Bölüm 3 Kızıl saçlı efsuncu

Kızıl Saçlı Efsuncu
Sabahları sevmiyordum. Özellikle de güneşin tavernanın kırık pencerelerinden içeri sızıp yüzüme vurduğu sabahları. İnsanların çoğu yeni bir güne başlamayı severdi. Kuşların sesini, temiz havayı, güneşin doğuşunu ve bütün o şiirsel şeyleri... Bense sabahları yalnızca birkaç saat daha uyuyabilmiş olmayı tercih ederdim.
Ne yazık ki yaşadığımız tavernada uyumak, pek de kolay bir iş değildi.
Önce mutfaktan gelen tencere sesleriyle uyandım. Ardından bir şeyin yere düştüğünü duydum. Sonra Nori'nin bağırışı yükseldi.
“Darcy! Onu yerine koy!”
Gözlerimi kapattım.
Henüz yataktan kalkmak için yeterince geçerli bir sebebim yoktu. Ancak birkaç saniye sonra duyduğum ses, fikrimi değiştirmeme yetti.
“Ben hiçbir şey yapmadım!”
Bu, kesinlikle Darcy'nin bir şey yaptığı anlamına geliyordu.
Yorganı üzerimden attım ve yatağın kenarına oturdum. Saçlarımı parmaklarımla taramaya çalışırken alt kattan gelen konuşmaları dinledim.
“Benim ekmeğimi yedin!”
“Kanıtın var mı?”
“Çiğniyorsun!”
“Bu, ekmek yediğim anlamına gelmez. Belki de düşünüyordum.”
“Darcy!”
Daha fazla dinleyemedim. Üzerime hırkamı geçirip merdivenlerden aşağı indim.
Mutfakta karşılaştığım manzara, tahmin ettiğimden daha kötüydü. Nori elinde tahta kaşıkla Darcy'nin peşinden koşuyor, Darcy ise masanın etrafında dolaşarak ondan kaçıyordu. Mao pencerenin önünde oturmuş, ikisini izliyordu. Önündeki ekmeğe sürdüğü reçel dışında hiçbir şeye müdahale etmeye niyeti yok gibiydi.
“Günaydın,” dedim.
Mao başını kaldırdı. “Günaydın.”
Nori bana döndü. “Sera, söyle ona! Benim ekmeğimi yedi!”
Darcy hemen araya girdi. “Böyle bir suçlamayla karşı karşıya kalacağımı bilseydim kahvaltı bile yapmazdım.”
“Az önce ağzında ekmek vardı!”
“Belki de dün akşamdan kalmıştır.”
“Dün akşam ekmek yememiştin!”
Darcy omuz silkti. “Hafızan güçlüymüş.”
Masaya oturup önündeki ekmek sepetine uzandım. “Darcy, Nori'nin ekmeğini geri ver.”
“Nasıl?”
“Yenisini yap.”
“Ben mi?”
“Hayır, masadaki ekmek kendi kendine çoğalsın.”
Mao sessizce güldü. Darcy ona dönüp baktı.
“Sen de mi bana karşısın?”
Mao hemen başını iki yana salladı. “Hayır, ben sadece...”
“Güzel. En azından bu evde aklı başında biri var.”
“Ben de senin ekmeğini yediğini düşünüyorum,” diye ekledi Mao.
Darcy birkaç saniye ona baktı. Sonra elini göğsüne götürdü.
“İhanet. Hem de kendi evimde.”
Nori sonunda kaşığı masaya bıraktı. “Bir daha benim yemeğime dokunursan saçlarını keserim.”
Darcy'nin yüzündeki ifade bir anda değişti. Elini kızıl saçlarının üzerine koydu.
“Bunu yapamazsın.”
“Denemek ister misin?”
“Saçlarımın ne kadar değerli olduğunu biliyorsun.”
“Evet. Bu yüzden kesmek istiyorum.”
Mao kahkahasını tutamadı. Ben de gülümsememek için başımı önümdeki tabağa eğdim.
Darcy ise bir süre hepimize baktıktan sonra sandalyesine oturdu. “Bu evde sanatçıya saygı kalmamış.”
“Sen sanatçı mısın?” diye sordum.
“Henüz keşfedilmemiş bir yeteneğim.”
“Keşfedilmemiş kalması daha iyi.”
Nori gülerek önündeki tabağı kendine çekti. Böyle anlarda tavernanın gerçekten bir ev gibi hissettirdiğini düşünürdüm. Duvarları eskiydi, pencereleri tam kapanmıyordu ve yağmur yağdığında çatının bazı yerlerinden su damlıyordu. Ama yine de burada kendimize ait bir hayat kurmuştuk. Dört kişilik, biraz gürültülü, biraz dağınık bir hayat.
Bazen bunun yeterli olduğunu düşünüyordum.
Kahvaltımızı bitirdiğimizde Mao, masadaki tabakları toplamaya başladı. Nori ona yardım etmek için ayağa kalktı ancak Darcy hemen araya girdi.
“Bırak, Mao halleder.”
Nori kaşlarını çattı. “Neden?”
