Bölüm 2 Dört kişilik bir dünya

Gözlerimi açtığımda tavernanın üst katından gelen gürültüyle karşılaştım. Önce bunun rüyamın bir parçası olduğunu düşündüm. Yorganı başıma kadar çektim ve birkaç dakika daha uyumaya çalıştım. Ancak yukarıdan gelen ikinci gürültü, bunun bir rüya olmadığını anlamama yetti.
“MAO! ONU YAKALA!”
Bu Nori'nin sesiydi.
Ardından hızlı ayak sesleri, bir şeylerin devrilmesi ve Darcy'nin kahkahası duyuldu. Yastığımı yüzüme bastırdım. İnsan her sabah aynı şeyleri yaşayınca bir süre sonra alışıyor sanıyordum ama hayır. Bu üçüyle yaşamak hiçbir şeye alışmama izin vermiyordu.
Yatağımdan isteksizce kalktım. Siyah saçlarım yüzüme dökülmüştü. Parmaklarımla saçlarımı geriye itip yatağımın kenarında duran hırkamı üzerime geçirdim. Odamın kapısını açtığımda merdivenlerin oradan bir ses daha yükseldi.
“BANA GERİ VER!”
“AMA BEN DAHA AÇIM!”
Mao'nun sesi tavernanın içinde yankılanırken gözlerimi kapattım. Derin bir nefes alıp merdivenlerden aşağı indim. Ana salona vardığımda gördüğüm manzara, tahmin ettiğimden de kötüydü. Nori, elinde tahta bir kaşıkla Mao'nun peşinden koşuyordu. Mao ise bir elinde ekmek, diğerinde küçük bir tabakla masaların arasından geçmeye çalışıyordu. Darcy, merdivenlerin başındaki sandalyeye oturmuş, olanları büyük bir keyifle izliyordu.
“Günaydın,” dedim.
Darcy başını kaldırıp bana baktı. “Günaydın, Sera. Güzel uyudun mu?”
“Senin sesinle uyandığım için harika.”
“Ne demek, her zaman hizmetinizdeyim.”
Nori, Mao'yu yakalamaya çalışırken bana döndü. “Sera! Ona bir şey söyle!”
Mao hemen araya girdi. “Bence önce sakinleşmeliyiz.”
Nori elindeki kaşığı kaldırdı. “Ben gayet sakinim.”
Mao bir adım geriye çekildi. “Tabii, kesinlikle.”
“Ne yaptın bu sefer?” diye sordum.
“Hiçbir şey.”
Nori öfkeyle ona döndü. “Ekmeğimi aldı!”
Mao elindeki ekmeğe baktı. “Ama çok güzel görünüyordu.”
“Benim kahvaltımdı o!”
“Artık benim kahvaltım.”
Darcy kahkaha attı. “Bence Mao haklı. Ekmeğin kaderi değişmiş.”
Nori bu kez Darcy'ye döndü. “Sen de dün peynirimi yedin!”
Darcy'nin gülümsemesi bir anda kayboldu. “Konuyu değiştirmeyelim.”
İstemeden güldüm. Bu tavernada bir sabahın sessiz geçmesi neredeyse imkânsızdı. Bazen buranın eski sahiplerinin de bizim kadar gürültücü olup olmadığını merak ediyordum. Belki de değillerdi. Belki de bu binanın duvarları uzun zamandır ilk kez bu kadar çok ses duyuyordu.
“Peki, Mao,” dedim. “Ekmeği geri ver.”
Mao tabağı bana doğru uzattı.
“Biraz geç kaldın.”
Tabağa baktım. İçinde yalnızca birkaç kırıntı vardı.
Nori'nin yüzü düştü. “Hepsini mi yedin?”
Mao başını hafifçe eğdi. “Çok lezzetliydi.”
Nori elindeki kaşığı yeniden kaldırınca Mao hiç düşünmeden Darcy'nin arkasına geçti.
“Beni koru.”
Darcy başını iki yana salladı. “Kendi başının çaresine bak.”
Tavernamız, yıllar önce yolcuların konakladığı eski bir binaydı. Alt katında geniş bir salon, birkaç masa, küçük bir mutfak ve arka tarafta yiyeceklerin saklandığı bir depo bulunuyordu. Üst katta ise birbirinden çok da farklı olmayan dört küçük oda vardı. Çatısı bazı yerlerden akıyor, pencerelerinden soğuk hava giriyor ve merdivenleri her adımda gıcırdıyordu. Yine de burası bizim evimizdi.
