2. BÖLÜM

Ertesi sabah Deniz okula her zamankinden biraz daha erken gelmişti. Koridorlar henüz kalabalıklaşmamış, sınıfların kapıları birer birer açılmaya başlamıştı. Çantasını omzundan indirip sırasına bıraktığında gözleri istemsizce sınıfın diğer tarafına kaydı. Aras cam kenarında oturuyordu. Başını eline yaslamış, dışarıyı izliyordu. Deniz birkaç saniye ona baktığını fark edince hemen gözlerini başka tarafa çevirdi. Kendi kendine kızarak çantasından defterini çıkardı. “Ne yapıyorum ben?” diye mırıldandı. Aras'ın yüzüne bakınca neden içinin garip bir şekilde kıpırdadığını anlayamıyordu. Üstelik bunu kimseye söylemeye hiç niyeti yoktu.
Tam o sırada Aras başını çevirip ona baktı. “Günaydın.” Deniz hafifçe gülümsedi. “Günaydın.” Aras'ın gülümsemesi Deniz'in yüzünde birkaç saniye daha kalmasına neden oldu. Aras tekrar önüne döndüğünde Deniz kalemini eline aldı fakat defterine tek bir kelime bile yazamadı. Yanındaki Sıla bunu fark etmiş olacak ki meraklı gözlerle ona baktı. “Neye bakıyorsun?” diye sordu Deniz hemen. Sıla gülümseyerek başını iki yana salladı. “Hiçbir şeye.” Deniz onun ne düşündüğünü anlamış gibi kaşlarını çattı. “Öyle bakma.” Sıla kahkaha attı. “Ben bir şey demedim ki.”
Ders başlamadan birkaç dakika önce sınıfın kapısı açıldı ve Teoman içeri girdi. Her zamanki rahat tavrıyla çantasını sırasına bıraktı. Deniz'e baktığında yüzünde küçük bir gülümseme oluştu. “Günaydın Deniz kızı.” Deniz hiç düşünmeden cevap verdi. “Sana da günaydın, sinir bozucu çocuk.” Teoman sandalyesine otururken güldü. “Beni özlemişsin.” “Rüyanda görmüşsündür.” “Olabilir.” Deniz gözlerini devirdi. Aralarındaki bu atışma artık sınıftakilerin alıştığı sıradan bir şey haline gelmişti. Fakat Teoman'ın gözleri bir an sonra Deniz'den ayrılıp Aras'a kaydı. Aras, Deniz'in az önceki gülümsemesine karşılık vermişti. Teoman bunu fark etti ama yüzündeki ifadeyi değiştirmedi.
Öğle arasında Deniz, Sıla'yla birlikte bahçeye çıktığında Aras'ı tek başına bankta otururken gördü. Sıla'nın kolunu hafifçe tuttu. “Sen kantine git, ben birazdan gelirim.” Sıla ona baktı. “Nereye?” Deniz hiç düşünmeden cevap verdi. “Aras'ın yanına.” Sıla'nın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu. “Tamam.” Deniz bankın yanına gidip oturdu. “Niye yalnız oturuyorsun?” Aras omuz silkti. “Çocuklar kantine gitti. Ben gitmek istemedim.” Deniz başını salladı. “Ben de gitmek istemedim.” Aras ona dönüp gülümsedi. “Sen de mi yalnız kalmak istemedin?” Deniz bir an ne cevap vereceğini bilemedi. “Yani... şey... tek başıma oturmak sıkıcı.” Aras gülerek başını salladı. “Anladım.”
İkisi konuşmaya devam ederken Aras'ın bakışları bahçenin diğer tarafına kaydı. Teoman'ın kız kardeşi Leyla orada birkaç arkadaşıyla birlikte yürüyordu. Aras'ın yüzündeki ifade bir anda değişti. Deniz bunu fark etti. “Ne oldu?” diye sordu. Aras hemen gözlerini başka tarafa çevirdi. “Bir şey yok.” Deniz birkaç saniye Leyla'ya, ardından Aras'a baktı. “Leyla'ya mı baktın?” Aras'ın yüzünde kısa bir şaşkınlık belirdi. “Hayır.” Deniz gülümseyerek ona baktı. “Bence baktın.” Aras cevap vermek yerine başını eğdi. Deniz'in şüpheleri artmıştı ama üstelemedi. Aras'ın Leyla'ya karşı hislerini henüz bilmiyordu. Bildiği tek şey, Aras'ın Leyla'yı gördüğünde yüzündeki ifadenin değiştiğiydi.