“Çünkü kendisi evimizin en çalışkan üyesi.”
“Sen de yardım edebilirsin.”
Darcy sandalyesine yaslandı. “Ben zihinsel olarak yardımcı oluyorum.”
“Zihnini de alıp dışarı çıkabilirsin.”
“Ne kadar kaba.”
Mao tabakları alıp mutfağa götürürken Nori de peşinden gitti. İkisi bulaşıkları yıkamak için hazırlanmaya başladı. Ben masadaki kırıntıları toplarken Darcy karşıma oturdu.
“Bugün kasabaya gitmemiz gerekiyor.”
“Biliyorum.”
“Unumuz bitmiş.”
“Onu da biliyorum.”
“Çivimiz de kalmamış.”
“Darcy, alışveriş listesini dün birlikte hazırladık.”
“Ben yalnızca hatırlatıyorum.”
Başımı kaldırıp ona baktım. “Peki. Başka bir şey var mı?”
Darcy bir an düşündü. Sonra yüzünde ciddi bir ifadeyle konuştu.
“Yeni bir tarak almam gerekiyor.”
Gözlerimi kapattım.
“Hayır.”
“Daha ne diyeceğimi bile duymadın.”
“Duydum.”
“Saçlarım için önemli.”
“Saçların için değil, senin için önemli.”
“İkisi aynı şey.”
Ona cevap vermedim. Çünkü Darcy'yle tartışmanın, bir duvara bir şeyler anlatmaktan pek farkı yoktu.
Hazırlıklarımızı tamamladıktan sonra dışarı çıktık. Hava serindi. Tavernanın önündeki eski tabelayı rüzgâr hafifçe sallıyordu. Üzerindeki yazı yıllar önce silinmişti. Bir zamanlar buranın oldukça kalabalık bir yer olduğunu düşünmek hoşuma gidiyordu. Şimdi ise yalnızca biz vardık.
Darcy kapıyı kilitlemeye çalışırken anahtarı birkaç kez çevirdi.
“Bu kapı bir gün elimizde kalacak,” dedi.
“Senin yüzünden,” diye karşılık verdi Nori.
“Benim kapıyla ne ilgim var?”
“Geçen hafta tekmeledin.”
“Kapı açılmıyordu.”
“Çünkü kilidi ters çevirmiştin.”
Darcy bir süre düşündü. “Bu ayrıntıyı hatırlamıyorum.”
Mao gülümseyerek kapının kapanmasına yardım etti. Ardından hep birlikte yola koyulduk.
Kasabaya giden yol, tavernanın bulunduğu ormanlık bölgeden geçiyordu. Yolun iki yanında uzun ağaçlar yükseliyor, dalların arasından süzülen ışık taşlı zemine düşüyordu. Burayı seviyordum. Kasabanın kalabalığından uzakta, insanların bakışlarından ve fısıltılarından uzak bir yerdi.
Darcy ise yol boyunca konuşmaya devam ediyordu.
“Bugün peynir de alalım.”
“Listede yok,” dedim.
“Listeye ekleyebiliriz.”
“Paramız yeterse.”
“Peki, bal?”
“Hayır.”
“Biraz et?”
“Darcy.”
“Tamam, tamam. İnsan bir şey isteyemiyor.”
Nori arkamızdan seslendi. “Önce şu ayakkabılarını değiştir. Geçen gün tabanı çıktı.”
Darcy ayağını kaldırıp ayakkabısına baktı. “Bunun neresi kötü?”
“Altı delik.”
“Daha iyi hava alıyor.”
Mao bu kez gülerek başını eğdi.
Kasabanın ilk evleri görünmeye başladığında yolumuzun üzerindeki küçük köprüden geçtik. Aşağıda akan su, sabah ışığında parlıyordu. Köprünün başında yaşlı bir adam oturmuş, elindeki sepeti düzenliyordu. Bizi görünce başını kaldırdı.
Önce bana, sonra Nori ve Mao'ya baktı. En son Darcy'nin üzerinde durdu gözleri.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Ardından yüzünü buruşturdu.
“Yine sen.”
Darcy durdu. “Beni özlediğinizi bilmiyordum.”
Adam sepetini yanına çekti. “Sizin gibilerin bu taraflarda ne işi var?”
“Yürümek için oldukça güzel bir yol. Tavsiye ederim.”
Adamın bakışları Darcy'nin saçlarına kaydı. Kızıl saçları güneşin altında daha da belirgin görünüyordu.
“Efsuncu.”
Darcy'nin yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
“Günaydın size de.”
“Buralarda kötü şeyler oluyor. Senin gibiler yüzünden.”
Nori kaşlarını çattı. “Ne gibi kötü şeyler?”
Adam ona cevap vermedi.
“Kasabadan uzak durun,” dedi. “Özellikle de sen, kızıl saçlı.”
Darcy bir an sustu. Sonra başını hafifçe eğdi.
“Öneriniz için teşekkür ederim. Bir dahaki sefere saçlarımı da yanımda getirmem.”
Adamın yüzü gerildi. Ben Darcy'nin koluna dokundum.
“Gidelim.”