Buraya ilk geldiğimizde tavernanın içi toz ve örümcek ağlarıyla doluydu. Kırık sandalyeleri bir kenara yığmış, kullanılabilecek eşyaları ayırmıştık. İlk günlerde nerede uyuyacağımızı bile bilmiyorduk. Sonra yavaş yavaş odaları temizlemiş, çatıyı onarmaya çalışmış ve kendimize küçük bir düzen kurmuştuk.
Darcy, Nori'nin ağabeyiydi. On dokuz yaşındaydı ve çoğu zaman kendisini hepimizin sorumlusuymuş gibi görürdü. Aslında bunu söylemesine gerek yoktu. Bazen hepimizden daha olgun davranır, bazen de on dört yaşındaki Nori'den bile daha çocukça hareket ederdi. Nori ise evin en küçük üyesiydi. On dört yaşında olmasına rağmen kimsenin ona küçükmüş gibi davranmasına izin vermezdi. Mao on beş yaşındaydı. Onun en belirgin özelliği, başını belaya sokmak için özel bir çaba harcamadan bunu başarabilmesiydi.
Ben ise on altı yaşındaydım. Onlarla geçirdiğim zaman boyunca bu tavernanın her köşesini ezberlemiştim. Hangi merdivenin gıcırdadığını, hangi pencerenin rüzgârda açıldığını, hangi masanın üzerine fazla ağırlık konulduğunda sallandığını biliyordum.
Burası mükemmel değildi ama başka bir yere gitmek için de bir nedenimiz yoktu.
Kahvaltı için masaya oturduğumuzda Nori hâlâ Mao'ya kızgındı. Önündeki ekmeği küçük parçalara ayırırken arada bir ona bakıyor, Mao ise hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu. Darcy tabağındaki peyniri keserken bana döndü.
“Bugün çatıyı tamir etmemiz gerekiyor.”
“Biliyorum.”
“Dün de tamir edecektik.”
“Dün sen bütün günü sandalyeyle uğraşarak geçirdin.”
Darcy kaşlarını kaldırdı. “O sandalyenin bana ihtiyacı vardı.”
“Sandalyenin senden istediği tek şey üzerine oturmamandı.”
Mao kahkahasını tutamadı. Nori de gülmeye başlayınca Darcy ikimize birden baktı.
“Çok komiksiniz.”
“Teşekkür ederiz,” dedim.
Darcy başını iki yana salladı ve kahvaltısına devam etti.
Bir süre sonra Nori tabağındaki ekmeğin yarısını Mao'ya uzattı. Mao şaşkınlıkla ona baktı.
“Bu benim mi?”
“Evet.”
“Niye?”
“Çünkü kendi ekmeğini yedin. Bir daha benimkini çalma diye veriyorum.”
Mao ekmeği aldı. “Teşekkür ederim.”
“Bir şey değil.”
Darcy'nin yüzünde yine o tanıdık gülümseme belirdi. Bana doğru eğilip alçak sesle, “Bence burada bir şeyler oluyor,” dedi.
Dirseğimle ona hafifçe vurdum. “Yemeğini ye.”
“Ben bir şey söylemedim ki.”
“Darcy.”
“Tamam, sustum.”
Mao'nun Nori'ye karşı farklı davrandığını fark etmemek mümkün değildi. Nori bir şey istediğinde hemen yardımına koşuyor, onunla konuşurken sesini biraz daha dikkatli kullanıyor ve nedense Nori'nin yanında diğer zamanlardan daha fazla sakarlık yapıyordu. Bunu yalnızca ben değil, Darcy de fark etmişti. Hatta Darcy'nin bunu bir sır olarak saklamaya hiç niyeti yoktu.
Kahvaltımızı bitirdikten sonra tabakları toplamaya başladık. Nori mutfağa geçtiğinde Mao da hemen ayağa kalktı.
“Ben yardım edeyim.”
Nori arkasını döndü. “Sen mi?”
“Evet, ne var?”
“Geçen sefer üç bardak kırdın.”
“Bu sefer kırmayacağım.”
“Geçen sefer de aynısını söyledin.”
