BÖLÜM 5 Beyazın ardındaki sır

Beyazın Ardındaki Sır
Kasabada o sabah her şey normal başlamıştı. En azından dışarıdan bakıldığında öyle görünüyordu. Meydanın ortasındaki çeşmeden su alan kadınlar, tezgâhlarını hazırlayan satıcılar, sokaklarda koşturan çocuklar... Herkes kendi telaşındaydı. Fakat kimse, birkaç saat sonra o sokakların bir savaş alanına dönüşeceğini bilmiyordu.
Ben de bilmiyordum.
Bildiğim tek şey, Darcy'nin yine başını belaya soktuğuydu.
Muhafız, un dükkânının kapısında durmuş, gözlerini Darcy'den ayırmadan onu inceliyordu. Üzerindeki koyu renkli üniforma, omuzlarındaki metal işaret ve belindeki kılıç, onun sıradan bir kasaba sakini olmadığını açıkça gösteriyordu.
“Seninle konuşmam gerekiyor,” dedi yeniden.
Darcy kollarını göğsünde birleştirdi. “Bugün bunu söyleyen üçüncü kişisin. Kasabada benimle konuşmak isteyenlerin sayısı giderek artıyor.”
“Benimle dalga geçme.”
“Bunu yapmamı istemiyorsan daha eğlenceli bir şey söylemelisin.”
“Darcy,” diye araya girdim.
Bana dönüp kısa bir bakış attı. Ardından muhafıza yeniden baktı.
“Peki. Dinliyorum.”
Muhafız, dükkânın içindeki diğer insanlara göz gezdirdi. Sonra sesini alçalttı.
“Birkaç gün önce kuzeydeki depoda yaşanan olaydan haberin var mı?”
Darcy'nin kaşları hafifçe çatıldı. “Hayır.”
“Oradan bazı belgeler ve değerli eşyalar kayboldu.”
“Benimle ne ilgisi var?”
“Depoya yakın bir yerde seni görenler olmuş.”
Darcy kısa bir kahkaha attı. “Benim saçlarımın rengi yüzünden beni her yerde gördüklerini söylüyorlar zaten.”
Muhafızın yüzü sertleşti.
“Dikkatli konuş.”
“Dikkatliyim. Hatta istersen daha yavaş da konuşabilirim.”
Mao, arkamızda hafifçe kıpırdandı. Nori ise Darcy'nin yanına geçmişti. Onun böyle durumlarda ne kadar ileri gidebildiğini ikimiz de biliyorduk.
Muhafız bir adım daha yaklaştı.
“Benimle geleceksin.”
Darcy başını yana eğdi. “Biraz daha açıklama yaparsan belki.”
“Burada tartışmayacağız.”
“Ne yazık ki ben de buradayım.”
Tam o sırada dışarıdan bir çan sesi yükseldi.
İlk başta bunun sıradan bir pazar duyurusu olduğunu düşündüm. Kasabada bazen öğle vakti meydandaki çan çalınır, insanlar da kısa süreliğine işlerini bırakırdı. Fakat bu kez çan bir kez çalıp susmadı. Üst üste, hızlı ve sert bir şekilde çalmaya devam etti.
Dükkândaki herkes kapıya döndü.
Yaşlı kadın elindeki un torbasını tezgâha bıraktı.
“Bu da ne?”
Muhafızın yüzü değişti.
Dışarıdan atların kişnemeleri ve insanların bağırışları duyuluyordu. Ardından meydandan yükselen bir ses bütün kasabaya yayıldı.
“Kapıları kapatın! Herkes evlerine!”
Muhafız bir anda kapıya yöneldi. Fakat dışarı çıkmadan önce Darcy'ye döndü.
“Buradan ayrılma.”
Darcy arkasından seslendi. “Bunu yapmamı özellikle istemen, tam tersini yapacağım anlamına geliyor.”
Muhafız cevap vermeden dışarı çıktı.
Birkaç saniye boyunca dükkânda kimse konuşmadı.
Sonra Nori, “Ne oluyor?” diye sordu.
Mao kapıya yaklaşıp dışarı baktı. Yüzündeki ifade değişince hemen yanına gittim.
“Ne gördün?”
“Silahlı insanlar var.”
Darcy'nin şakacı tavrı bir anda kayboldu.
“Kim?”
“Bilmiyorum. Meydanın girişindeler. Üzerlerinde farklı renklerde giysiler var.”
Darcy kapıya yöneldi. “Hepiniz burada kalın.”
Kolundan tuttum.
“Tek başına gitmeyeceksin.”
