Bölüm 26

Yarenler Parkı
Bir süre sonra bulunduğumuz yer içimize sinmemeye başladı.
İkimiz de aynı şeyi hissediyorduk.
Ben,
"Bildiğim güzel bir yer var... Yarenler Parkı." dedim.
Hiç düşünmeden,
"Tamam." dedi.
Birbirimize olan güvenimiz tamdı.
Nereye gidersek gidelim, önemli olan yan yana olmamızdı.
Hemen kalktık ve Yarenler Parkı'na doğru yola çıktık.
Vardığımızda tam hayal ettiğim gibiydi.
Sessiz...
Sakin...
Huzur dolu...
Etrafta neredeyse kimse yoktu.
Sanki bütün şehir susmuştu da sadece biz konuşuyorduk.
Yan yana oturduk.
Bir süre hiçbir şey söylemedik.
Bazen en güzel sohbet, sessizliktir.
Sadece birbirimizin gözlerinin içine baktık.
Zaman durmuş gibiydi.
O an ne telefon vardı ne de başka bir düşünce...
Sadece ikimiz vardık.
İkimizin de aklı birbirindeydi.
Tam bana yaklaşacak, bana sarılacak gibi oldu.
Derken...
Bir anda arkamızdan güçlü bir ışık vurdu.
Bir anlığına ne olduğunu anlayamadık.
Sanki bir filmin tam en romantik sahnesindeydik de yönetmen "Kes!" demişti.
Organize etsek ancak bu kadar denk gelirdi.
Birbirimize bakıp gülmeye başladık.
Tam o sırada zabıtalar yanımıza geldi.
İlk sordukları soru ise...
"Siz içtiniz mi?" oldu.
O an şaşkınlıktan ne diyeceğimizi bilemedik.
Sonra istemsizce güldük.
Kalkmamız bir oldu.
Yerimizi değiştirdik.
Bu kez daha sakin, daha gözlerden uzak bir yer aramaya başladık.
Kendi kendime gülerek,
"Biz hiçbir şey yapmadık ama sanki suçüstü yakalanmış gibiyiz." diye düşündüm.
Belki de aşk insanı biraz şaşkınlaştırıyor.
Heyecandan ne yapacağını bilemiyorsun.
Normalde rahatça söyleyeceğin cümleleri bile unutuyorsun.
Ama bütün bu tatlı telaşın içinde bir şeyi çok net hissettim.
O gün, sevgimizin ne kadar gerçek olduğunu bir kez daha anladım.
Çünkü yaşadığımız aksiliklere rağmen moralimiz bozulmadı.
Birlikte gülmeye devam ettik.
Ve gün yavaş yavaş sona erdi.
Eve dönerken son kez dönüp parka baktım.
İçimden sessizce,
"Hoşça kal, Yarenler Parkı..." dedim.
Çünkü bazı yerler sadece bir park değildir.
İnsan, en güzel anılarını bıraktığı yerleri ömrü boyunca unutmaz.