Mao cevap vermeden masadaki tabakları aldı. Nori gözlerini devirdi ama itiraz etmedi. Darcy ise ikisinin arkasından bakarak hafifçe güldü.
“Ne?” diye sordum.
“Hiç.”
“Bir şey söyleyeceksen söyle.”
Darcy omuz silkti. “Mao'nun bugün çok yardımsever olduğunu düşünüyorum.”
“Belki de gerçekten yardım etmek istiyordur.”
Darcy bana baktı. “Sen de mi?”
“Ne?”
“Hiç.”
Onu orada bırakıp mutfağa geçtim. Nori tabakları yıkarken Mao onları kuruluyordu. Aslında fena bir iş çıkarmıyorlardı. Yalnızca Mao'nun ara sıra Nori'ye bakıp elindeki tabağı unutması dışında.
“Şu tabağı verir misin?” dedi Nori.
Mao elindeki tabağı uzatmak yerine bir süre ona baktı.
“Mao?”
“Efendim?”
“Tabak.”
“Ha, evet.”
Nori tabağı aldı. “İyi misin sen?”
“İyiyim.”
“Bugün çok tuhafsın.”
Mao başını önüne eğdi. “Öyle mi?”
“Evet.”
Ben gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Darcy kapının yanında durmuş, bütün konuşmayı dinliyordu. Göz göze geldiğimizde parmağını dudaklarına götürerek sessiz olmamı işaret etti.
İkimiz de bu konuyu daha sonra konuşacaktık.
Öğleye doğru tavernanın arka tarafındaki depoya indim. Çatıyı tamir etmek için birkaç tahta parçasına ihtiyacımız vardı. Darcy de benimle gelmişti. Depo, binanın diğer bölümlerine göre çok daha karanlıktı. Küçük penceresinden giren ışık, eski rafların üzerinde birikmiş tozları aydınlatıyordu.
“Şunlara bir bakalım,” dedim.
Darcy rafın üzerindeki kutulardan birini indirdi. İçinde birkaç eski şişe, kırık bir tabak ve ne olduğunu anlayamadığım metal parçalar vardı.
“Bunlar ne işe yarıyor?”
“Bilmiyorum.”
“Belki bir gün lazım olur.”
“Darcy, geçen ay da aynı şeyi söyledin. O şişeler hâlâ burada.”
“Bir gün kullanacağız.”
“Ne zaman?”
“Gerektiğinde.”
Gözlerimi devirdim ve başka bir rafa yöneldim. Bir süre aradıktan sonra işimize yarayabilecek birkaç tahta parçası buldum. Onları alıp kapıya yöneldiğim sırada yukarıdan bir ses geldi.
“BİRİNİZ BANA YARDIM EDEBİLİR Mİ?”
Nori'nin sesiydi.
Darcy elindeki kutuyu yerine bıraktı. “Yine ne oldu?”
“Gidip bakalım.”
Yukarı çıktığımızda Nori'yi mutfakta bulduk. Önündeki masada un dolu bir kap, biraz su ve şekli pek de düzgün olmayan bir hamur vardı. Saçlarının ön tarafına un bulaşmıştı.
“Ne yapıyorsun?” diye sordum.
“Ekmek yapıyorum.”
Darcy hamura baktı. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra, “Buna ekmek mi diyorsun?” diye sordu.
Nori ona ters ters baktı. “Evet.”
“Ben daha çok taşlara benzettim.”
“Darcy!”
“Tamam, sustum.”
Mao mutfağın diğer ucunda duruyordu. Elindeki bezle Nori'nin saçındaki unu temizlemeye çalışıyordu.
“Dur, hareket etme,” dedi.
Nori başını çevirdi. “Ne yapıyorsun?”
“Saçına un bulaşmış.”
“Biliyorum.”
“Temizleyeyim.”
Nori bezi elinden aldı. “Ben kendim yapabilirim.”
Mao başını sallayıp geri çekildi. Darcy'nin yüzündeki gülümseme yeniden ortaya çıkmıştı. Bu kez ona bakıp susmasını işaret ettim ama pek işe yaramadı.
“Bugün çok yardımseveriz,” dedi.
Mao ona döndü. “Ne demek istiyorsun?”
“Hiçbir şey.”
“Darcy.”