“Sera, yalnızca bakacağım.”
“Senin yalnızca bakmakla yetindiğini hiç görmedim.”
Nori de yanımıza geldi. “Ben de geliyorum.”
Darcy başını ona çevirdi. “Hayır.”
“Ne demek hayır?”
“Burada kalacaksın.”
“Seninle geliyorum.”
“Nori.”
“Darcy.”
İkisi birkaç saniye birbirine baktı. Sonunda Darcy derin bir nefes aldı.
“Peki. Ama yanımdan ayrılmayacaksın.”
Nori memnuniyetle başını salladı.
Dükkândan çıktığımızda kasabanın havası tamamen değişmişti. İnsanlar meydandan uzaklaşmaya çalışıyor, bazıları çocuklarını kucaklarına alıp evlerine koşuyordu. Birkaç muhafız, meydanın girişine barikat kurmaya uğraşıyordu.
Uzakta, taş yolun üzerinde ilerleyen bir grup atlı görünüyordu. Üzerlerinde koyu renkli zırhlar vardı. Atlarının eyerlerinde kraliyet armasını taşıyan küçük bayraklar dalgalanıyordu.
Kraliyet askerleri.
Bunu fark ettiğimde içimde kötü bir his oluştu.
“Bunlar neden burada?” diye fısıldadı Mao.
Darcy cevap vermedi. Gözleri atlıların üzerindeydi.
Grubun önünde ilerleyen adam, atını meydanın ortasında durdurdu. Başındaki miğferi çıkarmadı. Yalnızca elini kaldırarak arkasındaki askerlere işaret verdi.
“Kasabanın yöneticisi nerede?” diye bağırdı.
Kalabalığın içinden yaşlı bir adam öne çıktı. Üzerinde kahverengi bir cübbe vardı. Yüzündeki endişe, onu görür görmez anlaşılabiliyordu.
“Benim. Ne istiyorsunuz?”
Atlı adam ona doğru eğildi.
“Kraliyet adına buradayız.”
“Bunu görüyorum. Fakat geliş sebebinizi bilmiyorum.”
“Kasabada saklanan birini arıyoruz.”
Yaşlı adamın yüzü gerildi.
“Kimi?”
Askerin bakışları meydanda dolaştı.
“Beyaz saçlı bir kız.”
Nori'nin yanımda nasıl donup kaldığını hissettim.
Önce onun yüzüne baktım. Sonra Darcy'ye.
Darcy'nin gözleri bir anda kardeşine çevrildi.
Nori'nin saçları bembeyazdı. Güneş ışığı altında neredeyse gümüş gibi parlıyordu. Çocukluğundan beri böyleydi. Saçlarını gizlemek için çoğu zaman başına koyu renkli bir örtü takardı. Kasabada onu tanıyan birkaç kişi dışında kimse saçlarının rengini bilmiyordu.
Bunun nedenini hiçbir zaman tam olarak anlatmamıştı.
Darcy de bu konuda konuşmayı sevmezdi.
Ama şimdi, meydanın ortasında, kraliyet askerleri özellikle beyaz saçlı bir kız aradıklarını söylüyordu.
Nori'nin parmakları koluma tutundu.
“Beni mi arıyorlar?” diye fısıldadı.
Darcy hemen onun önüne geçti.
“Hayır.”
Ama bunu söylerken sesindeki kararlılığın altında saklamaya çalıştığı korkuyu fark ettim.
Asker, yaşlı adamın cevap vermesini bekliyordu.
“Kasabanızda beyaz saçlı bir kız bulunduğu söylendi. Onu bize teslim edeceksiniz.”
“Burada öyle biri yok,” dedi yaşlı adam.
Asker başını hafifçe yana çevirdi.
“Bunu öğrenmek zor olmayacak.”
Arkasındaki askerlerden biri öne çıktı. Elindeki kâğıdı açıp yüksek sesle okumaya başladı.
“Kraliyet emriyle, beyaz saçlı genç kızın bulunması ve güvenli şekilde saraya götürülmesi gerekmektedir. Kızın kimliğini bilen veya yerini saklayan herkes sorguya alınacaktır. Emre karşı gelenler kraliyete karşı gelmiş sayılacaktır.”
Kalabalıkta fısıltılar yükseldi.
“Beyaz saçlı mı?”
“Burada mıymış?”
“Kim olabilir?”
Nori başını eğdi.
Darcy onun omuzlarına ellerini koydu.
“Bana bak.”
Nori yavaşça başını kaldırdı.
“Ne olursa olsun yanımdan ayrılma,” dedi Darcy.