Bu kez itiraz etmedi. Yürümeye devam ettik.
Kasabaya yaklaştıkça kalabalık arttı. Pazar meydanında tezgâhlar kurulmuş, satıcılar mallarını sergilemeye başlamıştı. Meydanın ortasındaki çeşmenin çevresinde çocuklar koşuyor, birkaç kadın alışveriş torbalarıyla dükkânlara girip çıkıyordu.
Buraya her gelişimizde aynı şeyi fark ederdim. İnsanlar bizi tanıyordu ama bizimle konuşmayı pek istemiyorlardı. Özellikle Darcy'yle.
Onun kızıl saçları, kasabada hakkında anlatılan hikâyelerin en kolay hatırlanan kısmıydı. Kimileri onun ormanda yaşayan bir cadının oğlu olduğunu söylüyordu. Kimileri geceleri eski büyüler yaptığını, kimileri ise insanlara görünmeden lanetler gönderdiğini iddia ediyordu.
Bütün bunların gerçek olmadığını biliyordum.
Darcy de biliyordu.
En azından bildiğini umuyordum.
İnsanların ona neden böyle davrandığını hiçbir zaman anlayamamıştım. Bir insanın saçlarının rengi, onun kim olduğunu nasıl belirleyebilirdi?
Darcy ise bütün bu söylentileri çoğu zaman şakaya vururdu. Biri ona cadı dediğinde kurbağaya çevirmekle tehdit eder, efsuncu dediğinde de büyü öğrenmek isteyenlerin sıraya girmesini söylerdi.
Ama bazen, herkesin duymadığı anlarda, yüzündeki gülümsemenin kaybolduğunu görürdüm.
O gün de böyle bir an yaşandı.
Un satan dükkâna doğru yürürken iki adamın konuşmasını duydum.
“İşte yine geldi.”
“Hangisi?”
“Şu kızıl olan.”
“Onu burada istemiyorum.”
Darcy başını çevirdi.
“Bir sorun mu var?”
Adamlar birbirlerine baktı. İçlerinden biri öne çıktı.
“Seninle konuşan olmadı.”
“Öyleyse kendi kendime konuştuğumu düşünün.”
“Buralarda dolaşma.”
Darcy ellerini iki yana açtı. “Herkes bugün bana yol tarif ediyor. Kasabada kaybolmuş gibi mi görünüyorum?”
Adamın yüzü kızardı.
“Senin gibi efsuncuların burada işi yok.”
Darcy'nin gülümsemesi biraz daha genişledi.
“Peki, sizce hangi mesleği seçmeliyim?”
“Yeter artık,” dedim.
Darcy bana baktı. “Sera, yalnızca fikir alıyorum.”
“Alışverişimizi yapıyoruz ve gidiyoruz.”
Adam hâlâ ona bakıyordu. “Bir gün yaptıklarının hesabını vereceksin.”
Darcy'nin yüzündeki ifade değişti. “Ne yaptım?”
Adam cevap vermedi.
“İşte sorun da bu,” dedi Darcy. “Kimse ne yaptığımı bilmiyor ama herkes benden hesap sormaya hazır.”
Bir süre sessizlik oldu.
Sonra adam geri çekildi. Biz de yürümeye devam ettik.
Un dükkânına girdiğimizde içerisi kalabalıktı. Tezgâhın arkasında duran yaşlı kadın bizi görünce gülümsedi.
“Hoş geldiniz çocuklar.”
“Hoş bulduk,” dedim.
Kadın un çuvallarından birini gösterdi. “Her zamankinden mi?”
“Evet. Bir de biraz kuru bakliyat alacağız.”
Kadın siparişimizi hazırlamaya başladı. Mao paraları saymak için kesesini çıkardı. Nori ise dükkânın kenarındaki küçük rafları inceliyordu.
Darcy'nin sessizleştiğini fark ettim.
Normalde bir dükkâna girdiğinde mutlaka bir şeylere dokunur, satıcıyla konuşur veya gereksiz bir soru sorardı. Şimdi ise kapının yanındaki eski ilanlara bakıyordu.
Yanına yaklaştım.
“Ne oldu?”
“Hiç.”
“Darcy.”
Bir ilanı işaret etti. Üzerinde kasabanın muhafızlarına ait bir duyuru vardı. Kâğıdın kenarları yıpranmıştı.
“Bu yeni asılmış.”
İlana baktım. Kasabanın kuzeyindeki depolardan birinde yaşanan bir olayla ilgili bilgi isteniyordu. Depoda bazı eşyaların kaybolduğu yazıyordu. Bunun dışında fazla ayrıntı yoktu.
“Bizi ilgilendirmez,” dedim.
“Zaten ilgilendiğimi söylemedim.”
Tam o sırada dükkânın kapısı açıldı.
İçeri giren adamın üzerinde muhafızlara ait koyu renkli bir giysi vardı. Önce dükkân sahibine selam verdi. Ardından bakışları Darcy'nin üzerinde durdu.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Sen.”
Darcy başını çevirdi.
“Ben.”
Adam birkaç adım yaklaştı.
“Seninle konuşmam gerekiyor.”