“Hamura yardım et, Mao. Yoksa ekmekler taş olacak.”
Nori gülmeye başladı. Mao ise elindeki bezi masaya bırakıp hamurun başına geçti.
“Ben yaparım.”
“Sen mi?” dedi Nori.
“Evet.”
“Peki. Ama bozarsan sen yiyeceksin.”
Mao hamura baktı. “Anlaştık.”
Öğleden sonra dışarı çıktığımızda hava oldukça güzeldi. Tavernanın önündeki eski tabela rüzgârla hafifçe sallanıyordu. Üzerindeki yazıların çoğu silinmişti ama yine de onu değiştirmeye kıyamamıştık. Kapının önündeki basamaklara oturup ayakkabılarımı düzelttim. Darcy ise kırık bir sandalyeyi tamir etmeye çalışıyordu.
“Onu atmamız gerekiyor,” dedim.
“Hayır.”
“Bir ayağı yok.”
“Yapabilirim.”
“Geçen sefer de yapabileceğini söylemiştin.”
Darcy elindeki tahtayı kaldırdı. “Bu sefer farklı.”
“Nasıl farklı?”
“Bu sefer daha dikkatliyim.”
Ona cevap vermeden yanına oturdum ve çivileri uzattım. Bir süre sandalyeyle uğraştık. Darcy tahtayı tutarken ben çivileri yerine yerleştirmeye çalışıyordum. Sonunda ayağı yerine oturmuş gibi göründü.
“Oldu galiba,” dedim.
Darcy memnuniyetle başını salladı. “Gördün mü? Bana güvenmeliydin.”
Sandalyeyi yere bıraktı ve üzerine oturmak için eğildi.
“Dur,” dedim.
Ama çok geçti.
Sandalyeden büyük bir çatırdama sesi geldi. Darcy bir anda kendini yerde buldu. Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık. Sonra Nori'nin kahkahası duyuldu. Mao da gülmeye başladı.
Darcy yerde oturmuş, kırılan tahtaya bakıyordu.
“Bence bu sandalye beni sevmiyor.”
Gülmemek için kendimi zor tuttum. “Bence sen sandalyeleri rahat bırakmalısın.”
Nori yanımıza geldi. “Bir daha otur!”
Darcy ona baktı. “Bunu neden yapayım?”
“Çünkü çok komikti.”
“Seninle sonra konuşacağız.”
Nori gülerek Mao'nun arkasına geçti. Mao da Darcy'ye bakıp hafifçe gülümsedi.
“Bence ona kızma.”
Darcy ayağa kalktı. “Ben sana bir şey mi dedim?”
“Hayır.”
“O zaman neden araya giriyorsun?”
Mao omuz silkti. “Öyle.”
Darcy bir süre ona baktı. Sonra yüzünde anlamlı bir gülümseme belirdi.
“Anladım.”
Mao'nun yüzündeki ifade değişti. “Ne anladın?”
“Hiç.”
“Darcy.”
“Gerçekten hiçbir şey.”
Darcy'nin yanına gidip koluna vurdum. “Yeter artık.”
“Ben sadece konuşuyorum.”
“Senin konuşman yeterince sorun.”
Nori ne olduğunu anlamaya çalışarak bize baktı. Mao ise sepeti alıp onun yanına gitti.
Akşam yaklaşırken hepimiz mutfakta toplandık. Nori'nin yaptığı hamur sonunda ekmeğe dönüşmüştü. Mao fırının başında beklemiş, bu kez hiçbir şeyi yakmamayı başarmıştı. Darcy ise bütün gün çalışmış gibi davranarak masaya oturmuştu.
“Yarın kasabaya inmemiz gerekiyor,” dedi.
“Ne almamız lazım?” diye sordum.
“Un, biraz sebze ve belki birkaç parça kumaş. Ayrıca çatı için çivi de almalıyız.”
Nori hemen başını kaldırdı. “Ben de gelebilir miyim?”
Darcy ona baktı. “Sabah erkenden kalkabilirsen.”
“Ben zaten erken kalkıyorum!”
Mao hafifçe güldü.
Nori ona döndü. “Ne gülüyorsun?”
“Hiçbir şey.”
“Sen de mi bana inanmıyorsun?”
“Hayır, inanıyorum.”
