Bölüm 2 - Kırılma Anı

Ertesi sabah…

Güneş sınıfın penceresinden hafifçe süzülüyordu. Enisa Sırasında oturmuş önüne biri geldi. Bu sefer sadece Emily, Marcus ve Liam değildi başkalarıda vardı.

Enisa’nın kolundan tutup çekiştirerek okulun koridoruna götürdüler ve dolaba ittirdiler… Enisa’nın Her günü böyle geçiyordu iilik takılarak ama bu sefer farklı bir şey vardı. Enisa Buna artık son vermek istiyordu “yeter!” Diye bağırmak istiyordu.. önceden de istiyordu ama korkuyordu

Bir anda birisi Enisa’nın bilekliğini Çekiştirmiş ve koparmıştı.bu bileklik ölen babasından kalan tek şey..Enisa’nın nefesi sinirden düzensizleşti. Bu bardağı taşıran son damlaydı.

“Hayır!” Enisa bağırdı ama çok geçti
Enisa’dan yayılam bir enerji patlaması oldu… mor renk bir patlama… camlar kırıldı, dolaplar yamuldj, etrafındakiler uçuştu ve yaralandı… Enisa’nın patlamadan dolayı tek bir çiziği bile yoktu.

Enisa Hemen ayağa kalktı ve bilekliğini alıp okulun çıkışını ilerledi ve kapıya döndüğünde tyler’ı gördü ona bir şey demeden hemen binadan çıkıp evine gitti.

Eve gittiğinde annesi mutfaktaydı. Enisa’nın eve erkenden geldiğini fark edince ellerini havluya kurulayıp yanına gitti.
‘Eve erken gelmişsin, tatlım.’
Kızının yüzündeki korkmuş ifadeyi fark edince sustu. Endişelendi.
Birkaç dakikalık sessizlikten sonra tekrar konuştu.
‘Sorun ne, canım?’
Ellerini Enisa’nın omzuna koydu. Enisa yanıtlamadı.
Annesi derin bir iç çekti.
‘İstediğin zaman bana anlatabilirsin.’
Ellerini omzundan çekti ve yanağına bir öpücük kondurdu. Sonra mutfağa geri döndü.
Enisa’nın aklından bir sürü şey geçiyordu. Hızlıca odasına gitti, kapıyı kapatıp kilitledi. Bilekliğine baktı ve derin bir iç çekti. Sonra bilekliği masasına koydu.
Gözü dün bulduğu taşa kaydı. Taşta mor kıvılcımlar vardı.
Enisa taşa yaklaştı.
‘Nesin sen böyle?’
Taşı eline aldı ve inceledi. Bir anda saçları havaya doğru kalktı. Mor ışık tekrar yandı ve söndü.
Enisa korkup taşı masaya bıraktı ve mutfağa su içmeye gitti. Suyunu içtikten sonra biraz dinlenmek için yatağına uzandı.
Gece saat üçtü.
Enisa uyuyordu ama kâbus görüyordu. Rüyasında okulda olanları tekrar yaşadı. Babasından kalan son şeyin elinden kayıp gitmesi canını yakıyordu. Sonra o patlamayı yeniden gördü. İçinde tarif edemediği bir güç hissetti. Sanki uçuyordu.
Bir anda kapının zorlandığını duydu ve gözlerini açtı.
Bedeni havada asılıydı.
Dolaplar ve camlar kırılmıştı. Elektrik kesilmişti.
Enisa olanları anlamaya çalışırken bedeni tekrar yatağa düştü.
Annesi kapıyı zorluyordu.
‘Enisa! İyi misin, tatlım?’
Enisa ayağa kalktı ve kapıya doğru seslendi.
‘İyiyim ben, anne!’
Annesi duraksadı.
‘Emin misin, tatlım? Son zamanlarda tuhaf davranıyorsun. Endişeleniyorum.’
Enisa derin bir iç çekti.
‘Sadece son zamanlarda okulda istemediğim şeyler oluyor.’
Kapının arkasından annesinin sesi geldi.
‘Bana anlat, tatlım.’
Enisa yaşadıklarını kelimelere dökemedi. Sadece sustu.
‘Lütfen buna karışma.’
Annesi şaşırdı.
‘Pekâlâ. Ama bana anlatabileceğini unutma.’
Koridorda ayak sesleri yankılandı. Annesi odasına girdi.
Enisa karanlık odada tek başına kaldı.