SÜRGÜN

En son altı yıl önce gördüğüm gözleri, sevdiğim kalbi belki de çok uzaklarda başkalarına bakıyor, başkalarını seviyor.
Ben ise hâlâ onu bekliyor, başkaa birini sevebileceğime ihtimal dahi vermiyordum.
Çünkü onu o kadar çok sevmiştim ki.
Hem en yakın arkadaşım hem de sevdiğim olmuştu.
Sonra ne mi oldu?
Bir gün ansızın yok oldu.
Kalbimi de alıp gitti. Bana ise onsuzluğu bıraktı.
Oysa hasreti kalbimin ardında kalan boşluğa bile sığmadı; aklıma, ruhuma taştı.
Hayır, Burçin. Unuttun Burçin.Vazgeçtin Burçin.
Sırf murphy kanunu gerçek olsun diye ondan vazgeçmeyi bile denemiştim.
Ama artık fark ediyordum ki ben onsuzluğa da alışmıştım. Ben gidişlere de alışmıştım zaten.
İkimiz de asker çocuğuyduk. Beklemeye alışkındık. Bazen de beklememeye...