“Darcy, neden beni arıyorlar?”
“Bilmiyorum.”
“Saçlarım yüzünden mi?”
Darcy bir an sustu.
“Bilmiyorum, Nori.”
Ama ben onun bir şeyler bildiğini düşünüyordum. Çünkü kardeşinin saçlarına baktığında yüzünde oluşan ifade, yalnızca şaşkınlığa benzemiyordu.
Korkuyordu.
Hem de daha önce hiç görmediğim kadar.
Birden meydanın diğer ucundan bir çığlık yükseldi.
Ardından ilk ok havada süzülerek taş zemine saplandı.
Her şey bir anda oldu.
Kraliyet askerlerinin arkasındaki yoldan silahlı bir grup ortaya çıktı. Üzerlerinde kraliyet askerlerinin zırhları yoktu. Çoğunun kıyafetleri köylülerin giydiği sıradan giysilere benziyordu. Fakat ellerindeki silahlar ve yüzlerindeki kararlılık, onların sıradan insanlar olmadığını gösteriyordu.
“Barikatı geçmelerine izin vermeyin!” diye bağırdı biri.
Muhafızlar kılıçlarını çekti.
İlk çarpışma meydanın girişinde başladı.
İnsanlar sağa sola kaçışırken bir tezgâh devrildi. Meyveler taş zemine saçıldı. Atlar ürkerek kişnedi. Bir muhafız yere düşerken yanındaki arkadaşı onu kaldırmaya çalıştı.
Mao, Nori'nin elini tuttu.
“Buradan çıkmalıyız!”
Darcy başını salladı. “Arka sokak!”
Hepimiz dar bir sokağa doğru koşmaya başladık. Arkadan yükselen sesler gittikçe uzaklaşıyordu. Ancak sokağın sonuna geldiğimizde önümüzü kesen üç kişiyle karşılaştık.
Üzerlerinde sıradan köylü kıyafetleri vardı. Ellerinde kısa kılıçlar ve tahta saplı silahlar tutuyorlardı.
Darcy durdu.
“Güzel. Bir de siz eksiktiniz.”
İçlerinden biri Nori'ye baktı.
Sonra gözleri onun saçlarında durdu.
Yüzündeki ifade değişti.
“İşte burada.”
Darcy hemen Nori'nin önüne geçti.
“Kim?”
Adam, yanındakilere işaret etti.
“Beyaz saçlı kız.”
Nori geri çekildi.
“Onu tanıyor musunuz?” diye sordu Mao.
Adam cevap vermedi. Yalnızca Darcy'ye baktı.
“Çekil önümüzden, kızıl saçlı.”
Darcy'nin yüzünde sert bir ifade belirdi.
“Bunu bir daha söyle.”
“Çekil.”
“Sanırım beni duymadın.”
Adam kılıcını kaldırdı.
“Beyaz saçlı kız kraliyete götürülecek. Araya girersen sen de onunla gelirsin.”
Darcy'nin gözleri kısıldı.
“Öyleyse hepimiz biraz bekleyeceğiz.”
Adam bir adım attığı anda Darcy öne çıktı. İkisi çarpışınca dar sokak bir anda karıştı. Ben Nori'yi arkamda tutmaya çalışırken Mao diğer adamın önüne geçti.
“Kaçın!” diye bağırdı Darcy.
Fakat kaçacak yerimiz yoktu.
Sokağın diğer ucundan da birkaç kişi geliyordu.
Darcy karşısındaki adamı uzaklaştırmayı başardı. Ardından Nori'nin elini tuttu.
“Koş!”
Bu kez hep birlikte sokağın yan tarafındaki dar geçide yöneldik. Geçit, eski evlerin arasından kıvrılarak ilerliyor ve kasabanın dışına çıkan küçük yola bağlanıyordu.
Arkamızdan ayak sesleri geliyordu.
Nori nefes nefese kalmıştı.
“Darcy, kim bunlar?”
“Şimdi soru sormanın sırası değil.”
“Beni neden istiyorlar?”
Darcy cevap vermedi.
Bir süre sonra önümüzdeki yolun iki yanında duran birkaç köylüyü gördük. Ellerinde ipler ve silahlar vardı. Bizi görünce hemen önümüzü kestiler.
Darcy durdu.
“Bu kadar insanın bugün başka işi yok mu?”
Köylülerden biri öne çıktı. Yaşlı sayılabilecek bir adamdı. Saçları gri, yüzü kırışıklıklarla doluydu.
“Beyaz saçlı kızı teslim et.”
