3. BÖLÜM

Bu Kayra olmalıydı, gözleri resmen onun gözleriydi. Sanki film sahnesi gibiydi o gözleri oturup saatlerce izlesem hiç sıkılmazdım.

”Çok özür dilerim, iyi misiniz?” Onun sesi beynimde yankılanıyordu..

Her şey buraya kadarmış kalp atışlarım bu sesi duyunca yavaşladı. Bu ses tonunu tanıyamadım hepsi sadece aşk dolu kalbimin gördüğü hayallerden biri gibi geldi.Bu kişinin Kayra olmadığı çok belliydi.

”Hanımefendi iyi misiniz?”
diye tekrarladı ses tonu.

Dalmıştım, birden irkildim.

”İyiyim teşekkür ederim ama arabam pekte iyi gözükmüyor” gülümsedim o da bana gülümsedi.

”Çok özür dilerim gerçekten tüm masrafları karşılayacağım telefon numaranızı alabilir miyim?

Telefonunu uzatmasını,numaramı tuşlamayı bekledim ama o da beni bekledi.

”Sanırım kendin ödeyeceksin masrafları numaranı söyler misin?”

”0 540*******” diyerek numaramı ona söyledim.

”Kaydettim, müsait olduğum bir günde sana yazarım konum attığım yere arabanı getirirsin”

”Teşekkür ederim”

Cevap vermeye bile tenezzül etmeden arabasına bindi ve bu kişinin Kayra olmadığından bir kez daha emin oldum Kayra bu kadar kaba olamazdı.

Arabama binip yoluma devam ettim başka bir kaza olmadan eve varabilmiştim.

Bir bardak çay doldurup yatağıma uzandım ve her zamanki gibi elim whatsappa kaydı ve sonra Kayra’nın profil fotoğrafına. Profil fotoğrafını herkese açık yaptığı için kendimi şanslı hissediyordum. Biraz baktıktan sonra çıktım ve sanırım Ela haklıydı Kayra’ya yazmalıydım.

Biraz dinlendikten sonra masama geçip dönemin son tarih sınavını hazırlamak için bilgisayarımı açtım ve soruları hazırlayıp flashbelleğe kaydettim yarın okulda çıktı alacaktım.
Öğrencilere verdiğim proje ödevlerini kontrol edip e-okula notlarını girdim ve masamdan kalktım.Kendime bakım yaptıktan sonra artık uyumaya hazırdım.

1-2 Gün Sonra

Saat gece 2 buçuk civarlarıydı. Küçük ama hoş bir şekilde dekore ettiğim, ışığı loş olan balkonumda oturuyordum öylece. Çakmağımı masadan aldım ve sigara paketinden bir dal çıkartıp yaktım. Yaktıktan sonra çakmağı masaya bıraktım. Çektiğim dumanı üfledim ve bir süre boş masamı izledim. Telefonumu alıp Kayra'ya yazma fikri kafamdan çıkmıyordu. Kızım gece 2 de ne yazcaksın ki? Belki tanımaz bile seni. Çoktan unutmuştur. Ne de olsa sen kimsin ki. Okadar sevgilisi olmuştu belki onları unutmamıştır. Ama seni unutmuştur. Beni... O sıra telefonumu elime aldım ve whatsappa girdim. Ekranı en altlara kaydırdım ve buldum. Kayra’nın profiline tıkladım ve mesaj yerine girdim. Klavyeyi açtım. Yazmaya başladım.

Siz: Seni çok özledim...

Siz: Lisede sen futbol takımındayken izlediğim zamanları..

Siz: Futbol oynarken dağılan kahve saçlarını.

Siz: Şuanki profilin bile okadar...

O an kalbimin neredeyse durmasına sebep olcaktı. Ekranda "yazıyor.." yazısı çıktığı anda.
Bu bildirim kalp atışlarımın aşırı derecede hızlanmasına ve heyecanlanıp telefonu sandalyeye fırlatmama neden olmuştu...