9.Bölüm

İyi okumalarr

***

Yazar’ın anlatımıyla;

Sarp başında komutanla bekliyordu. Görev gereği onu ölmüş gibi gösteriyorlardı ve Begüm’ün bunu bilmemesi haricinde yaptırıyordu.

“Kimse bilmeyecek!” diye tekrarladı komutan. Sarp onaylarcasına başını sallamakla yetindi. “Kolundaki yara nasıl oldu?” diye sordu.

“İyi komutanım.” dedi Sarp.

“Karına bile söylemeyeceksin Sarp. Herkesin inanması lazım,” dedi. Sarp kalakaldı. Begüm’ün endişeleneceğini az çok biliyordu. “Tek karıma söylesem olmaz mı?” dedi.

“Olmaz lafından ne anlıyorsun sen? Çık!” dedi. Sarp odadan çıkmasıyla ofladı. İşte bu hoşuna gitmemişti. Begüm’ü sevmiyordu ama yine de arkasında endişeli ve üzgün birini de bırakmak istemiyordu.

Begüm ona yine mesajlar atıp duruyordu ama kendisi bakamıyordu. Komutan yazar diye ondan telefonu almıştı. “Sanki yiyeceğiz kızı.” dedi Sarp. Alt tarafı konuşurlardı.

İki gün olmuştu ve o haber Sarp’ın ailesine gitmişti. Kötü hissediyordu nedense. Bu plan hiç hoşuna gitmemişti. Sarp zamanında karşı tarafın bir adamını öldürdüğü için şuan hedef olarak Sarp ve ailesini almışlardı.

Özellikle daha yakından takip ettikleri Begüm vardı. Belki bu sayede salarlardı. Öyle de oluyordu. Sarp’ın vefat haberi her yere duyulmuştu.

Begüm ise iki gündür uyuyor, ‘vatan sağolsun’ haberini duymak istemiyordu. Telefonları susmuyor, mesajların sesi kesilmiyordu. Onun yaptığı tek şey ise, yataktan çıkmamaktı.

Cemre odaya giriyor, yemek bırakıp çıkıyordu. Yine aynı şeyi yaptığında Demir’in yanına gitti. “Allah aşkına şu kıza söyleyelim ya! Begüm ne yapabilir sanki Sarp’a?” dedi. Onun da haberi vardı bu görevden. Duymuştu.

“Olmaz diyorum sana. Bende bayılmıyorum kızı bu halde görmeye. Birkaç ay sabredeceğiz.” dedi.

“Kızın hali mi kaldı sence? Bıktım sizden!” dedi Cemre. İllallah etmişti artık. Demir onun gönlünü almak için uğraşırken, Sarp, evde neler oluyor merak ediyordu.

Komutan onu çağırmıştı. Kapıyı tıklayıp içeri girdi. “Demir.” dedi sadece. Sarp anında telefonu eline aldı ve konuşmaya başladılar. “Herkes biliyor değil mi?” dedi Sarp.

“Evet de bilmemesi gereken kişi de biliyor.” dedi Demir.

“Demir,” dedi Sarp. Anlamıştı. “Sakın.”

“Ben Cemre’ye anlatırken duydu.” dedi.

Karşısında komutan vardı ve küfredemiyordu. İçinden saydırmaya başladı. Bir şey demeden kapattı aramayı. “Komutanım karıma söyleyebilir miyim? Lütfen! Kimseyle görüşüp konuşmuyor zaten.” dedi Sarp.

“Sen karının hayatını hiç mi düşünmüyorsun?” deyip ekranı ona çevirdi. Evlerinin dışında kamera vardı ve iki adam bekliyordu.

“Begüm dışarıya atar atmaz nefesini keserler biliyorsun değil mi? Koruyabilecek misin onu? Sana soruyorum Sarp Yavuz! Koruyacak mısın? Hiç sanmıyorum.” dedi.

“Korurum. Ne var bunda? Çok endişelenmiştir lütfen!” dedi.

“Lütfen ne lan? Çık diyorum sana! Söylenmeyecek kimseye!” dedi. Sarp eliyle yüzünü sıvazladı ve odadan çıktı.

Begüm bir gece kötü oldu ve kabus gördü. Ağlarken, eli telefona gitti ve sanki Sarp görecekmiş gibi yazmaya başladı,

Begüm; Kabus gördüm

Begüm; Neden gittin

Begüm; Bana bunu yapmaya hakkın yok

Begüm; Herkes odama girmeye çalışıyor ama Cemre izin vermiyor

Begüm; Vatan sağolsun tabii de işte duymak istemiyorum

Begüm; Hazır değilim sanırım

Begüm; Neyse yatayım ben iyi geceler

İletildi.

***
sarp🫰🏻🫰🏻
sarp kızı sevmiyor ama kimsenin de üzülüp onun icin endiselenmesini istemez yani o kadar da kalpsiz değil sakin bide hani evlenmeden önce de yakınlardı ya hani?? o yüzden yani cocuk napsa suc yargılamayın susun
ay yine savundum cocugu imdat yarabbi