Bölüm 1 son güneş doğarken

Son Güneş Doğarken
O gün gökyüzü kırmızıydı.
Güneş henüz batmamış olmasına rağmen bulutların arasından süzülen ışık, bütün krallığın üzerine uğursuz bir kızıllık bırakıyordu. Uzaklardan yükselen dumanlar gökyüzünü kaplamış, bir zamanlar yemyeşil olan vadiler kül rengine bürünmüştü. Rüzgâr, taş sokakların arasından geçerken yanık odunların kokusunu ve insanların telaşlı seslerini beraberinde taşıyordu. Şehrin yüksek surlarının önünde toplanan askerler, ellerindeki kılıçları sıkıca kavramış, karşılarında duran ordunun hareketlerini bekliyordu. Atların kişnemeleri, demir zırhların birbirine çarpması ve uzaktan gelen savaş naraları birbirine karışıyordu. Birkaç saat öncesine kadar sıradan bir gün geçiren insanlar, şimdi hayatlarında ilk kez gördükleri bir felaketin ortasında kalmışlardı.
Savaş başlamıştı.
Kimse bunun ne kadar süreceğini bilmiyordu. Kimileri birkaç saat içinde biteceğini düşünüyor, kimileri ise bu savaşın yıllarca süreceğine inanıyordu. Fakat o gün orada bulunan herkesin bildiği tek bir şey vardı: Krallığın kapıları düşerse hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Şehrin dar sokaklarından birinde, küçük bir kız annesinin elini iki eliyle birden kavramıştı. Beş yaşındaki Serilda, etrafında olup bitenleri anlamakta güçlük çekiyordu. Daha önce hiç bu kadar çok insanın aynı anda koştuğunu görmemişti. Evlerinin önünden geçen askerleri, ağlayan kadınları ve çocuklarını kucaklarında taşıyarak uzaklaşmaya çalışan insanları izliyordu. Annesi ise bütün bunlara rağmen onun elini bırakmıyor, kalabalığın arasından kendilerine güvenli bir yer bulmaya çalışıyordu.
Serilda'nın küçük adımları annesinin hızına yetişemiyordu. Bazen geride kalıyor, bazen de korkuyla annesinin eteğine tutunuyordu. Üzerindeki açık renkli elbisenin etekleri tozlanmış, saçlarının arasına birkaç yaprak karışmıştı. Küçük kızın gözleri sürekli annesinin yüzündeydi. Çünkü etrafındaki hiçbir şeyi tanımıyordu ve bildiği tek güvenli yer annesinin yanıydı.
Annesi, arada bir eğilip kızının iyi olup olmadığını kontrol ediyordu. Yüzündeki endişeyi saklamaya çalışsa da bunu başaramıyordu. Serilda'nın anlayamayacağı kadar büyük bir korku taşıyordu içinde. Yalnızca savaşın kendisinden değil, kızının kim olduğunun öğrenilmesinden de korkuyordu. Yıllardır sakladığı sırların bir gün ortaya çıkacağını biliyordu fakat bunun böyle bir zamanda gerçekleşeceğini düşünmemişti.
"Anne, eve ne zaman gideceğiz?"
Serilda'nın sorusu, etraflarındaki gürültünün arasında güçlükle duyuldu. Kadın yürümeyi bırakmadan kızına baktı. Ona verebileceği bir cevap yoktu. Evleri artık güvenli değildi. Sokaklar askerlerle dolmuş, şehrin kapıları kapanmıştı. Bir an duraksadıktan sonra kızının saçlarını kulağının arkasına yerleştirdi.
"Biraz daha sabret, küçük kuşum. Birazdan dinleneceğiz."
Serilda başını salladı. Annesinin söylediklerine inanmak istiyordu. Beş yaşındaki bir çocuğun dünyasında annesinin söylediği her şey doğru olmalıydı. Eğer annesi birazdan dinleneceklerini söylüyorsa öyle olacaktı. Eğer eve döneceklerini söylüyorsa bir gün mutlaka döneceklerdi.
Fakat sokakların sonunda yükselen gürültü, bütün umutlarını gölgede bırakıyordu.
Bir grup asker, karşılarına çıkan insanları başka bir yola yönlendirmeye başladı. Kadın, kalabalığın arasından geçebilmek için Serilda'yı kendisine yaklaştırdı. Tam sokağın köşesini dönecekleri sırada büyük bir gürültü duyuldu. Yakınlardaki bir yapının kapısı kırılmış, insanlar korkuyla farklı yönlere kaçışmaya başlamıştı.
Serilda irkilerek annesine sarıldı.
"Anne..."
"Buradayım. Korkma."