Darcy'nin eli Nori'nin elini daha sıkı kavradı.
“Hayır.”
“Bu bir emir.”
“Ben de hayır dedim.”
Adam başını iki yana salladı.
“Anlamıyorsun, çocuk. Onu burada tutamazsın. Kraliyet onu arıyor. Böyle birini saklamak yalnızca senin değil, hepinizin sonunu getirir.”
Nori öne çıktı.
“Ben kimseye bir şey yapmadım.”
Adamın bakışları ona döndü.
“Biliyoruz.”
“Öyleyse neden beni götürmek istiyorsunuz?”
Adam bir süre sessiz kaldı.
“Çünkü senin saçların sıradan değil.”
Nori'nin yüzü soldu.
Darcy öne çıktı.
“Onun saçları da kendisi de sizi ilgilendirmez.”
“Sen anlamıyorsun.”
“Bunu bugün kaçıncı kez duyuyorum, saymayı bıraktım.”
Adamın arkasındaki köylülerden biri sabırsızlandı.
“Yeter. Onu alıp gidelim.”
İki kişi Darcy'ye doğru ilerledi.
Darcy kılıcını çekti. Ben de yanımda taşıdığım küçük bıçağı çıkardım. Mao, Nori'yi arkasına aldı.
“Bunu yapmak zorunda değilsiniz,” dedi Mao.
Köylülerden biri güldü.
“Çocuk, buradan sağ çıkmak istiyorsan kenara çekil.”
Mao geri adım atmadı.
İlk hamleyi karşı taraftan biri yaptı.
Darcy kendini savunmak için kılıcını kaldırdı. Metalin sesi dar sokakta yankılandı. Ben yanımdaki adamı uzaklaştırmaya çalışırken Mao da Nori'yi korumak için önünde duruyordu.
Fakat karşılarında çok fazla kişi vardı.
Birisi arkamdan kolumu yakaladı. Kurtulmak için döndüğümde adamın yüzünü gördüm. Bana doğru bir şey söylemeye çalışıyordu ama sesini duyamadım. Çevremizdeki gürültü her şeyi bastırmıştı.
Sonra bir anda Nori'nin çığlığını duydum.
“Nori!”
Darcy'nin sesi bütün seslerin arasından yükseldi.
Başımı çevirdiğimde iki köylünün Nori'yi kollarından tuttuğunu gördüm. Nori kurtulmaya çalışıyor, bir yandan da Darcy'ye doğru uzanıyordu.
“Bırakın beni!”
Darcy ona ulaşmak için ileri atıldı.
Ancak karşısındaki adam yolunu kesti.
“Nori!” diye bağırdı Darcy.
Köylülerden biri Nori'nin başındaki örtüyü çekip aldı.
Beyaz saçları omuzlarına döküldü.
Bir anlığına bütün sokak sessizleşmiş gibi geldi.
Adamların bakışları değişti. Artık yalnızca bir kız çocuğuna bakmıyorlardı. Sanki uzun zamandır aradıkları bir şeyi bulmuşlardı.
“Gerçekten o,” diye fısıldadı içlerinden biri.
Yaşlı adam başını salladı.
“Onu kraliyete götürün.”
Darcy'nin yüzündeki ifade hayatım boyunca unutamayacağım türdendi.
“Nori'ye dokunmayın!”
Kendini karşısındaki adamdan kurtarıp ileri atıldı. Fakat iki kişi onu yakaladı. Darcy direndi, kollarını kurtarmaya çalıştı. Birinin elinden sıyrılıp birkaç adım ilerledi ama diğerleri yeniden önünü kesti.
Nori ağlamaya başlamıştı.
“Darcy!”
“Buradayım!” diye bağırdı Darcy. “Seni bırakmayacağım!”
Köylülerden biri Nori'yi götürmek için geri çekildi. Mao onu durdurmaya çalıştı ama başka biri araya girerek önünü kesti.
Ben de Nori'ye ulaşmak için koşmaya başladım.
Tam o sırada yaşlı adam bana döndü.
“Onu rahat bırakın,” dedi yanındakilere. “Kızla işimiz var.”
Birisi beni kolumdan yakaladı. Kurtulmak için çabaladım ama arkamdaki kişi beni tuttu.
“Nori!”
Nori'nin gözleri benimkileri buldu.
“Sera!”
Ardından onu götürmeye başladılar.
Darcy'nin sesi yeniden yükseldi.
“NORİ!”
Kardeşinin arkasından koşmaya çalıştı. Bu kez onu tutan adamlardan biri yere düştü ama diğerleri Darcy'yi yeniden yakaladı.
