız."
"Tanımak gibi bir isteğim yok."
Yaman: "Peki, sen bilirsin."
Omuz silkip mutfaktan çıkmaya yöneldi. Tam kurtuldum diye düşünürken arkasını dönüp ekledi.
Yaman: "Bu arada kahvemi de yaparsan sevinirim. Şekersiz olsun."
Olduğum yerde kaldım.
"NE?"
Yaman: "Ne bağırıyorsun? Sadece kahve istedim."
"Ellerin yok mu senin?"
Yaman: "Var ama senin yaptığın daha güzel olur diye düşündüm."
Gözlerimi devirdim.
"Kendi kahveni kendin yap, Bay Odun!"
Yaman kahkaha atarak merdivenlere yöneldi.
Yaman: "Seviyorum seni de küçük hanım!"
Arkasından seslendim.
"BEN SENİ SEVMİYORUM!"
Merdivenlerden gelen kahkahası bütün eve yayıldı.
Tezgâha yaslanıp derin bir nefes aldım.
Bir hafta.
Tam yedi gün.
Bu çocukla aynı evde geçireceğim yedi gün!
Daha ilk saatten sinirlerimi altüst etmişti. Üstelik nedense bunu yaparken oldukça eğleniyordu.
Başımı iki yana sallayıp kahvemi hazırlamaya başladım.
Bir haftanın sonunda ya ben onu öldürecektim ya da o beni çıldırtacaktı...
Bölüm etkileşimi
