6-İLK KAN

Kışın en sert günlerinden biriydi.

Kar artık güzellik olmaktan çıkmıştı.

Soğuk, insanların kemiklerine işliyordu.

Kül Köyü'nde herkes yaklaşan baharı bekliyordu.

Ama bahar gelmeden önce...

Savaş geldi.

---

Sabah güneş doğmadan çanlar çalmaya başladı.

Maria yataktan fırladı.

Dışarıdan bağırışlar geliyordu.

Kapıyı açtığında insanların meydanda koşuşturduğunu gördü.

Elias elinde bir mızrakla ona doğru koşuyordu.

Yüzü bembeyazdı.

"Maria!"

"Noldu?"

Elias nefes nefese kaldı.

"Kuzey ormanında saldırı olmuş!"

Maria'nın kalbi sıkıştı.

"Saldırı mı?"

Elias başını salladı.

"Odunculara."

---

Bir saat sonra...

Kael ve askerleri saldırının olduğu yere ulaştı.

Maria da köylülerle birlikte arkadan gelmişti.

Karın üzerinde kırmızı lekeler vardı.

Kan.

Sessizlik çökmüştü.

Ağaçların arasında üç ceset yatıyordu.

Birinin elinde hâlâ baltası vardı.

Sanki son ana kadar çalışmaya devam etmiş gibiydi.

Kael diz çöktü.

İzleri inceledi.

Derin pençe izleri.

Kırılmış dallar.

Ve siyah lekeler.

Bir asker yutkundu.

"Mutantlar..."

Kael cevap vermedi.

İzleri takip etti.

Bir şey onu rahatsız ediyordu.

---

O sırada...

Yüzlerce kilometre uzakta...

Leon da ilk görevine hazırlanıyordu.

Artık on dört yaşındaydı.

Siyah eğitim kıyafetleri giymişti.

Belindeki kısa kılıç yeni verilmişti.

Nyra yanında duruyordu.

İkisi de sessizdi.

Sonunda Leon konuştu.

"Bu sadece keşif görevi değil."

Nyra başını salladı.

"Hayır."

"Mordrek bir şey arıyor."

"Evet."

Sessizlik oldu.

Sonra Nyra hafifçe gülümsedi.

"Heyecanlı mısın?"

Leon düşündü.

Sonra dürüstçe cevap verdi.

"Hayır."

Nyra güldü.

"Sen gerçekten garip birisin."

---

Görev başladığında altı kişilik bir ekip kuzeye doğru ilerledi.

Leon hayatında ilk kez tapınağın dışındaki dünyayı görüyordu.

Gökyüzünü.

Ağaçları.

Rüzgârı.

Ve bir an durdu.

Çünkü çocukluğundan beri gördüğü rüyalardaki his geri dönmüştü.

Bu dünya ona yabancı gelmiyordu.

Sanki unutulmuş bir şarkıyı tekrar duyuyordu.

---

Gece olduğunda kamp kurdular.

Diğer savaşçılar uyurken Leon tek başına oturuyordu.

Ateşe bakıyordu.

Nyra yanına geldi.

Elinde küçük bir taş vardı.

"Bunu gördün mü?"

Taşı uzattı.

Leon aldı.

Taşın üzerinde eski bir sembol vardı.

Tanımadığı bir işaret.

"Bu ne?"

Nyra omuz silkti.

"Harabelerde buldum."

Leon taşı çevirirken dondu.

Sembolün bir kısmı tanıdık gelmişti.

Nedenini bilmiyordu.

Ama kalbi hızlandı.

---

Aynı gece...

Kül Köyü'nde Maria uyuyamıyordu.

Dışarı çıktı.

Kar sessizce yağıyordu.

Köy meydanı boştu.

Tam geri dönecekken bir şey gördü.

Meydanın ortasındaki eski anıtın altında bir adam duruyordu.

Kael.

Yalnızdı.

Maria yaklaştı.

"Uyumadınız mı?"

Kael başını kaldırdı.

"Sen de."

Maria hafifçe gülümsedi.

Haklıydı.

Bir süre ikisi de sessiz kaldı.

Sonra Maria sordu:

"Bu kadar savaş gördünüz."

Kael sustu.

"Değdi mi?"

Rüzgâr esti.

Uzun süre cevap vermedi.

Sonra sessizce konuştu.

> "Savaşa girerken herkes kahraman olmak ister."

Maria dikkatle dinliyordu.

> "Ama savaştan çıkanlar sadece hayatta kalmak ister."

Maria'nın gözleri yere indi.

"Ben de birini kaybettim."

Kael ona baktı.

İlk kez.

Gerçekten baktı.

"Kimdi?"

Maria'nın sesi titredi.

"Kardeşim."

Sessizlik.

Kar yağmaya devam etti.

Kael gözlerini ufka çevirdi.

Ve yavaşça dedi ki:

> "Bazı insanlar ölse bile bizi terk etmez."

Maria'nın gözleri doldu.

Çünkü yıllardır ilk kez biri ona teselli vermeye çalışıyordu.

---

Ertesi sabah...

Leon ve ekibi eski harabelere ulaştı.

Burası çok eskiydi.

Taş sütunlar yıkılmıştı.

Toprak çatlamıştı.

Ve ortada dev bir kapı vardı.

Kapının üzerindeki sembolleri görünce Leon dondu.

Çünkü elindeki taşın sembolüyle aynıydılar.

Kalbi hızlandı.

Bir şeyler hatırlamaya çalışıyordu.

Tam o sırada...

Başının içinde bir görüntü belirdi.

Bir kadın.

Gülümseyen bir kadın.

Ve bir kolye.

Sonra bir kız sesi:

> "Leon..."

Leon aniden geri çekildi.

Nefesi kesilmişti.

Nyra hemen yanına geldi.

"Leon?"

Ama Leon onu duymuyordu.

Çünkü hayatında ilk kez...

Geçmiş gerçekten geri dönmeye başlamıştı.

Devam edecek...