Bahçenin diğer tarafında Teoman da onları görmüştü. Önce Aras'ın Leyla'ya baktığını, sonra Deniz'in Aras'a doğru eğilip bir şey söylediğini fark etti. Teoman'ın yüzünde hiçbir değişiklik olmadı. Sadece elindeki su şişesinin kapağını biraz daha sert çevirdi. Yanındaki arkadaşı bir şey anlatırken onu dinliyormuş gibi yaptı fakat gözleri sürekli aynı yerdeydi.
Bir süre sonra Deniz ayağa kalktı. “Ben sınıfa gidiyorum.” Aras da ayağa kalktı. “Ben de geleyim.” Birlikte yürümeye başladılar. Deniz konuşurken Aras onu dikkatle dinliyor, arada gülümsüyordu. Deniz onun yanında yürürken kalbinin normalden biraz daha hızlı attığını hissediyordu. Bunun nedenini düşünmek istemedi. Belki sadece mutluydu. Belki Aras'ın yanında kendisini rahat hissettiği içindi. Başka bir şey olamazdı.
Koridora geldiklerinde Teoman'la karşılaştılar. Teoman önce Aras'a, sonra Deniz'e baktı. “Ne zamandan beri birlikte geziyorsunuz?” diye sordu. Deniz hemen cevap verdi. “Sana ne?” Teoman gülümsedi. “Merak ettim Deniz kızı.” Aras sessizce yanlarından geçip sınıfa girdi. Deniz de onun arkasından gidecekken Teoman'ın sesi tekrar duyuldu. “Aras'la iyi anlaşıyorsunuz.”
Deniz durdu. “Evet. Çocukluk arkadaşıyız. Sorun mu?” Teoman'ın gülümsemesi bir anlığına silindi fakat hemen geri geldi. “Yok. Sorun değil.” Deniz gözlerini kıstı. “O zaman neden böyle söylüyorsun?” Teoman omuz silkti. “Sadece söyledim.” Deniz hiçbir şey demeden sınıfa girdi.
Teoman birkaç saniye koridorda kaldı. Sonra kendi kendine, duyulmayacak kadar alçak bir sesle konuştu. “Çocukluk arkadaşıymış...” Başını iki yana sallayıp sınıfa girdi.Ders boyunca Deniz birkaç kez Aras'a baktı. Her seferinde Aras'ın ona bakmadığından emin olduktan sonra gözlerini tekrar defterine çevirdi. Fakat bir şeyi fark etmiyordu. Teoman her seferinde onun nereye baktığını fark ediyordu. Dersin sonlarına doğru öğretmen bir soru sordu. Deniz cevap vermek için elini kaldırdığında Aras ona dönüp gülümsedi. Deniz de farkında olmadan gülümsedi. Tam o sırada Teoman kalemini masaya bıraktı.
Sıla ona dönüp baktı. “İyi misin?” diye sordu. Teoman hiç istifini bozmadı. “İyiyim.” Sıla tekrar önüne döndü. Teoman ise gözlerini Deniz'den ayırmadan düşündü. Deniz'in Aras'a karşı bir şeyler hissetmeye başladığını anlamak zor değildi. Ama Deniz'in bunu kendisinin bile henüz fark etmediği daha da belliydi.
Teoman'ın canını sıkan şey de tam olarak buydu. Nedenini kendisi bile bilmiyordu. Sadece Deniz'in Aras'a baktığını gördüğünde içinde garip, anlamsız bir huzursuzluk oluşuyordu. Ve bu duyguyu kimseye belli etmeye hiç niyeti yoktu. Özellikle de Deniz'e. Çünkü Deniz onun gözünde hâlâ sadece sinirini bozan, her karşılaştıklarında tartıştığı... Deniz kızıydı.