Bölüm 1 - fırtınadan önce

Okul zili her zaman aynı saatte çalardı. Ve her sabah bir şey hissedilirdi...

soğuk. sabahları en çok hissedilen şey buydu. ama Enisa için o soğuk, havadan değil... içindendi. okulun kapısından içeri adım attığında, gölgeler uzardı sınıf arkadaşlarının bakışları birer keskin bıçak gibi tenini keserdi. ama bakışlar yetmezdi. onlar, konuşmayı değil... vurmayı severdi.

Enisa bir kenardan sınıfa doğru yürüdü. omuzları düşük, çantası bedenine sarılı. görünmemek istiyordu. ama o koridor saklanacak bir yer bırakmıyordu.

"bak bak kimleri görüyorum"dedi Marcus pis pis sırıtarak.

"yine mi o pislik" dedi Emily kıkırdadı.

iki kişi omuzundan itti. Enisa sertçe duvara çarptı. çantasını tutamadı. kitaplar yere saçıldı onlar gülüşüyordu. çok geçmeden yumruklamaya başladılar.
ilk yumruk geldiğinde Enisa başını çevirdi ama kaçamadı. ikinci omzuna, üçüncüsü karnına indi.
sanki bedenine değil de onun gururuna vuruluyordu.

bu her gün oluyordu. ve kimse bir şey demiyordu. öğretmen koridorun ucundan yürüyerek geçti. gördü. ama sadece yürüdü.sessizlik, şiddetin Ortağıydı.

Zil çaldı...

Bu ses Enisa'nın en sevdiği sesti, ona göre bir kurtarıcıydı.

herkes sınıflara dağıldı.Enisa sınıfa doğru gitti. Ve sırasına oturdu yanında yakın arkadaşı Tyler oturuyordu.
Tyler, Enisanın tek arkadaşıydı. Enisa’nın ondan başka arkadaşı yoktu. birbirlerine her şeyi anlatırlardı.. birkaç şey hariç... tyler‘ın Enisa'nın zorbalık gördüğünden haberi yoktu. Enisa'da anlatmadı. utanıyor muydu? hayır. korkuyor muydu? belki... kendisi de bilmiyordu

Daha sonrası normal geçti. tyler ve Enisa okuldan çıktılar. şakalaşıp, eğleniyorlardı ki...bir ses geldi. gökyüzünden.
Bir uğultu daha, sonra gölge. binaların üstünden geçen devasa metal bir şey. gemi miydi? uçak mı? hayır... çok büyüktü.

insanlar çığlık atmaya başladı. koşuşturmalar. The Sentinels çoktan harekete geçmişti. Enisa arkasını döndü etrafına bakındı Tyler yoktu. çok düşünmedi büyük ihtimalle kaçmıştır diye düşündü... kendisi de kaçtı ve bir ara sokağa girdi nefesini düzene sokmak için... duvara yaslanmış derin derin nefes alıyordu...
sonra bir ışık gördü. mor bir ışık. bu ışık bir taştan yayılıyordu... yaklaştı eğildi ve taş elini aldı.

Enisa’nın parmak uçları, taşın soğuk yüzeyine degdigi anda vücudundan ince bir ürperti geçti. taş... beklenmedik şekilde hafifti ama içinden yayılan mor parıltı, sanki bir kalp gibi atıyordu.elinde bir nesne değil, bir şey... yaşayan bir şey tutuyormuş gibiydi.

Taşın ışığı bir anda söndü... ama o ışık damarlarında kalbin ilerledi... derisinin altında mor çizgi şeklinde ışıklar vardı.

Taşı incelerken...

BOOM!

Yakınlardaki bir binanın Önünden bir patlama sesi duyuldu. insanların çığlıkları sokağın öbür ucunu sardı.
Enisa panikledi. taşı cebine attı ve o sokaktan koşarak ayrıldı. kimseye bakmadı. eve giderken başı dönüyordu... eve girdi ve direkt odasına çekildi.

Gece sessizdi ama Enisa'nın zihni bir fırtına gibiydi. Taşın parıltısı gitmişti. Parmak uçlarında hissettiği o ürperti, bedenine yerleşmişti artık. O sadece bir taş değil; içimde bir güç vardı.

Ama Enisa bu gücün farkında değildi.