Bölüm 37

Bölümler 55Şu an: Bölüm 37

Zamanın İçinden Biz
O kadar çok şey yaşadık ki beraber...
Bazen aynı yastığa baş koyduk.
Bazen birlikte kahvaltı yaptık.
Kâh kahkahalarla güldük, kâh oturup dertlerimizi paylaştık.
Bazen hiçbir şey söylemeden sadece birbirimize baktık.
Ama her seferinde yan yana olmanın verdiği o huzuru hissettik.
Zaman ise öyle hızlı ilerliyordu ki...
Ne yaşadığımızı, nasıl bu kadar güzel anı biriktirdiğimizi anlamaya fırsat bile bulamıyorduk.
Bir bakıyorduk sabah olmuş.
Bir bakıyorduk akşam.
Bir bakıyorduk yine veda vakti gelmiş.
Ama her geçen gün, hikâyemize yeni bir anı ekliyordu.
Ve ben dönüp geriye baktığımda şunu fark ediyordum:
Hayatımda ilk defa sadece güzel günleri değil, zor günleri de biriyle paylaşmanın ne demek olduğunu öğreniyordum.
Birlikte gülmek güzeldi.
Ama birlikte dertleşmek, birbirinin yükünü biraz olsun hafifletmek daha da güzeldi.
Bunca şeyin arasında hâlâ birbirimize bakıp gülümseyebiliyorsak...
Belki de gerçekten güzel bir şey yaşıyorduk.
Allah nazarlardan saklasın.
Maşallah, sübhanallah...
Bazı güzellikler anlatılmaz.
Sadece şükredilir.
Ben de bugün, hayatımda böyle birinin olduğu için şükrediyorum.
Birbirimize İyi Gelmek
Her ne olursa olsun, birbirimizi anlamayı başarıyorduk.
Bazen tek bir bakış yetiyordu.
Bazen uzun uzun konuşmamıza gerek kalmıyordu.
Çünkü birbirimizin sessizliğini bile öğrenmiştik.
Birbirimize iyi geliyorduk.
Belki de bizi birbirimizden farklı kılan şey buydu.
Çünkü bazı insanlar hayatınıza girer, sizi tanır ama sizi gerçekten anlayamaz.
Bazıları ise sizi birkaç cümleden, bir bakıştan, hatta sessizliğinizden bile anlayabilir.
Derler ya:
"Birini bulmakla, biri tarafından anlaşılmak arasında büyük bir fark vardır."
İşte biz tam olarak o farkın içindeydik.
Sadece birbirimizi bulmamıştık.
Birbirimizi anlamıştık.
Yaralarımızı, korkularımızı, suskunluklarımızı...
Güçlü görünmeye çalışırken içimizde neler yaşadığımızı...
Belki de bu yüzden yan yana geldiğimizde dünya biraz daha kolay geliyordu.
Çünkü insan bazen kendisini tamamlayan birini değil...
Kendisini olduğu hâliyle anlayan birini arıyor.
Ve ben sende bunu bulduğumu hissediyordum.
Varoluşumuz, karşılaşmamız ve birbirimize iyi gelişimiz...
Sanki hayatın bize sunduğu sessiz bir cevaptı.
Belki de "biz" olmak tam olarak buydu:
Birbirini değiştirmeye çalışmadan, birbirini anlayarak yan yana kalabilmek.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

7okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

Kategoriler ve Temalar

Kitap Kategorileri 36

Kitap Temaları 139