3. Bölüm – Kaosun İçinden

Balo salonu, sarayın her yeri gibi ihtişamlıydı. Büyük kristal avizeler, zarif döşemeli halılar ve her köşede parıldayan altın detaylarla donatılmış duvarlar… Sarayın görkemi burada bir başka boyutta hissediliyordu. Müzik, salonun içinde yankılanıyor, zarif adımlarla dans eden çiftler birbirlerini izleyerek adeta bir tiyatro oyununda rol alıyorlardı.

Ama ben, tüm bu ihtişamın arasında yalnızdım. Herkesin yüzünde parlayan mutluluk, benim içimde bir yıkımın habercisiydi. Kimse bana gerçekte ne olduğunu bilmiyordu.

Bir de Felix’in gözleri… Onu bir köşede, masanın etrafında otururken gördüm. Hiçbir şey yapmadan, sadece sessizce etrafı izliyordu. Hani sanki, her şeyin derinliğini anlamaya çalışan biri gibi sessizdi.

Bir süre ona bakarak, içimde beliren garip bir duyguya anlam vermeye çalıştım. Felix’in etrafındaki kalabalığa aldırmadan sadece bir yudum içki aldı. Uzun zamandır, bana nasıl bakması gerektiğini düşünmediği belliydi. Gözleri, bir anlam taşıyor gibiydi. Bir şeyler gizliyordu. Ama ne?

Balo salonunun bir köşesinde, Felix’in masanın başında yalnızca birkaç kişiyle sohbet edişini sessizce izledim.

O an, derin düşüncelere dalmış bir şekilde, gözleriyle bana doğru bir bakış fırlattı. Ardından adeta hiçbir şey olmamış gibi sessizce bir yudum daha içkisini aldı. Fakat bakışlarında bir şey vardı, anlamını çözmek istemediğim bir şey.

Yanına gitmeye karar verdiğimde attığım her adımda içimde bir şey daha da büyüyordu. Bir soğukluk, bir tuhaflık… Tıpkı sarayın içine gizlenmiş bir sır gibi.

Birkaç adım attıktan sonra, yanına ulaştım ve yanına oturdum. Gözleri bana kayarken, hemen suratını asmadı. Ama yine de bir anlık bir yumuşama gördüm.

“Hey…” dedim kısık bir sesle. “Her şey yolunda mı?”

O, gözlerini benden ayırmadan kafasını yana eğdi. Uzun bir sessizlik oldu. Sanki kelimeleri tartıyordu.

“Kalabalık,” dedi sonunda, sesi soğuk ama zarifti. “Fazla gürültülü.”

“Burası hep böyle..” dedim, sonra omuz silktim. “Yüksek seslerin arkasına saklanmak kolaydır.”
İkimiz de sustuk. Tam bir şey söyleyecek gibiydi ki, birden sözü kesildi:

“Kimleri görüyorum... Riven Nightward. Sizinle tanışmak büyük onur, majesteleri.” Genç adam hafif bir eğilme ile sırıttı.

Felix gözlerini devirdi. “Kes sesini, Natehanial.”

“Dostlar arasında bu kadar resmiyete gerek var mı?” diyerek sırıttı Natehanial.

“Ben Nate, bu da Valthor.”

Valthor başıyla selam verirken, yanında oturan kızın kulağına bir şeyler fısıldıyordu. Sert ve dikkat çekici bakışlara sahipti. Görünüşü asil, ama hareketleri fazlasıyla rahat ve kendine güvenliydi.

“Memnun oldum,” dedim, ama dikkatimin çoğu hâlâ Felix’teydi. Onunla ilk defa bu kadar yakındık. Bu gece, belki de bir şeyleri değiştirecekti.

Fakat o an, kalabalığın içinde bir hareketlenme oldu. Salona hızlı bir şekilde giren Darian, dikkatleri üzerine çekmişti. Elinde şarap kadehiyle sahnenin merkezine ilerledi. Gülümsüyordu, ama o gülümsemede tanıdığım bir şey vardı. Bir planın başlangıcı gibi.

Yanından geçen insanlara selam vererek yanımıza yaklaştı.

“Felix,” dedi samimiyetsiz bir edayla. “Ne yapıyorsun burada böyle? Bu geceyi biraz daha... aktif geçirmeni beklerdim.”

Felix kadehini kaldırarak cevapladı. “Sessizlik de eğlencenin bir parçası olabilir Darian.” diyerek ona hitap etmiş bulundu.

Darian eğilerek kulağına bir şeyler fısıldayan yardımcısı Vex’i dinledi. Gözleri bir anlığına bana çevrildi. Ardından gür bir sesle salona döndü:

“Bu arada... sevgili konuklar, bu özel gecede yalnızca siyasi bir birlikteliği kutlamıyoruz,” dedi. “Ayrıca size bir başka mutluluğu da ilan etmek istiyorum. Sevgili yeğenim Riven ve oğlum Felix’in nişanını!”