Darcy araya girdi. “Mao da bizimle gelebilir. Belki kasabada ekmek çalmaz.”
Mao elindeki parçayı masaya bıraktı. “Bir kere oldu.”
“Bugün oldu.”
“Unut artık.”
Nori gülerek ekmeğinden bir parça kopardı. Sonra önündeki tabağı Mao'ya doğru itti.
“Al, bu senin.”
Mao şaşırdı. “Yine mi?”
“Evet. Bugün fırının başında bekledin. Hak ettin.”
Mao ekmeği aldı. “Teşekkür ederim.”
Darcy başını eğip bana doğru fısıldadı. “Bence yarın kasabaya gitmeden önce bir düğün hazırlığı yapmalıyız.”
Ayağıma hafifçe bastım.
“Ah!” diye ses çıkardı.
Nori bize döndü. “Ne oldu?”
“Hiç,” dedim hemen. “Darcy ayağını masaya çarptı.”
Darcy bana baktı ama bir şey söylemedi. Bir süre sonra hepimiz gülmeye başladık.
Gece ilerledikçe tavernanın içindeki sesler azaldı. Darcy kapının yanındaki lambayı yaktı, Nori tabakları topladı ve Mao ona yardım etmek için mutfağa geçti. Ben de masanın üzerindeki eski haritayı açtım. Haritanın kenarları yıpranmış, bazı yerlerinin yazıları silinmişti. Yine de zaman zaman onu incelerdim. Belki bir gün bu tavernadan ayrılmak istersek nereye gidebileceğimizi düşünürdüm.
Ama o gece gitmek istediğim bir yer yoktu.
Başımı kaldırıp etrafıma baktım. Darcy bir sandalyeye oturmuş, Nori'nin anlattığı bir şeye gülüyordu. Mao ise mutfaktan getirdiği son ekmek parçasını Nori'nin tabağına bırakmıştı. Nori teşekkür ederken Mao'nun yüzünde beliren küçük gülümsemeyi gördüm.
Bazen hayatın bize sunduğu şeylerin ne kadar az olduğunu düşünürdüm. Ne ailelerimiz vardı ne de bizi bekleyen başka bir ev. Geleceğimiz hakkında hiçbir şey bilmiyorduk. Yarın ne yiyeceğimizi bile bazen son ana kadar kestiremiyorduk.
Ama yine de birlikteydik.
Bu eski taverna, bizim için yalnızca dört duvardan ibaret değildi. Burada birbirimize kızıyor, gülüyor, tartışıyor ve yeniden barışıyorduk. Birimiz hata yaptığında diğerleri yardım ediyor, birimiz üşüdüğünde diğerleri battaniyeyi paylaşıyordu.
Belki de aile dediğimiz şey tam olarak buydu.
“Ne düşünüyorsun?” diye sordu Darcy.
Haritayı kapattım. “Hiç.”
“Yine mi uzaklara daldın?”
“Biraz.”
Darcy başını salladı. Sonra ayağa kalkıp lambanın ışığını biraz kıstı.
“Hadi, yarın erken kalkacağız.”
Nori hemen itiraz etti. “Daha gece bitmedi!”
“Senin için bitti.”
“Darcy!”
Mao gülerek ayağa kalktı. “Ben yatmaya gidiyorum.”
Nori ona döndü. “Sen de mi?”
“Yarın kasabaya gideceğiz ya.”
Nori bir an durdu, sonra başını salladı. “İyi geceler o zaman.”
Mao merdivenlere yönelmeden önce ona gülümsedi. “İyi geceler, Nori.”
Darcy'nin yüzündeki ifadeyi görünce gözlerimi devirdim. Ona bir şey söylemesine fırsat vermeden merdivenlere yöneldim.
O gece odamın kapısını kapatıp yatağıma uzandım. Tavernanın içinden gelen son sesler de yavaş yavaş kesildi. Dışarıda rüzgâr eski tabelayı sallıyor, tahta pencereler hafifçe gıcırdıyordu.
Gözlerimi kapatmadan önce bir kez daha düşündüm. Belki de hayatımız hep böyle devam edecekti. Küçük tartışmalar, yanmış ekmekler, kırılan sandalyeler ve birbirimize söylediğimiz saçma sözlerle…
O an için bundan daha fazlasına ihtiyacım yoktu.
Çünkü ben Sera'ydım.