1-RUHUN ACISI

Maria bir karanlığın içindeydi. Öldüğünü sanmıştı ama öldüm daha onun için gelmemişti.

Gözlerini yavaşça açtığında karşısındaki sudan şişmiş tavana bakıyordu.
Şimdi rutubet kokulu küçük bir kulübede yatıyordu.

Gözleri ve aklı buğuluydu. Ne yaşamıştı...
Bilinci açıldıkça yeni yeni gerçeklerin farkına varıyordu.
"Leon?!"
Bir anda yerinden sıçradı.
Kapı gıcırtısından sonra yaşlı bir köylü içeriye adımlarını attı.

Maria bu sefer o tarafa doğru baktı,gözlerinde saf korku vardı. Kardeşini kaybetme korkusu...

Titrek sesiyle bağırmaya çalıştı
"Leon! Leon nerde!? Söyle hemen ,sen kimsin!?"
Sorularını ardı ardına yüzüne haykırmıştı.

Adamsa bu acı çığlıklara karşılık vermemişti, sadece gözlerindeki şefkatle ona bakıyordu. Maria adamın sakinliğini anlayamıyordu,niye susuyordu?
"Niye susuyorsun?.."
bu sefer içindeki hayal kırıklığı ve üzüntü onu ele geçiriyordu.

Yavaş yavaş bütün bedenine yayılıyordu bu his.
Soğuktu, elleri titriyordu.
Bacakları artık onu taşıyamıyordu sanki.
Dizlerinin üzerine çöktü ,gözleri yerdeki ahşap döşemelere takılı kaldı. Sanki dünyadan kopmuş gibiydi...

Adam kızın yanına oturdu ve bir elini avuçlarının içine alarak ısıtmaya çalıştı. Maria yaşlı adamın elindeki çatlakları hissedebiliyordu.
Bunlar yılların ve zorlukların ellerine yansımış haliydi.

"Şanslısın." Dedi adam. "Deniz seni geri tükürdü"
Ama Maria adamın gözlerine bakarak yine tekrarladı
"Leon nerede?"
Yaşlı adam sustu, sustu ama gözleri Maria'ya çok şey anlatıyordu.

Gözler yalan söylemezdi, keşke söyleyebilselerdi. Bunu umut etti. Her şeyin bir yalan olmasını ,saniyeler belki dakikalarca sadece bunun için Tanrıya yalvardı.

Bu gerçekler Maria'nım içine taş gibi oturmuştu. Yaşlı adam ayağa kalktığında
"Aldren."
Maria bu ismi niye söylediğini bile sorgulamamıştı.
Adam onun tepkisisizliğine karşı
"Adım Aldren. Bir şeye ihtiyacın olursa yan odada olacağım."

Dedi ve ardından Mariayı odada yalnız bıraktı. Maria gözlerini bir kaç dakika sonra yerden ayırabilmişti ki ,hemen kendini yatağa mühürleyiverdi.

O gece ilk kez ağlamadı. Ne kadar istesede, ağlayamadı...
Çünkü bazen insanın acısı büyüdüğünde, gözyaşı yetmezdi...