Kadın kızını kollarının arasına aldı. Bir süre öylece bekledi. Sonra karşılarındaki dar geçidi fark etti. Burası şehrin eski bölgesine açılan, fazla kullanılmayan bir sokaktı. Diğer yolların aksine burada henüz asker bulunmuyordu. Kızını yeniden elinden tutarak oraya yöneldi.
Geçit boyunca ilerlediklerinde etraflarındaki sesler biraz azaldı. Taş duvarların arasında yankılanan ayak sesleri dışında pek bir şey duyulmuyordu. Kadın, arkasına bakmadan yürümeye devam etti. Serilda ise bir yandan annesine yetişmeye çalışıyor, diğer yandan duvarların üzerindeki eski işlemeleri inceliyordu. Bu sokaktan daha önce hiç geçmemişti.
Bir süre sonra annesi durdu.
Karşılarında eski bir yapı bulunuyordu. Kapısı yarı aralıktı ve pencerelerinin çoğu tahtalarla kapatılmıştı. Kadın, çevreyi kontrol ettikten sonra kızını içeri soktu. Yapının içerisi karanlıktı. Duvarların üzerinde eski zamanlardan kalma işlemeler, köşelerde ise üzeri örtülmüş birkaç eşya vardı. Burası uzun zamandır kullanılmıyor gibiydi.
Serilda annesinin eteğini bırakmadı.
"Burada mı kalacağız?"
"Şimdilik."
"Evimize gitmeyecek miyiz?"
Kadın kızının karşısına çömeldi. Küçük ellerini avuçlarının arasına aldı. Söylemek istediklerini düşünüyordu fakat hangi kelimeleri seçerse seçsin beş yaşındaki bir çocuğa bunları anlatamayacağını biliyordu.
"Serilda, beni dikkatlice dinle. Birazdan dışarı çıkmam gerekebilir. Eğer böyle bir şey olursa burada kalmanı istiyorum. Ne duyarsan duy, sakın dışarı çıkma. Beni bekle, tamam mı?"
Küçük kızın yüzü asıldı.
"Sen de benimle kal."
Kadın cevap vermeden önce kızının alnına bir öpücük bıraktı.
"Keşke..."
Cümlenin devamını getiremedi.
Dışarıdan gelen ayak sesleri ikisinin de dikkatini çekti. Kadın hızla ayağa kalktı. Kapının aralığından sokağı kontrol ettiğinde birkaç askerin geçidin başında belirdiğini gördü. Bunlar krallığın askerleri değildi. Üzerlerinde koyu renkli zırhlar, göğüslerinde ise tanımadığı bir arma vardı.
Kadının yüzü bir anda değişti.
Aradığı kişiler onları bulmuştu.
Serilda, annesinin elini daha sıkı kavradı. Annesi bir kez daha dışarı baktıktan sonra yapının arka tarafındaki küçük odaya yöneldi. Kızını içeri soktu ve eski bir dolabın arkasında durmasını söyledi.
"Burada bekle. Sakın ses çıkarma."
"Anne, sen nereye gidiyorsun?"
"Yanına geleceğim."
Kadın bunu söylerken kızının gözlerine baktı. Serilda, annesinin kendisine her zamanki gibi gülümsediğini görmek istiyordu. Fakat kadın gülümseyemedi. Bunun yerine küçük kızının yüzünü iki eliyle kavradı ve uzun uzun baktı.
Ardından kapıyı kapattı.
Serilda, annesinin ayak seslerini dinledi. Önce birkaç adım uzaklaştı, sonra tamamen sustu. Küçük oda karanlıktı. Dışarıdan gelen sesler zaman zaman yükseliyor, ardından yeniden azalıyordu. Serilda dizlerini karnına çekerek oturdu. Annesinin birazdan geri geleceğine inanıyordu. Çünkü annesi ona söz vermişti.
Ancak o gün verilen sözlerin hiçbiri yerine getirilemeyecekti.
Kadın yapının ana kapısına ulaştığında karşısında bir asker buldu. Adamın yüzü kir içindeydi. Elindeki kılıcın üzerinde gün boyunca yaşanan çatışmanın izleri vardı. Kadın geri çekilmedi. Birkaç adım arkasında başka askerlerin bulunduğunu fark etmişti. Kaçabileceği bir yol yoktu.
"Aradığınız kişi burada değil."
Asker cevap vermedi. Yalnızca kadını baştan aşağı süzdü. Ardından arkasındaki kişiye işaret etti.
"Burada olduğunu biliyoruz."
Kadının kalbi hızlandı. Yıllar boyunca sakladığı sırların artık kendisini kurtaramayacağını anlamıştı. Fakat yine de kızını ele vermeyecekti.
"Yanılıyorsunuz."
Asker bir adım yaklaştı.
"Emirler açık. Onu bulacağız."
Kadın, karşısındaki adamın neyi kastettiğini anlamıştı. Yalnızca kendisini değil, kızını da arıyorlardı. Bu yüzden geri adım atmadı. Aksine kapının önünde durarak arkasındaki odaya giden yolu kapattı.
