12.Bölüm

uykum var ya neyse
iyi okumalar

***
Yazarın Anlatımıyla;

Begüm yorgun düşmüş yatıyordu. Sarp ise en sonunda kapıyı kırmış odada bekliyordu. Ceylin’le konuşmuşlardı ama Ceylin inanmamış eve gitmişti. Sarp nasıl inandıracaktı onlara bilmiyordu.

Demir’den mesaj gelmişti.

Demir; Anneme anlattı olayı Ceyo

Demir; Annem de inanmadı lan

Demir; Üç ayda çökmüşler resmen

Sarp; Ne yapacağımı bilmiyorum

Sarp; Begüm de uyanmıyor

Sarp; Kafayı yiyeceğim

Telefonu cebine attı yine. Begüm’ün uyanmasını bekliyordu. Begüm yine kabus görmesiyle uyandı. Baş ucunda Sarp vardı. Gözleri aralandı. Bir süre bakıştılar. Sarp ona su uzatmasıyla Begüm suyu içti.

“Ben kaç gündür niye seni görüyorum?” diye mırıldandı Begüm.

“Gerçeğim çünkü. Ölmedim Begüm.” dedi Sarp. Begüm ona inansın istiyordu. Begüm yerinde doğruldu. Bardağı masaya bırakmasıyla tekrar Sarp’a baktı.

“Gözümü kapatıp tekrar bakacağım ve gideceksin biliyorum.” dedi. Ağlıyordu yine. Sarp gözlerini yumdu. “Gitmeyeceğim.” dedi.

Begüm gözlerini kapattı ve bir dakika sonra tekrar açtı. Oradaydı. Gitmemişti. Hıçkıra hıçkıra ağlayarak Sarp’ın boynuna sarılmıştı. Sarp rahat bir iç çekti. Biri ona inanmıştı.

“Ölmemişsin.” dedi Begüm. Sarp kollarını Begüm’e sarmasıyla saçlarını okşadı. “Ölmedim. Kızgınsın biliyorum ama-“ dedi. Begüm anında lafını böldü.

“Kızgın değilim. Umurumda da değil hiçbir şey. İyisin.” dedi. Güldü. Az önce ağlarken şuan gülüyordu. Geri çekilmesiyle Sarp da kollarını ondan uzaklaştırdı.

“Neden yoktun üç ay?” dedi Begüm.

“Görev gereği,” dedi Sarp. Tüm her şeyi ona anlatmıştı. “Ne? Sen askerliği mi bıraktın?” dedi. İnanamıyordu. Sarp başını salladı. “Aramızda bir şey yok ama ben yine de eşim dediğim birini arkamda bırakacak kadar kalpsiz değilim.” dedi.

“Bende rol yaptığım adamın sahte eşi için askerliği bırakmasını istemem.” dedi Begüm.

“Begüm,” dedi. Ellerini tuttu. “Kaç senedir tanışıyoruz ve ailen en çok bana güveniyor. Seni üzmek istemiyorum daha fazla. Benim için çok değerlisin gerçekten ama,” dedi.

Begüm devamını biliyordu. Ceylin gibisin diyecekti ve bunu duymak istemiyordu. Ellerini çekti hemen. “Devamını getirme. Sende abim gibisin zaten biliyorum. Ay sende Sarp sanki heves etmişim gibi,” dedi gülmeye zorlayarak.

Etmişti. Gerçekten etmişti. Sarp’ın söylediği cümleler aklına geldi. Sevdiği bir evlilik içinde olsaydı görevi bırakırım demişti. Salak gibi heveslenmişti. “Anladığına sevindim.” dedi.

“Neyse,” dedi Begüm ve odadan çıktı. Banyoya girmesiyle yüzünü yıkadı. Olmayacaktı işte. Vicdan azabıydı onun için. Neyine hevesleniyordu ki? Olmayacaktı.

Yüzünü kurutmasıyla aşağı indi. Kapı çalmıştı. Kapıyı açmasıyla en önde Sarp’ın annesi vardı. Begüm onları yalnız bırakarak balkona geçmişti. Ona bir şey olmamıştı ama şimdi de asla aralarında bir şey olmayacağı gerçeği çarpmıştı.

Cebinden telefonu çıkarmasıyla Cemre’yi aradı. “Ne oldu?” dedi.

“Boşanacağım Sarp’tan. Daha fazla böyle bana kardeş muamelesi yapmasına izin veremem.” dedi.

Cemre şaşırdı. “Emin misin?” dedi. Begüm ise emindi. Boşanacaktı.

“Evet.” dedi. “Tamam o halde. Avukatın olurum.” dedi. Begüm gülümsedi. Bu konuda Cemre’den başkasına güvenemezdi.

“Tamam açarsın davayı.” dedi.

“Bende o iş.” dedi Cemre ve aramayı kapattı.

Aradan saatler geçti ve Sarp’ın yanına gitti Begüm. Eşyalarını toplamıştı. Sarp balkonda telefonla oynuyordu. Sarp yanına gelen Begüm’ü görünce kafasını kaldırıp ona baktı. Arkasındaki bavulları gördü.

“Hayırdır?” dedi göz kırparak.

“Boşanalım bence, bu iş fazla uzadı. Bitsin her şey, Cemre’yle konuştum ve davayı bir an önce açacağını söyledi.”

“Ne?” dedi Sarp. Donakaldı. “Ciddi misin sen?” dedi. Begüm başını sallamasıyla parmağındaki yüzüğü masaya bıraktı. Cebinden anahtarı çıkarmasıyla onu da masaya koydu. “Boşanma günü görüşürüz Sarp abi.” dedi ve bavullarını da almasıyla evden çıktı.

Bir an önce boşanmalılardı.

***
kapak🫰🏻🫰🏻