Salon dondu.

Her şey, bir saniyede çözüldü.

Kadeh sesleri durdu. Fısıltılar yayıldı. Konuklar birbirine dönerek ne duyduklarını teyit edercesine bakıştılar. Bir kadın ağzını eliyle kapadı, yaşlı bir asilzade kaşlarını çattı. Karşıdan burayı izleyen bir adam sırıttı. Valthor bile başını kaldırıp bakakaldı.

Ben ise nefessiz kaldım.

“Ne!?” diye fısıldadım. Gözlerim, bir yalanla yüzleşmiş gibi Felix’e döndü. ‘’Felix… Ne?’’

Felix’in yüzü ifadesizdi ama gözlerinde fırtınalar kopuyordu. İçinden geçenleri bastırıyordu. “Bazen insanlar... ne söylediklerini bilmeden çok şey söylerler,” dedi sonunda, sesi öyle soğuktu ki söylediği her kelime bir taş gibi içime düştü.

Nate yutkundu. “Tamam… Bu biraz hızlı olmadı mı?” dedi yarı şaka yarı gerçek bir tonla.

Valthor göz ucuyla bana baktı, ardından alaycı bir gülümsemeyle önündeki şarabı yudumladı. “Farklı kokular alıyorum,” dedi sessizce.

Darian ise hâlâ sahnede, tüm bu sessizliğe aldırış etmeden keyifle kadehini kaldırmıştı. “İki ailenin tekrar birleşmesi… Tüm olanlardan sonra, bundan daha güzel bir haber olabilir mi, dostlarım?” Gözler üzerimizdeydi. Herkes bizden bir cevap bekliyordu.

Ama ben sadece Felix’e bakıyordum.

Onun gözlerindeki savaşı görüyordum.

İçimde, bu yalanın boğucu ağırlığına karşı bir şey kabarmaya başladı. Günlerdir susturulmuş sesim, birden kendi yankısını duymaya başladı.

Ben bu değildim. Bu oyunun parçası olmak istemiyordum.

Edward’ın bana nasıl baktığını, Darian’ın gülümsemesinin ardında gizlenen soğuk planlarını, salondaki insanların alkışlamaya hazırlanan ama gerçeği bilmeyen yüzlerini düşündüm.

Sadece birkaç saat sonra, Edward’la olan nişanım açıklanacaktı. En azından plan buydu.

Ama şimdi herkesin dilinde başka bir isim vardı: Felix.

Felix Awshyn.

Boğazımda bir şey düğümlendi. Gözlerimi sımsıkı kapatıp bir anlığına kalabalığın sesini, salonun ihtişamını, üzerimdeki ağır elbiseyi bile unuttum. Sadece içimdeki yankıyı dinledim:

"Ben bir süsmüşüm gibi pazarlayacağınız biri değilim." Diye fısıldadım.

Gözlerimi açtım. Başımı dikleştirip kalabalığa baktım. İçimdeki öfke ve başkaldırı artık gözlerime de yansımıştı. Kimseden utanmadım. Ne Edward’tan, ne Darian’dan, ne salondaki o altın kaplamalı maskelerin arkasına saklanmış yüzlerden…

Yavaşça Felix’e döndüm.

Gözlerinde hâlâ çözülmemiş bir direnç vardı. Ama bir de... beni anlamaya çalışan bir parça.

“Elini ver,” dedi sessizce, öylece önümde durarak. O an sesinde ne emrivaki vardı, ne de sahiplenme. Sadece bir teklifti. Anlaşılmak gibi.

Gözlerine baktım. Her şeyin içinde sadece o anı seçtim.

Ve elini tuttum.

Parmaklarımız birleştiğinde salonun sesi biraz daha uzaklaştı. O an, başka bir şey daha söyledim. Belki sadece ikimizin duyabileceği kadar sessizdi:

"Sanırım bu gece, her şeyin doğru olmadığı bir gece olacak."

Felix, gözlerimi sabırla takip etti. Ardından derin bir nefes aldı. Gözlerinde kısa bir şaşkınlık, ardından kabulleniş…

“Belki de,” dedi. “Ama bazen kaosun içinden çıkmak, daha iyi bir şey olabilir.”

Ve işte o an, sahte mutluluk çığlıklarının, fısıltıların, kadeh seslerinin, maskeli yüzlerin ortasında biz yalnızca birbirimize baktık.

Kollarımı Felix’in boynuna doladım. Darian’a istediğini verecektim. Şimdilik. Elleri belime dolandığında gözlerimizle bir antlaşma imzaladık.

Bir yalanın içinden çıkan o sessizlik… belki de bir başka gerçek doğuyordu.

____________________

3. Bölüm sonuu

Haii, naber?

Biraz kısa bir bölüm oldu, umarım beğenirsinn.
Şu zamana kadarki şahsi favori bölümüm bu galiba.
(Medya: Riven)

Kendine iyi bakk 🫠

-Rav 💫