Darcy'nin yüzünde öfke vardı. Korku vardı. Ve hepsinden daha kötüsü, çaresizlik vardı.
“Bırakın beni!” diye bağırdı.
Köylüler Nori'yi sokağın sonundaki at arabasına götürdüler. Arabanın üzerinde kraliyet armasına benzeyen bir işaret vardı. Kapısı açıldığında Nori geri çekilmeye çalıştı.
“Hayır! Ben gelmek istemiyorum!”
Yaşlı adam ona yaklaştı.
“Kraliyet seni bekliyor.”
“Ben kimseyi tanımıyorum!”
“Tanıman gerekmiyor.”
Nori'yi arabaya bindirdiler.
Kapı kapandığında Darcy'nin bağırışı bütün sokakta yankılandı.
“NORI!”
Araba hareket etmeye başladı.
Darcy sonunda onu tutan adamlardan kurtuldu. Yere düşen kılıcını aldı ve arabanın arkasından koştu. Fakat yolun ortasına devrilen bir at arabası önünü kapatmıştı.
Ben de koşmaya çalıştım.
Mao kolumdan tuttu.
“Sera, dur!”
“Bırak!”
“Önce buradan çıkmalıyız!”
“Darcy'yi görmüyor musun?”
Darcy arabanın arkasından koşmaya devam ediyordu. Ayakları taşlara takılıyor, omzuyla kalabalığı yararak ilerliyordu.
“Nori! Nori!”
Araba köşeyi döndü.
Ve gözden kayboldu.
Darcy olduğu yerde durdu.
Bir süre yalnızca boş sokağa baktı.
Sonra elindeki kılıcı yere bıraktı.
Yanına yaklaştığımda yüzü bembeyazdı. Kızıl saçları alnına düşmüş, nefesi düzensizleşmişti.
“Darcy...”
Cevap vermedi.
“Darcy, iyi misin?”
Başını iki yana salladı.
“Onu götürdüler.”
Sesi neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.
“Biliyorum.”
“Onu götürdüler, Sera.”
“Onu geri alacağız.”
Bu kez bana baktı.
Gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir kararlılık vardı.
“Onu bulacağım.”
Mao yanımıza geldi. Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Uzaklardan hâlâ çarpışma sesleri geliyordu. Kasabanın meydanındaki savaş devam ediyordu. Fakat benim için o andan sonra savaşın ne olduğu değişmişti.
Artık mesele yalnızca hayatta kalmak değildi.
Nori'yi geri getirmeliydik.
Darcy eğilip yerdeki kılıcını aldı. Ardından Nori'nin başından düşen koyu renkli örtüyü fark etti. Yavaşça eğilip onu yerden kaldırdı.
Örtüyü avucunun içinde tuttu.
“Onu bulacağım,” diye tekrarladı.
Bu kez kimse ona cevap vermedi.
Çünkü hepimiz aynı şeyi düşünüyorduk.
Nori'yi götürenler sıradan köylüler değildi. Kraliyetin emriyle hareket ediyorlardı. Ve Nori'nin beyaz saçları, onun hakkında bilmediğimiz bir gerçeğin kapısını aralamıştı.
Darcy örtüyü dikkatlice cebine koydu.
“Kraliyete gidiyoruz.”
Mao şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne?”
“Duydun.”
“Darcy, orası sıradan bir yer değil. Kraliyet askerleriyle dolu.”
“Umurumda değil.”
“Tek başımıza oraya gidemeyiz.”
Darcy gözlerini ona çevirdi.
“Öyleyse bir yol buluruz.”
Ben araya girdim.
“Önce tavernaya dönmeliyiz. Yanımıza yiyecek, su ve ihtiyacımız olan eşyaları almalıyız.”
Darcy başını salladı.
“Sonra?”
“Sonra Nori'yi bulacağız.”
Darcy birkaç saniye boyunca bana baktı. Ardından başını hafifçe eğdi.
“Onu orada bırakmayacağım.”
Bunu söylerken sesi titremiyordu artık.
Fakat onun gözlerine baktığımda, içinde kopan fırtınayı görebiliyordum.
Kasabanın üzerinde duman yükseliyordu. Çanlar hâlâ çalıyordu. İnsanlar kaçışıyor, askerler birbirleriyle çarpışıyordu.
Biz ise bütün bunların ortasında, dört kişilik dünyamızın eksildiğini kabullenmeye çalışıyorduk.
O sabah kasabaya dört kişi gelmiştik.
Geri dönerken yalnızca üçümüz vardık.