Tam o sırada dışarıdan başka bir ses duyuldu.
"Çekilin."
Sokağın başında küçük bir çocuk duruyordu.
Sekiz yaşlarında görünüyordu. Üzerindeki koyu renkli kıyafetler yaşına göre fazla ağırdı. Omuzlarına düşen pelerini tozlanmış, saçları dağılmıştı. Elinde kendisinden biraz büyük görünen bir silah taşıyordu. Yüzünde ise bir çocuğun yüzünde bulunması beklenmeyecek kadar ifadesiz bir durgunluk vardı.
Kadın onu gördüğünde birkaç saniye boyunca konuşamadı.
Çocuk, askerlerin arasından geçerek yapının önüne geldi. Önce kadına, sonra kapının ardındaki karanlık bölüme baktı.
"Aradığım kişi sensin."
Kadın cevap vermedi.
"Çocuğu da getir."
Bu sözler üzerine kadının yüzündeki bütün renk çekildi. Bir an için arkasına dönüp kapalı kapıya baktı. Serilda içerideydi. Henüz beş yaşındaydı. Olan biten hiçbir şeyden haberi yoktu.
"Onun bununla hiçbir ilgisi yok."
Çocuk başını hafifçe yana eğdi.
"Bana söyleneni yap."
Kadın, karşısındaki kişinin yalnızca sekiz yaşında olduğunu fark etti. Elindeki silahın ağırlığına rağmen onu taşıyabiliyor, askerler ise onun sözlerini bekliyordu. Bu görüntü, kadının zihninde anlamlandıramadığı bir korku oluşturdu. Karşısındaki çocuk bir asker gibi davranıyordu. Fakat gözlerinde, yaşadığı dünyanın çocukluğunu elinden aldığına dair bir şey vardı.
"Sen daha çocuksun."
Çocuk bu sözlere karşılık vermedi.
Kadın bir adım geri çekildi. Kızına ulaşmasını engellemek için kapının önünde durmaya devam etti. Çocuk ise elindeki silahı kaldırdı. O an, sokaktaki bütün sesler kadın için uzaklaştı. Yalnızca arkasında bıraktığı küçük kızı düşünüyordu.
"Ne olur..." diye fısıldadı.
Fakat karşısındaki çocuk durmadı.
Bir sonraki an her şey değişti.
Kadın, kapının önünde yere yığıldığında dışarıdaki askerlerden hiçbiri hareket etmedi. Sekiz yaşındaki çocuk ise elindeki silahı indirdi. Yüzünde ne bir zafer ifadesi ne de yaptığı şeyin ağırlığını anlayabilen bir çocuğun şaşkınlığı vardı. Yalnızca birkaç saniye boyunca kadına baktı.
Ardından arkasını döndü.
"Burada değil," dedi askerlerden biri.
Çocuk, kapının arkasına doğru baktı.
"Arayın."
Serilda, dışarıdaki sesleri duyduğunda annesinin geri geldiğini sandı. Küçük elleriyle dizlerini bırakarak ayağa kalktı. Kapının aralığından ışık süzülüyordu. Annesinin ayak seslerini tanıyabileceğini düşünüyordu. Onun yürüyüşünü, kapıyı açarken çıkardığı sesi ve kendisine seslenişini biliyordu.
Fakat duyduğu sesler annesine ait değildi.
Birden kapının açıldığını duydu. Serilda, dolabın arkasına daha fazla sokuldu. İçeri giren kişinin ayak sesleri yaklaştı. Küçük kız nefesini tuttu. Bir süre sonra karşısında bir çift ayakkabı gördü.
Başını kaldırdığında sekiz yaşındaki çocukla göz göze geldi.
İkisi de birkaç saniye boyunca konuşmadı.
Serilda, karşısındaki çocuğun kendisinden büyük olduğunu fark etmişti. Ancak onun da bir çocuk olması, korkusunu azaltmamıştı. Çocuğun elindeki silaha baktıktan sonra hemen yeniden yüzüne çevirdi gözlerini.
"Annem nerede?"
Çocuk cevap vermedi.
Serilda bir adım öne çıktı.
"Annem gelecek, değil mi?"
Çocuk bu kez arkasındaki kapıya baktı. Ardından yeniden küçük kıza döndü.
"Burada mı saklanıyordun?"
Serilda başını salladı.
"Annem beni beklememi söyledi."
Çocuk birkaç saniye daha onu inceledi. Ardından elini uzattı.
"Gel."
Serilda eline bakıp geri çekildi.
"Önce annemi istiyorum."
