35. bölüm · Umutsuz Aşk
Bölüm 35
Huzurun Tarifi
Sayım bitmişti.
Ama bizim için gün henüz bitmemişti.
İkimiz de sanki hiç çalışmamış, hiç yorulmamış gibiydik.
Yorgunluğun yerini huzur almıştı.
Güzel, sakin bir yere arabayı park ettik.
Bir süre hiçbir şey konuşmadık.
Sadece sessizliği dinledik.
Sonra arabada biraz uyumaya karar verdik.
Belki kulağa sıradan geliyor.
Ama benim için o anlar, dünyanın en huzurlu anlarıydı.
Ne bir telaş vardı...
Ne de yetişmemiz gereken bir yer.
Sadece ikimiz ve kocaman bir sessizlik...
İnsan bazen en büyük huzuru, sevdiği kişinin yanında hiçbir şey yapmadan da bulabiliyormuş.
Bir süre sonra evlerimize döndük.
Kalan uykumuzu tamamladık.
Derken saat altı oldu.
Yine hazırlandım.
Hasretimize daha fazla dayanamadık.
Tekrar buluştuk.
Bu kez bir gölün kıyısına gittik.
Hava çok güzeldi.
Ben de farklı bir şey yapmak istemiştim.
Yanımda boyama getirmiştim.
Birlikte oturduk.
Boyamızı özenle renklendirmeye başladık.
Renkler sayfaya yayılırken, sohbetimiz de hiç bitmedi.
Yaklaşık iki saat sonra eserimizi tamamladık.
İkimiz de çocuklar gibi mutlu olmuştuk.
Sonra bol bol fotoğraf çektik.
Birlikte güldük.
O güzel günü, hatıralarımıza bir yenisini daha ekleyerek ölümsüzleştirdik.
Ama yine akşam olmuştu.
Ve yine en zor an gelmişti.
Vedalaşma vakti...
Birbirimize son kez sarıldık.
Alnımızı birbirimize yasladık.
Birbirimizin kokusunu içimize çektik.
Küçük bir öpücükle vedalaştık.
Sonra herkes kendi evine doğru yola çıktı.
O gece yatağıma uzandığımda yüzümde huzurlu bir gülümseme vardı.
Çünkü mutluluk bazen gösterişli planlarda değil...
Sevdiğin insanla paylaştığın en sade, en samimi anların içinde saklıdır.
Ve o gün, kalbimde daima tebessümle hatırlayacağım günlerden biri oldu.