Çocuk bir şey söylemedi. Küçük kızın yanından geçerek odanın diğer köşesini kontrol etti. Ardından kapıya yöneldi. Serilda ise annesinin hâlâ gelmemiş olmasına anlam veremiyordu. Belki de dışarıda başka bir yere gitmişti. Belki de kendisini arıyordu. Belki de bu çocuk annesini tanıyordu.
Küçük kız, onun arkasından yürümeye başladı.
Kapının eşiğine geldiğinde yerde yatan kadını gördü.
Bir an durdu.
Dünyası, o küçücük anda sessizliğe gömüldü. Annesinin elbisesini tanımıştı. Saçlarını, ellerini, yüzünü tanımıştı. Birkaç saat önce kendisini kucağına alan, saçlarını düzelten ve ona birazdan dinleneceklerini söyleyen kadın, şimdi karşısında hareketsiz yatıyordu.
"Anne?"
Cevap gelmedi.
Serilda birkaç adım attı. Dizlerinin üzerine çöktü ve annesinin eline dokundu. Elini iki küçük avucunun arasına aldı.
"Anne, kalk. Ben geldim."
Arkasındaki çocuk hareketsiz duruyordu.
Serilda başını kaldırıp ona baktı. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı.
"Sen annemi gördün mü?"
Çocuk cevap vermedi.
"Onu uyandırır mısın?"
Sekiz yaşındaki çocuk, küçük kızın karşısında bir süre öylece durdu. Ardından bakışlarını annesine çevirdi.
"Ben yaptım."
Serilda söylenenleri anlamadı.
"Ne yaptın?"
Çocuk gözlerini kaçırdı.
"Onu ben öldürdüm."
Küçük kızın yüzündeki ifade değişmedi. Söylenen kelimenin anlamını bilmiyor değildi belki ama karşısındaki kişinin ne söylediğini kabul edemiyordu.
"Hayır."
Sesi çok küçüktü.
"Annem birazdan kalkacak."
Çocuk cevap vermedi.
Serilda yeniden annesinin eline döndü. Onu uyandırmaya çalıştı. Annesinin kendisine cevap vermesini, başını kaldırmasını, her zamanki gibi saçlarını düzeltmesini bekledi. Fakat hiçbir şey olmadı.
Dışarıdaki askerlerden biri çocuğa seslendi.
"Gitmemiz gerekiyor."
Çocuk kapıya doğru döndü. Ardından Serilda'ya baktı.
"Burada kalamazsın."
Küçük kız başını iki yana salladı. Annesinin elini bırakmak istemiyordu. Beş yaşında bir çocuğun anlayabileceği tek şey, annesinin yanında kalması gerektiğiydi.
"Ben annemle kalacağım."
Çocuk bir süre onu izledi. Sonra yeniden yanına geldi. Serilda'nın elini tutmak istedi fakat küçük kız geri çekildi.
"Dokunma!"
Bu kez sesi daha yüksek çıkmıştı.
Çocuk elini indirdi.
Dışarıdaki askerler yeniden seslenince kapıya yöneldi. Serilda ise annesinin yanında kalmaya devam etti. Bir süre sonra çocuğun ayak sesleri uzaklaştı. Ardından yapının dışındaki gürültü de azalmaya başladı.
Küçük kız, annesinin yanından ayrılmadı.
Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu. Dışarıdaki gökyüzü yavaş yavaş kararmaya başlamıştı. Bir zamanlar evlerinin penceresinden izlediği güneş, şimdi dumanların arkasında kayboluyordu. Serilda, annesinin elini bırakmadan oturdu. Arada bir başını kaldırıp kapıya bakıyor, birinin içeri girip annesini uyandırmasını bekliyordu.
Ama kimse gelmedi.
O gün Serilda, çocukluğunun geri kalanını değiştirecek bir gerçekle karşılaştı. Henüz beş yaşındaydı ve hayatında ilk kez bir daha hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını hissediyordu.
Sekiz yaşındaki çocuk ise çoktan oradan uzaklaşmıştı.
Savaş devam ediyordu.
Şehrin surları hâlâ ayakta olsa da krallığın kaderi çoktan değişmeye başlamıştı. İnsanlar kaybettikleri evlerin, ailelerin ve sevdiklerinin ardından yas tutarken sarayın derinliklerinde başka kararlar alınıyordu. Bazı isimler kayıtlardan çıkarılıyor, bazı kapılar mühürleniyor, bazı gerçekler ise bir daha konuşulmamak üzere saklanıyordu.
O gece, bir çocuğun adı bir kez daha değişecekti.
Bir zamanlar başka bir hayatın parçası olan küçük kız, artık geçmişinden geriye kalan hiçbir şeyi bilmeden büyümek zorunda kalacaktı.
Serilda, başını annesinin kucağına yasladığında dışarıda son bir kez savaş naraları yükseldi.
Ve o gün, unutulması gereken bir sır daha karanlığa gömüldü.